Angst- en paniektopic

Gezondheid
#1479

Bedankt, ik hoop het.

De hittepaniek is nu iets weg omdat het minder warm is en de vooruitzichten er wel oke uitzien. Daarvoor is nu helaas slapeloosheid in de plaats gekomen. I can’t catch a break.

Ik overweeg nu om weer te beginnen met AD (sertraline). De afgelopen twee jaar slikte ik een lage dosis en de vorige twee zomers ging het merkbaar beter met me. Toch ben ik op een gegeven moment gestopt omdat ik als bijwerkingen o.a. had dat ik heel intens ging dromen en heel moe werd overdag.
Het afbouwen was nog best een ding, een tijdlang een kort lontje gehad, maar sinds ongeveer april ben ik er helemaal vanaf. Ging eigenlijk prima. En nu weer dit. Zie er echt tegenop om weer te moeten starten, zeker omdat het natuurlijk niet meteen werkt. Als het goed en wel effect heeft dan is de zomer misschien alweer voorbij?
Dus zit heel erg te dubben waar ik nou goed aan doe.

2 likes
#1480

Dat lijkt me juist ook iets om te overleggen met huisarts/psychiater.
En ligt er misschien ook aan of de angst echt hittegerelateerd is, of dat de angst er al zit maar door hitte (en mogelijke andere dingen) getriggerd wordt. Huisarts of psychiater kunnen je daar denk ik goed in adviseren.

En wat vervelend van die slapeloosheid. Waarschijnlijk staat je stressysteem ook ontzettend aan. Ik hoop voor je dat het snel beter wordt.
Sterkte❤️

3 likes
#1481

Ja ik had eigenlijk moeten zeggen; de huisarts stelde het eergisteren voor en ik zou erover nadenken en besloot vanochtend na een nacht nauwelijks slapen dat ik inderdaad toch maar weer moet beginnen.
Dus het ligt morgen al klaar bij de apotheek.

Maar nu twijfel ik toch weer. Of het wel zin heeft als het in september wellicht vanzelf alweer beter gaat.
Durf ook niet goed weer de huisarts te benaderen, ze worden daar onderhand gek van me na deze week :face_with_peeking_eye:

#1482

Dit is zeer waarschijnlijk niet waar. Ik denk ook altijd dat ik *te veel’ ben voor de praktijk, maar mijn man werkt in een huisartsenpraktijk en de patiënten waar ze daadwerkelijk wat gek van worden zijn de mensen die 20x per dag de spoedlijn bellen of mensen die heel dwingend/agressief zijn. En zelfs daar doen ze luchtig over: “oh, ja daar had je Pietje weer” en door met hun dag. Deze professionals hebben hun beroep gekozen omdat ze mensen willen helpen, dus jou ook. Sterkte!

1 like
#1483

Maar hoe lang speelt dit al dan? Zou persoonlijk niet te snel weer teruggrijpen naar AD. Ook niet te lang laten doorsudderen uiteraard maar zou eerst kijken of het inderdaad hittegerelateerd is of een andere stressor die zonder medicatie verholpen kan worden.

#1484

Ik heb best wel mijn angsten onder controle, ik probeer zelfs nu niet over “mijn” angststoornis te hebben, want ik wil dit echt losmaken van mijn identiteit. Alleen waar ik niet vanaf kom is dat ik mij in de ochtend net voor werk en aan het einde van de dag opgejaagd blijf voelen. Zoals vandaag, helemaal een prima dag gehad: wezen sporten, naar de kringloop geweest, in mijn eentje kopje koffie gedronken, een ongemakkelijke sociale situatie gelijk weer los kunnen laten en verder echt totaal geen negatieve gedachtes over mezelf. Moest net nog 1 boodschapje doen en ineens voel ik mij dus opgejaagd, duizelig, zware benen, mijn lichaam komt dus in een ‘fight or flight’ reactie zonder aanleiding :frowning: Ik vind dit echt moeilijk om aan te pakken. Ik doe mij best om niet op deze sensaties te reageren en het gevoel maar “gewoon” te accepteren (dit zeggen de online therpeuten om te doen lol) maar het wordt niet echt minder. Tips zijn welkom :joy:

5 likes
#1485

Zou het ook kunnen dat de aanleiding dan juist is dat je ‘nog één ding moet doen’ terwijl het eigenlijk gewoon al een beetje klaar is voor die dag? Moet je het wel aanpakken? Het is avond, je wordt wat moeier, hebt genoeg gedaan, genoeg prikkels gehad, misschien een drukke week gehad, je lichaam wil in de rustmodus. Ik heb hetzelfde (met een verleden van angstklachten), waarbij ik het idee heb dat mijn lichaam dan al moe is en in de error of weerstand gaat als ik nóg iets moet doen of alleen al denk aan “ik moet nog dit of dat doen”. Als ik me dan bedenk “oké straks moet je niks meer, lekker chillen” word ik rustiger. Dus er juist wel op reageren ipv niet?

