Ik wil graag aan the thursday murder club van Rochard Osman beginnen. (Zie dat hij nu op netflix is verfilmd)
Alleen weet ik niet of ik NL of Eng moet doen. Ik lees liever in NL, want dat gaat gewoon soepeler. Maar als het een simpel boek is wil ik ook wel engels proberen. (Als tiener las ik gewoon Engelse boeken ook) En de originele taal, zeker met humor, komt toch vaak het beste tot zijn recht.
Zou iemand die het boek heeft gelezen hem bestempelen al makkelijk leesbaar?
Ik heb hem in het Engels gelezen en vond het goed te doen. Die boeken lezen heel makkelijk weg.
Super dankje!
@Tjiftjaf daar was ik al bang voor inderdaad, vandaar dag ik deze vraag stelde.
Dan ga ik engels proberen als hij weer beschikbaar is in de bieb! Dankjewel
Ik heb ze allemaal in het Nederlands gelezen en vond dat heel leuk en vermakelijk.
Van welke auteur?
Ik weet niet of iemand hierop zit te wachten maar ik heb een lijstje gemaakt met schrijvers die leuke/goede thrillers schrijven. Ik lees zelf voornamelijk thrillers dus ben zelf altijd wel op zoek naar tips want als er dan series zijn die ik nog niet ken kan ik weer even vooruit.
Even in een spoiler
Steve Cavanagh
M.J. Arlidge
Jussi Adler Olsen
Riley Sager
Robert Bryndza
M.W. Craven
Lisa Regan
J.D. Barker
Carla Kovach
Michael Robotham
Helen Fields
Chris Carter
Camilla Läckberg
Kim Faber/Janni Pedersen
David Baldacci
Karin Slaughter
Harlan Coben
Jonas Moström
John Grisham
Sam Holland
Anders Roslund
Jørn Lier Horst
Camilla Grebe
James Patterson
Angelique Haak
Samuel Bjørk
Jo Nesbø
Daniel Cole
Lars Kepler
Michael Connely
Nicci French
Vind zelf saskia noort ook lekker weglezen.
Ik vond de boeken van Viveca Sten ook heel leuk
oh thanks, die zet ik ook op mijn lijstje! Zie dat ik 2 ebooks van haar ook in m’n voorraad heb staan dus dat is makkelijk.
@Telefoonnummer Nederlandse schrijvers zijn niet helemaal mijn ding heb ik gemerkt dus daarom staan die er niet bij.
Ik heb beladen huis net uit en ik vond het echt heel mooi en liefdevol, eigenlijk had ik helemaal niet de ervaring van de vuile was buiten hangen! Ik vind het heel erg vanuit haar ervaring beschreven met heel veel begrip voor hem, en voor haar eigen rol in hun interactie ook, maar wel met aandacht voor wat het allemaal met háár deed. Ik krijg niet het idee dat hij een naar mens was ofzo maar ik kan mij wel voorstellen dat het voor haar moeilijk was met hem samen te zijn.
Heb je links naar die interviews waaruit blijkt dat ze nu gebrouilleerd is, ben daar wel verrast over en benieuwd naar omdat ze in haar dankwoord haar kinderen bedankt voor meelezen enzo! Zal zelf ook wel ff googlen haha
Edit: niet aan jou @zwaardvis maar in het algemeen want zag meer mensen die zoiets zeiden over dit boek op Goodreads, en het viel mij ook op bij boeken zoals the year of magical thinking van didion, autobiografie van mijn lichaam van spit en I.M. van palmen, dat mensen (niet perse de professionele critici, daarvan weet ik het niet) vinden dat het te intiem is etc en dat dan dus afkeuren omdat het niet netjes is naar die mensen toe of aandachtsgeil of weet ik veel wat - ik ben benieuwd of mensen dat ook zeggen over soortgelijke boeken van mannelijke schrijvers? Ik heb zelf niet direct een voorbeeld behalve patrimonium van Roth; of schrijven mannen zulke boeken überhaupt niet?
Iemand een idee/voorbeelden van waar het bij mannelijke schrijvers ook of juist niet gebeurt? haha
Volgens mij had ik laatst zoiets gelezen over de boeken van Karl ove knausgard
In de Volkskrant stond een tijdje geleden een interview en daarin ging het wel kort over haar kinderen meen ik mij te herinneren. Pin mij er niet op vast, maar volgens mij vooral dat zij er de relatie anders hebben ervaren. Maar dat is natuurlijk ook compleet logisch. Geloof dat die ene zoon nu ook bezig is met een boek over zn vader. Maar echt gebrouilleerd heb ik niet uit dat interview gehaald.
Ik vond het overigens ook een mooi en goed boek. Vind het nog knap hoe beheerst ze blijft, want in alle eerlijkheid klinkt het in mijn ogen niet als een leuke man, uhm, sterker nog echt als een eikel, met heel onverwachte uitbarstingen die het simpelweg niet kon hebben dat zn vrouw het 'beter" deed dan hijzelf en haar dan maar naar beneden ging halen. Maar ze heeft ook aangegeven dat ze veel reacties kreeg van mensen voor wie dit heel herkenbaar was/is, dus wellicht is/was het ook echt een ding (in die tijd?)
Heb laatst 2 thrillers van Isabel Ashdown gelezen. Die kan ook in her rijtje
Oh en Lucy Foley!
We hebben dit gisteren besproken en dat was super leuk. En ik vond het boek echt geniaal. Heb het zaterdag in één ruk uitgelezen (wel heel de dag over gedaan, zeker het eerste deel is niet perse luchtig of makkelijk te volgen). Echt zo’n ouderwetse leeservaring van dat het niet makkelijk is maar wel zo enorm de moeite waard, heb het afgelopen jaar denk ik toch vaker modernere boeken gelezen. Het resoneerde wel met mijn beeld van andere russische klassiekers, dat het zo heel goed de menselijke conditie/menselijke psyche vangt in al haar tegenstrijdigheden. Het boek was bij vlagen bijna absurdistisch, en tegelijkertijd heel geloofwaardig.
We gaan ons als boekenclub nu toch aan misdaad en straf wagen. Hoewel ik een editie in de kast heb staan ga ik de meest recente vertaling kopen, dat gun ik mezelf dan wel 
Ik ben heel laat met deze trend maar heb al eeuwen deel 1 en 2 van de zeven zussen serie in de kast liggen en heb besloten er nu toch maar eens aan te beginnen. Ben nu bijna halverwege deel 1 maar ik vind het heel langdradig en nog niet zo boeiend. Wordt het beter of kan ik nu maar beter stoppen? Ben ergens wel benieuwd naar het verhaal van alle zussen maar niet als ik me door elk boek zo heen moet worstelen
Dan is het niet jouw ding denk ik want alle boeken zijn dik en langdradig. Ik herken het ook wel een beetje maar vond het wel prima weg lezen. Als dat jouw ervaring niet is zou ik er lekker mee stoppen
Oh nee dan zou ik echt stoppen want boek 1 is nog de beste, het gaat alleen maar down hill vanaf daar 
Haha oh shit! Dan weet ik genoeg 
Ik had hetzelfde en maar besloten dat deze reeks niet voor mij is 
(stom genoeg heb ik dan ook vaak het gevoel dat ik niet klop bij zo’n bekende reeks)
