Ohja “Mother!” is er ook zo 1tje, die heb ik wel voor een 2e keer bekeken omdat een hoop dingen pas duidelijk zijn op het eind en de film voor de 2e keer logischer is, maar pfff…
1 like
Ja hij is om te beginnen al naar laat staan naar het einde toe. Maar zit wel een interessante symboliek achter.
Ik vergeet trouwens Funny Games die is misschien nog wel erger qua “niet opnieuw willen zien”
En A Clockwork Orange.
1 like
@Echo wel grappig, want “I’m Thinking…” staat al lang op mijn to watch lijstje, maar ik kijk er telkens niet naar omdat het door de poster etc. lijkt op zo’n standaard teenage/angsty netflix film, van die luchtige “maar serieuze” fluf. Maar dat is dus niet het geval hahah…ga m nu denk ik toch snel kijken dan.
2 likes
Ik heb het boek niet gelezen wat wel cruciaal is volgens mij want ik snapte niet alles. Ik heb naderhand moeten lezen hoe het precies zat. Ik vond het op zich wel knap hoe ze dat onheilspellende gevoel overbrengen op film. Het is wel echt een Charlie Kaufman film.
Oja Mother! En We need to talk about Kevin zijn van die films waar ik niet eens aan begin omdat ik al weet hoe naar ze gaan zijn.
@Hejira nee echt totaal niet, ik dacht dat eerst ook inderdaad!
3 likes
A Clockwork Orange ook 1 keer gezien, daar was ik niet perse helemaal somber van maar ik snap wel 100% waarom je dat vind!
Ondanks alle ellende een vrij kleurrijke film waarbij ik soms niet wist of ik nou moest gruwelen of lachen, maar heb ook niet de behoefte om hem weer te zien.
Denk wel dat ik m later nog eens ga bekijken.
Ik heb dat ook met “The Shining” het is een hele nare, kille film maar toch ziet alles er zo mooi uit dat ik er heel af en toe nog eens naar kijk.
1 like
Ja daar heb je wel gelijk in, de cinematografie is wel fantastisch bij beiden
Ik vind The Shining ook naar op een heel andere manier! (Plus het loopt enigzins goed af)
Bij I’m thinking of ending things gaat het echt over existentialisme, ouder worden, human nature etc. Toen de film afgelopen was zat ik echt zo: alles is hopeloos en het leven is kut…
5 likes
“vroeger” had ik trouwens een obsessie met gore in horror films, waarschijnlijk omdat dat concept heel erg ‘hip’ was met films als “Hostel” & “Saw” etc. Nouja, die films zijn peanuts tegenwoordig natuurlijk, het is soms vies maar omdat de context van de films toch gericht zijn op vermakelijke horror is t niet ‘shocking’ of traumatiserend.
Maar ik zag een tijd geleden een filmpje op youtube “The disturbing movie iceberg” en de films die er gemaakt zijn/worden waar je bijna niemand over hoort…echt de meest zieke shit wordt er gemaakt, voor blijkbaar hele specifieke doelgroepen. Maar echt op het randje of er soms flink overheen over wat eigenlijk nog wel legaal is.
2 likes
Ja dat zijn de ergste films, waarbij je het plezier in t leven gewoon puur wordt ontnomen haha.
Ja ik heb dat met de Titanic! Die heeft zoveel indruk gemaakt toen ik die heb gezien op de middelbare school.
En bij de Weisse Rose en der Tunnel had ik dat ook. Die films zijn ontzettend goed gemaakt, maar die sfeer en alles is zo naar.
Maar ik vind oorlog films sowieso naar en kijk dat eigenlijk ook niet meer. Heb Pearl Habor een tijd terug voor de tweede keer gezien en vond het nog net zo vreselijk als de eerste keer. Terwijl de manier van filmen en het verhaal an sich niet echt om over naar huis te schrijven zijn.
1 like
Je hebt me wel aan t denken gezet met deze vraag trouwens, (ik krijg al een waarschuwing van de server dat ik moet overwegen om meerdere berichten in 1 keer te beantwoorden haha).
Er is een bepaalde, rare troost in het kijken van films waar je verdrietig van wordt als je het nodig hebt, net zoals muziek. Dan ben je depri en ga je juist alle tranentrekkers luisteren, maar ik heb nooit gedacht "Ik ben nu zo depri, nu ga ik “Requiem” kijken. Dat is wel echt een groot verschil, je wil dan zielige films kijken waar je toch nog een soort nostalgie/vrolijkheid uit kan halen omdat ze niet hopeloos eindigen. Geconfronteerd worden met realisme is niet wat je wil. Er mogen dooien vallen maar dat gevoel van “hoop” moet blijven.