Maar misschien denk ik helemaal de verkeerde kant uit, ik ken jou en je situatie natuurlijk niet! :slight_smile:

3 likes
#1486

Hm, het voelde niet echt als nog een laatste taak van mijn to do. Maar misschien is het wel vermoeidheid + alle prikkels van de dag en dat ik het ineens plotseling voel en wat overwelmed raak door alle fysieke sensaties. Omdat ik er ook in de ochtend last van heb vraag ik me weleens af of ik niet ook te weinig slaap :sweat_smile:

1 like
#1487

Oh meh :frowning: , lig je veel wakker? Of bedoel je dat je misschien te licht of onrustig slaapt?

Een opgejaagd gevoel in de ochtend kan trouwens ook anticipatie stress zijn, (onbewust) al opzitten tegen wat je moet doen gedurende dag, thuis en op werk.

Hoe dan ook een vervelend gevoel. :kissing_heart:

1 like
#1488

Ik heb altijd paniek/angst/stress om op vakantie te gaan. Terwijl ik fucking blij mag zijn dat we de mogelijkheid/middelen hebben om überhaupt te mogen reizen. Maar vertrekken en de reisdag(en) vind ik zoooo verschrikkelijk. Heb ook het idee dat het elk jaar erger wordt.

(Ik doe nu net alsof we naar andere kant van de wereld gaan, da is nie. Maar volgend jaar met baby 2 blijf ik mooi in NL 🫥 )

#1489

Heb de laatste dagen/week weer enorm last van een constant sluimerend angstgevoel, ik ben soort van in een permanente alarmstaat, maar niet zo erg dat ik een volle paniekaanval heb. Ik weet wat de oorzaak hoofdzakelijk is, een heel moeilijk gesprek dat moet gebeuren en mogelijk familiebanden gaat kapot maken. Maar tot dat gebeurt blijf ik dus in een angstlimbo zweven ofzo.

Wat zijn eigenlijk jullie beste tips tegen angst? Met name dingen die direct de scherpe rand er wat afhalen, maar ook wat je het meeste op lange termijn heeft geholpen. Ben geïnteresseerd in alles: voeding, therapie, supplementen, kruiden, echte medicatie, de gekste zweverige trucjes die je maar hebt, …

Ik ga overigens wel naar de dokter hiervoor hoor, zit ook in een heel traag afbouwschema van diazepam btw. Meestal ben ik vrij stabiel maar door zo’n incident kan ik echt dagen van slag geraken.

#1490

Heel logisch dat je hierdoor van slag raakt hoor, snap dat je hier tegenop zit!

Wat mij altijd het meest helpt is m’n angst erkennen en inzoomen op de aanleiding van de angst en die vervolgens aanpakken. Daar gaat het immers om. Dus, me afvragen wat ik er precies zo spannend aan vind, bepalen wat wel/niet binnen mijn cirkel van invloed ligt, welk plannetje ik kan bedenken mbt wat ik er zelf in kan doen. Soms schrijf ik de concrete stappen ook op. Dat geeft me een gevoel van grip en duidelijkheid.
Dus bijvoorbeeld in jouw situatie, zou ik me bedenken welke rol ik wil innemen in dat moeilijke gesprek, waar mijn verantwoordelijkheid überhaupt ligt, wat ik precies wil duidelijk maken, wat ik kan doen als het niet lukt, en ook wat ik ga doen in het scenario dat het escaleert en de familieband geschaad wordt (met anderen nabespreken, goed voor mezelf zorgen en iets ontspannends doen).

Andere dingen zie ik meer als extra’s die me kunnen helpen om me iets sterker te voelen óm het aan te pakken. Bijvoorbeeld goed eten en slapen, letten op mijn ademhaling, bewegen om m’n spanning letterlijk kwijt te kunnen.

Sterke ermee iig! :heart:

2 likes
#1491

Ik herken hoe jij je voelt, ik heb altijd last van zware depressies, angst en paniekaanvallen met suïcidale gedachten. Sinds ik 3 maanden geleden gestopt ben met roken en wat gezondere keuzes heb gemaakt qua voeding en beweging, heb ik 180 graden verandering gemerkt . Ik wandel nu iedere dag met 10000 stappen als doel. Ik eet eiwitrijk, en vermijd daarbij teveel suikers, ongezonde vetten enzovoorts. Verder doe ik ongeveer 3x in de week laagdrempelige krachttraining van ongeveer 30 min. Ik merk dat ik een stuk weerbaarder ben, en mij mentaal een stuk beter voel.

