Ik heb echt eindelijk, na misschien wel een half jaar Max, Mischa en het tetoffensief uit. Boek van echt 1400 pagina’s en ik kwam er verschrikkelijk slecht in (helpt ook niet als je 's avonds na 3 pagina’s in slaap valt), maar in drie weken vakantie ben ik er eindelijk goed ingekomen en heb hem kunnen uitlezen. Echt een heerlijk boek, en ben ook een beetje in een rouwperiode gekomen omdat ik afscheid moet nemen van de hoofdpersoon.
Nu wil ik beginnen aan een klein leven. Heb er hele goede dingen over gehoord, maar ook wat minder enthousiaste dingen. Sylvia Witteman bijvoorbeeld:
Grote literaire successen zijn lang niet altijd meesterwerken, integendeel. Hanya Yanagihara’s bestseller A Little Life bijvoorbeeld, is een lelijk geschreven, ongeloofwaardig, melodramatisch, beurtelings saai en weerzinwekkend misbaksel; het sterke vermoeden dat ze dat allemaal expres zo gedaan heeft om de lezer eens flink te treiteren doet daar niets aan af.
Dus nu twijfel ik daar wat over.