Kafka op het Strand: mijn eerste Murakami, fantastisch! Echt heel anders dan wat ik ooit eerder heb gelezen, grappig, bizar, en ik heb me na het uitlezen nog wel een dag vermaakt met analyses van alle metaforen en tweede lagen.
Small Pleasures, Clare Chambers werd met “perfect” en “exquisite” aangeprezen in de Goodreads nieuwsbrief. Het gaat over een journaliste in 1950s Engeland die een verhaal onderzoekt van een vrouw die claimt een “virgin birth” (baby zonder man) te hebben gehad. Ik vond het saai, truttig, ouderwets - ik snap niet waarom je dit in 2020 zou schrijven. Als je van Jane Austen en dat typisch Britse houdt vind je dit misschien wel mooi, maar niet mijn ding.
The Secret History, Donna Tartt: mijn god wat een vre-se-lijk slecht boek! Voorspelbaar verhaal met vreemde opbouw - de climax (die nota bene op pagina 1 al wordt aangekondigd) zit ergens op eenderde van het verhaal en daarna gebeurt er niks meer? Ik verwachtte nog een plottwist maar nee hoor. Onsympathieke personages, houterige dialogen en vreselijk pretentieuze schrijfstijl. Met de setting van klassieke mythologie als achtergrond had zo veel meer kunnen gebeuren: offers, rituelen, een of andere mysterieuze reden voor Julian’s “charisma”… Ik begrijp echt niet dat dit zo hoog scoort
Na de tijdsverspilling van The Secret History gelukkig nog een werkelijk prachtig boek gelezen die misschien wel mijn favoriet van het jaar is: Piranesi van Susanna Clarke. Een man houdt een logboek bij van zijn verblijf in een huis met oneindig veel kamers. Er stroomt water en er vliegen vogels. Er zijn ook anderen, en Piranesi begint zich af te vragen wat hun intenties zijn en hoe lang hij er zelf al is. Bijzonder, sprookjesachtig en magisch, maar ook een beetje duister en super spannend. Ontroerend en lief. Het deed me een beetje denken aan Murakami (qua magisch realisme) en ook een beetje aan Inception!