3 likes
#1492

Het sporten wil ik ook uiteindelijk weer oppakken maar momenteel is de drempel nog te hoog. Maar ik probeer wel veel te stappen, zeker in zo’n actieve alarmbui helpt een eindje goed doorstappen vaak wel om een beetje te kalmeren. Net terug van zo’n hele wandeltocht door de stad. Zijn al je klachten verbetert enkel door je verandering van levensstijl of neem je ook iets van medicatie oid?

@Zwartekoffie Ik weet dat ik dat zou moeten doen maar inmiddels is het zo’n warboeltje geworden dat ik schrik heb om te gaan inzoomen op de zaak :melting_face: Heb het gevoel dat m’n hele wereld gaat instorten als dat gesprek gebeurt, en dat is eerlijk gezegd ook niet zo overdreven omdat het zowel betrekking heeft op familierelaties als werk en daar nog wat existentiële crisis en spijt van allerlei dingen bovenop gesprinkled. Misschien probeer ik morgen toch wat op te schrijven, eventueel met hulp van iemand die er wat nuchterder naar kijkt. Voel me zo’n lafaard en klein kind, jezus.

Slapen en goed eten zijn idd zo vanzelfsprekende puntjes om op te letten maar helaas zijn dat echt net de dingen die meteen verstoord worden vanaf dat ik veel angst heb.

Ben vandaag btw nog naar m’n dokter geweest. Ik heb in het verleden al eens geïnformeerd naar mogelijke neurodivergentie (met name autisme), een doorverwijzing gekregen maar uiteindelijk door omstandigheden niet meer nagevolgd. Maar de dokter haalde dat dus net ook aan als mogelijke verklaring voor waarom ik het soms zo moeilijk lijk te hebben. Hij ging kijken of ik dat met een psychiater/neuroloog verder kan onderzoeken.

1 like
#1493

Ik slik al behoorlijke tijd medicatie voor mijn mentale gezondheid, welke de scherpe randjes er wel van af haalde. Ik heb echt vooral vooruitgang gezien in het met name wandelen, wat echt niet per se op een hoog tempo hoeft. Ik heb afgelopen weken behoorlijk wat slecht nieuws gekregen, en ik voel dat ik dat een stuk beter kan relativeren, ipv omslaan in een constante paniek.

1 like
#1494

Ik herken dit heel erg van mijn burn out / paniek periode. Ik had al zeker anderhalf jaar in winkels, met name einde van de dag, ineens plotselinge vage duizelingen. In de ochtend een mega opgejaagd gevoel en ‘s avonds helemaal kapot na het eten. Soms zelfs te moe om nog te kunnen eten.

Pas na een jaar stortte ik echt in, nam de paniek en constant aanstaan toe, met name in de ochtenden. Uiteindelijk heeft therapie, sertraline (50mg), grenzen (!!!) duidelijk maken, een duidelijk slaap/ dag ritme, meer wandelen en een licht therapielamp in de ochtend mij ontzettend geholpen.
Overigens is het zo dat je ‘s ochtends überhaupt meer stress hormoon hebt hoor, dat is volgens mij ‘normaal’. Maar als het extra veel is is dat echt kut.

2 likes
#1495

ah vervelend dat jij er ook zoveel last van hebt gehad, maar ook echt goed dat je dingen hebt gevonden wat voor jou werkt!!

Ik heb er dit weekend nog met mijn zus en een vriendin over gehad en denk ook echt dat mijn lichaam mij wat signalen aan het geven is dat ik wat dingen moet veranderen. Heb toevallig deze week even een weekje vrij genomen en merk nu ik aan mijn 8 uur slaap kom al dat het zoveel beter gaat. En ben normaal echt niet van de supplementen, maar mijn zus heeft me l-theanine aangeraden (was ook weer een aanrader van haar POH’er) om wat rustiger te worden echt geen idee of het wat doet, maar volgens mij kan het niet zoveel kwaad :sweat_smile:

1 like
#1496

Wat rot dat je je zo voelt. En ook herkenbaar dat je wel snapt dat je in die staat bent, maar er niet uit kan komen. Het is denk ik heel persoonlijk wat werkt, maar voor mij is de spijkermat echt een uitkomst. Het dwingt mijn lichaam haast tot ontspannen. Zoals hierboven genoemd doet bewegen ook veel goeds. Alleen gaat het bij mij juist mis als ik te strenge doelen stel (x aantal stappen, x aantal kilo bij een oefening in de sportschool), dan werkt het averechts en wordt mijn spanning alleen maar heftiger. Even een paar minuten Qi gong per dag vind ik ook fijn. Wie weet heb je er iets aan! :heart:

4 likes
#1497

Voor mij helpt comfort. Warme kruik, lekker dekentje. Dingen doen waardoor ik me fijner voel.
En soms natuurlijk juist actie. Mijn hond gaan uitlaten terwijl ik het liefst in bed kruip.
Sterkte!

2 likes