Toen ik die eerste keren paniek kreeg wist ik echt niet wat me overkwam, heb ik hier om hulp gevraagd en toen heb ik zulke goede tips gekregen waarmee ik de wachttijd voor een therapeut kon overbruggen. Voor dat soort dingen is online contact wel waardevol, hè!
Het is inderdaad niet uit te leggen hoe intens en allesoverheersend die angst is als je er vol in zit. En het vreeeeet echt energie, hè!
Interessant wat je zegt over dat het misschien een soort uiting is van chronische stress. Daar ga ik eens over nadenken, ik vind het logisch klinken. Bij mij speelt er ook wel meer en ben ik recent uiteindelijk bij een psychiater terecht gekomen die een stresstoornis gediagnosticeerd heeft, waarvan de oorzaak volgens haar deels in mijn chronische fysieke aandoening ligt die continu mijn systeem belast. De jaren voor die operatie zijn ook al heel stressvol geweest, dingen die mijn vertrouwen in het leven ook wel hebben aangetast. Uit de angst komen voelt voor mij altijd als “ik moet me weer even overgeven aan de onzekerheid van het leven”. Ik herken wel dat het toeneemt als m’n leven onrustiger is, ik ben er bijvoorbeeld ook gevoeliger voor als ik niet thuis ben. De onbevangenheid die ik vroeger had mis ik soms zo, dat vind ik niet zo leuk aan ouder worden…
En ja, de psychiater heeft dus ook een behandeling ergens aangeraden, een nogal uitgebreid programma, maar daarvoor wil ik eerst stabieler zijn qua energie. Ik kijk het nog ongeveer een jaar aan en als ik dan niet verbeterd ben ga ik het denk ik gewoon in mijn huidige krakkemikkige staat proberen. Maar voor nu doe ik het er dus even mee. Ben jij nu in behandeling (of wachtend op….)?
