Stief/bonusouder topic

Ik dacht dat dit misschien wel een fijn topic zou zijn. Ik weet inmiddels dat hier wat meiden zitten waarvan de vriend een kind/kinderen heeft. Zelf vind ik het best wel lastig om met vriendinnen over bepaalde dingen te praten omdat ze het niet echt begrijpen ofzo. Terwijl ik het wel een hele moeilijk rol vind.

Ik vond alleen de titel bedenken van dit topic al moeilijk haha. Stiefouder is toch wel de bekendste benaming denk ik maar klinkt wel negatief. En ik voel me eigenlijk ook niet echt een stief/bonus ouder. Ik ben benieuwd hoe jullie daar naar kijken?

1 like

Wat vind je er moeilijk aan dan?

Ik heb geen kinderen en mijn vriend ook niet maar ik heb alleen als toevoeging dat ik mijn stiefouders altijd bonus moeder/vader noem inderdaad! Ik vind stief moeder echt heel gemeen klinken altijd. Mijn bonus moeder noemt me ook altijd bonus dochter, aangenomen kind of extra dochter haha.

1 like

Aan de rol of benaming?

Allebei. Ik had zelf al een dochter van destijds 4 jaar toen ik mijn huidige man ontmoette, haar vader is nooit in beeld geweest en ze ziet mn hubby als haar vader, ze is nu inmiddels 20 jaar. Maar ik vind dit wel een heel interessant onderwerp vandaar dat ik me dus afvraag wat je er moeilijk aan vind.

Ik vind het moeilijke aan de benaming (en ook wel aan de rol) dat ik mij niet echt een stiefouder voel. Bij die benaming denk ik toch aan een medeopvoeder van de kinderen. Misschien ook omdat ik de kinderen van mijn vriend ontmoette toen ze al 8 waren en ze zijn best zelfstandig. Ook zag ik ze toen 1 dag in de 2 weken. En dan gingen we vaak wat leuks doen. Dus voor mij voelt het alsof ik de gezellige vriendin van ben.

En nu zijn ze 10 en wonen mijn vriend en ik net samen. Dus ze komen nu ook in mijn huis en als ik wat zeg over of ze iets willen opruimen oid dan doen ze dat ook wel. Maar ik merk wel dat als ik iets zeg over hun ‘gedrag’, bijvoorbeeld tijdens ruzie met elkaar of dat ze zo naar bed moeten ze niet luisteren naar mij en wel naar mijn vriend. En misschien was dat wel zo geweest als ik al eerder in hun leven was en/of ze ook vaker bij ons waren. Want met hun stiefvader hebben ze dat ook wel.

Ik voed ze niet op. Ze zijn ook al een groot deel opgevoed en ik ben ook niet hun moeder dus ik laat dit deel ook over aan mijn vriend. Dat betekent wel dat ik mij soms in moet houden met bepaalde dingen zeggen. En dat vind ik soms moeilijk. Wat zeg ik wel en wat zeg ik niet? Welke houding neem ik aan? Ga ik de strijd aan dat ze moeten luisteren naar mij of laat ik het maar?

2 likes

Maar jij woont daar toch ook? Jouw huis jouw regels. Wat zegt vriend dan als ze niet naar jou luisteren? En ik snap wat je zegt hoor over dat medeopvoeden, wij hebben dat opgelost door altijd de eindbeslissing van mij af te laten hangen, dus als dochter iets wilde besliste ik of ze het kreeg of mocht, het is natuurlijk anders hier want dochter woont vanaf haar 4 e bij mijn man in huis dus hij nam al snel de vaderrol op zich en ik zei tegen mijn dochter dat ze ook gewoon naar hem moest luisteren

Ik meld me hier ook! Ik zit nog in de “gezellige vriendin van-“ fase want ik woon niet samen met mijn vriend, maar ik merk dat ik samenwonen daardoor een hele grote stap vind. Ook omdat als zijn dochter bij hem is (en dat is best vaak want ze hebben co-ouderschap), de hele dag in het teken staat van haar. En samenwonen voelt voor mij dan een beetje als een opoffering ofzo? Daar komt bij dat ik zelf mantelzorger ben van iemand en me soms zelfs wat schuldig voel tegenover diegene😅.

