Deze ochtend wou ik mijn gedacht kwijt bij het topic Leed dat een relatie heet, want mijn man worstelt al heel lang met een zware depressie, waar hij eigenlijk uit begon te komen en we een heleboel mooie stappen hebben gemaakt en veel meer lol maken. De coronacrisis valt hem zwaar omdat zijn sociale kring ook deels wegvalt (videobellen, gamen, regelmatige calls met vrienden ten spijt) en ik krijg soms het gevoel dat ik wegval. Maar voor ik ging schrijven, ging ik bij mezelf te rade en maakte ik een plus en minpunten bord in mijn hoofd.
En toen kwamen de mooie herinneringen naar boven; de avonden samen, hoe hij me, toen we nog niet zo lang samen waren, telefonisch troostte toen de verwarmingsketel stuk was en het -10 graden was en ik mezelf zo zielig vond; hoe we kennis maakten met zijn moederland en we opeens in een bh winkel stonden met de hele familie wat daar blijkbaar de normaalste gang van zaken was maar waar wij om moesten lachen achteraf; het fietsen naar mijn grootmoeder (urenlang onderweg) en tussendoor bij een aardbeienautomaat pauzeren; mijn baan opzeggen en naar Nederland verhuizen voor hem; hij die een appartement zocht met een duidelijk herkenbare voordeur (ja, ik ben meerdere keren verdwaald op zoek naar de voordeur van een vriend zijn huis want alle deuren en woningen leken op elkaar en ik onthou geen huisnummers) en uiteindelijk een appartement boven een dierenwinkel vond; hij die pizza in kleine stukjes sneed zodat ik die zonder al te veel kauwen kon eten nadat alle vier mijn verstandskiezen getrokken waren; hij die me motiveerde om nieuwe dingen te proberen, een woning die we samen vonden (in een heel herkenbare buurt dus ik raak niet verloren!!), âŠ
We hebben ook aardig wat minpunten, maar de pluspunten zijn zo talrijk dat ik er nog een paar aan ga toevoegen de komende tijd. En dat wou ik even kwijt.