Samen met mijn zus en broer (beide met een stuk ouder en allebei een relatie) kochten we een cadeau voor mijn moeders verjaardag. Het was een parfum van rond de 100 euro. Nu is het echt niet zo dat ik geen geld uit wil geven aan een cadeau voor mijn moeder, maar vond het een beetje veel geld voor een parfum. En ze had hem nog nooit gehad, dus als ze hem uiteindelijk niet lekker zou vinden, zou het zonde zijn vond ik. Broer en zus maakte het niks uit, maar uiteindelijk door mijn toedoen toch een kleiner flesje gekocht (75eu).
Stuurt mijn zus me een Tikkie van 25 euro. Terwijl we het dus eigenlijk met zijn vijven gaven. Ik + zus/man & broer/vriendin. Dat vond ik al helemaal niet eerlijk. Dus ik stuurde maar: âDoor vijf moet het bedrag dan toch?â Stuurt ze daarna alleen heel droog een nieuwe Tikkie.
Weet niet echt of ik het gierig van mezelf vind (dat laatste niet echt), maar zo voelde het wel. Vooral omdat het voor mijn moeder was en voelde me echt schuldig dat ik niet meer âvoor haar overhadâ. Maar het ging meer om het principe bij beide?
Zat er een beetje mee in mijn maag. Vooral omdat dit dus altijd zo is met onze gezamenlijke cadeaus. Zij hebben een heel ander besef van geld (beide al heel lang een vaste baan, ik student). En ook al hebben we nooit aan vader- en moederdag gedaan, en zijn mijn ouders heel duidelijk dat ze daar niet aan mee willen doen, sturen mijn broer en zus toch elk jaar een bos bloemen/cadeau als verrassing. En dan doe ik uiteindelijk wel weer mee, terwijl ik het uit principe eigenlijk niet wil. Ze geven toch zelf aan niks te willen? Voel me dan echt het ondankbare kind die haar ouders niks geeft dan. Weet niet of mensen dit herkennen.
Mijn ouders interesseert het trouwens geen reet hoor. Is gewoon meer iets wat ik zelf voel in verhouding tot mijn broer en zus.