Maar dit zijn allemaal dingen waar hij niks aan kan doen. Ik snap dat zij zijn nummer 1 is en dat moet ook, maar ik vind het wel echt lastig en ik vraag me af of hij er wel goed over nadenkt hoe hij mijn rol ziet als we samen gaan wonen. Ik zie het namelijk hetzelfde als @Vloeistof en laat de opvoeding het liefst aan hem over, maarja, ze is dan wel in mijn huis en ik moet dan wel mn grenzen aangeven. Bovendien vind ik mezelf nog een kind en ik zie mezelf gewoon nog echt niet in zo’ n moederrol.

2 likes

Oei dit is een heel inactief topic zie ik, maar ik ben benieuwd of hier misschien nog stief/bonusmoeders zitten? Ik ben het nu sinds ongeveer 8 maanden en moet er elke dag nog aan wennen

Dit topic is inderdaad niet zo actief geworden als ik had gehoopt haha.
Maar je kan altijd je verhaal delen, wie weet?

1 like

Lief van je. Ik vind het wel spannend of het niet te herkenbaar wordt allemaal, wie weet zit bijvoorbeeld de echte moeder of iemand die zij kent hier ook :grimacing:

Niet actief, maar ik ben er ook 1.
Als je wilt mag je ook je verhaal in pb delen.

1 like

Hm er is niet 1 verhaal te vertellen hoor denk ik, meer gewoon af en toe dat ik me afvraag: doe je het goed? Wat vind haar moeder hiervan? Hoe zal het verder gaan?

Ze gaat vanaf het najaar naar de basisschool, dus dan ook weer een andere fase

Ja je mag ook altijd pb’en. Ik denk dat je vragen wel herkenbaar zijn voor alle stiefouders

1 like

@SemM
Dat denk ik ook.

En ik denk dat je je alleen moet afvragen of je het goed doet voor het kind en je partner.

Mijn ervaring is dat de ex / moeder toch altijd wat aan te merken heeft of dingen anders ziet of doet. Ik probeer dat los te laten (makkelijker gezegd dan gedaan)

2 likes

Haha ja vooral dat laatste inderdaad

1 like

Ik wil even iets van me aftypen. De laatste tijd, ongeveer een half jaar loopt het contact met mijn vriend en zijn ex extra stroef. Ook zijn de momenten dat de kinderen bij ons zijn onduidelijk, wat minder en zorgt het ook voor gedoe. Dit zorgt ervoor dat ik de komst van de kinderen associeer met gedoe en met negativiteit. Mijn vriend is af en toe chagrijnig, ik ben chagrijnig en ik betrap mezelf erop dat ik steeds vaker denk: “Kwamen ze maar niet.” Terwijl ik vind het leuk en gezellig als ze er zijn. Maar al dat gedoe eromheen is gewoon niet leuk.

Maargoed ze komen natuurlijk wel dus ik distantieer mezelf best wel ofzo en nu heb ik eigenlijk het gevoel dat ik steeds minder een band heb met de kinderen. En soms voel ik me daar schuldig over naar de kinderen en naar mijn vriend. Mijn vriend begrijpt het trouwens wel. Maarja ik weet het niet. Ik vind deze gevoelens af en toe zo lastig.

2 likes

Ik kan alleen maar zeggen, heel erg herkenbaar.

Hm jeetje, ik snap dat dat echt een naar en verdrietig gevoel geeft. Ik hoop dat het contact weer beter wordt en jullie je weer fijn voelen bij de situatie.

@Vloeistof
Hoe gaat het nu?


Ik post t maar hier, want moet t kwijt en dit voelt vertrouwd. Ik weet sinds gisteren dat ik zwanger ben, heel pril (ik denk 2-3 weken pas) en ik keek hier zo naar uit, waren al best lang aan het proberen. Maar kan me ook nu al druk maken over de reacties die gaan komen.
Terwijl dat natuurlijk nog 10 weken ofzo gaat duren voordat we überhaupt wat gaan vertellen als alles goed blijft gaan.

3 likes