Best grappig hoe dat werkt.
Oh, “Marley en Me” valt niet in deze categorie, maar dat was ook 1 keer en nooit meer. Vooral het boek…hoofdpijn janken.
Alles met dieren die emoties uiten kost me 10 jaar van m’n leven 
4 likes
Ik zat daar ook over na te denken inderdaad. Ik houd van drama en van verdrietige films en eerlijk gezegd zijn films met een slecht einde ook mijn favo. Maar ik wil dan echt het soort film wat een tranentrekker is en die je echt in je hart raakt, ook al zijn ze verdrietig voel ik me dan juist heel erg levend na de film.
En dan heb je het soort films waarbij je het tegenovergestelde gevoel krijgt, juist heel erg somber en bedrukkend. Waarbij je het gevoel krijgt dat het leven hopeloos is. Soms is het ook wel goed om met bepaalde dingen geconfronteerd te worden maar het is ook wel heel erg mens eigen om dat juist uit de weg te willen gaan.
@Marquez oja Escape from Sobibor hoef ik ook nooit meer te zien. Ik vind trouwens dat er echt teveel oorlogsfilms gemaakt worden, elk jaar komen er weer nieuwe bij. Het lijkt wel een snelle manier om te scoren ofzo, zit altijd wel een oorlogsfilm tussen de oscar nominaties.
1 like
Ohhh ik zou I’m Thinking juist graag nog eens zien omdat er zoveel vette mindfuck details in zitten. Zelfde geldt voor Mother!, maar die bioscoop ervaring was sowieso gruwelijk vet.
2 likes
Ik had dat met Boyhood heel sterk, wat een verschrikkelijk deprimerende film was dat. Die wil ik echt nooit meer zien. Een van de liedjes van tijdens de film hoor ik heel af en toe en dat roept meteen dat gevoel op van die film, brr.
Mijn man had dat ook! Echt interessant wel want ik had dat niet bij Boyhood. Is het toevallig dat liedje dat ook in de trailer zit? Die associeer ik met die film.
1 like
Even opgezocht, maar die inderdaad! Dat verklaart in elk geval waarom ik het daarbij heb want die trailer zal ik vaker gezien hebben dan de film haha.
1 like
Over je laatste alinea: ik heb eens de samenvatting van ‘A Serbian film’ gelezen en alleen daar werd ik al zó naar van. Echt als ik eraan denk word ik al niet goed (film dus ook niet gekeken). Echt een zieke geest dat je zoiets überhaupt kunt bedenken. Ik kwam er overigens bij door Reddit, waar mensen bespraken welke film zij uit hun geheugen wilden wissen.
2 likes
Wat grappig dat je dat hebt met een liedje. Ik heb dat met dat met een Taylor Swift nummer die in de hongerspelen zit. The hanging tree volgens mij. Die scène dat ze met z’n allen willens en wetens hun dood tegemoet rennen omdat ze strijden voor een beter samenleving vond ik echt heel indrukwekkend in de bios.
@Echo ja dat ben ik helemaal met je eens. Sowieso vind ik dat er veel te veel waargebeurde films verschijnen. Alsof het al niet erg genoeg is dat het is gebeurd en dan we daar ook nog met z’n allen naar kijken. Vind dat best een vreemd fenomeen.
5 likes
Maar dat soort films wordt volgens mij echt alleen maar gemaakt met als doel zo shocking mogelijk te zijn. Inderdaad echt walgelijk die omschrijving en ik heb daar echt nul behoefte aan om te zien.
Nu ik lees over oorlog + nooit meer willen kijken, heeft iemand weleens “come and see” (idi i smorti) gekeken? Ik ben daar wel door geïntrigeerd omdat hij zo goed wordt beoordeeld (en ook vaak zo genoemd wordt als dit moet je gezien hebben/belangrijke film). Maar hij schijnt ook vrij naar te zijn.
Net “A classic horror movie” gezien en ik weet niet zo goed wat ik er nou van moet vinden.
Werkelijk alle cliches worden door je strot geduwd om vervolgens op een ironische manier verklaard te worden door 20 plottwists die ook in feite cliche zijn. Heb t idee alsof ze elk element tegen de muur hebben gegooid en dan maar kijken wat beklijft.
Vond het zeker niet heel slecht, maar als je de 1e driekwart van een film verspild aan cliches en pas in de laatste act met het echte plot komt, heb ik geen zin meer om het nog ooit te herkijken.
1 like