Is het mogelijk om met je studiebegeleider o.i.d. te praten? Misschien kun je met diegene alles op een rijtje zetten, een schema maken en/of prioriteiten stellen. Ik denk dat het goed is als je iemand in vertrouwen neemt hierover die je ook kan helpen. Al dat advies is goedbedoeld, maar ik snap dat dat alleen maar averechts kan werken!
School kan gewoon zoveel stress geven, zeker als alles tegelijk komt of lijkt te komen. Zo’n begeleider kan je echt helpen! Succes 
Ah dat is vervelend en helemaal niet hoe ze zou moeten doen. Kun je alles (dus al het werk, maar ook je gevoelens op dit moment) op papier zetten? Dat is handig voor jezelf en ook handig voor de persoon waar je eventueel nog bij terecht kan. Het risico op dichtklappen is dan, bij mij althans, altijd kleiner. Ik ben slecht in het uiten van gevoelens en moeilijke gesprekken voeren, maar als ik het opschrijf, kan ik veel makkelijker dingen kwijt.
Mocht je niet meer op de uni terecht kunnen, kun je misschien in je naaste omgeving bij iemand terecht die je zou willen helpen? Je mag het anders ook gerust naar mij sturen, ik wil best kijken of ik je kan helpen!
Je mag me ook altijd een DM sturen
Wat studeer je?
Ik weet niet of ik kan helpen maar ik ben een heel groot voorstander van keuzes maken die voor jou werken en je daarbij niks aan te trekken van anderen. Studeren doe je op je eigen tempo en je bereikt er niks mee als het alleen maar stress en negatieve energie is. Misschien kun je vakken laten vallen of dat project opschuiven?
Ik ga het even op mezelf betrekken, sorry hiervoor. Maar ik ben ooit begonnen met een master terwijl ik eigenlijk al wist dat t niks voor mij zou zijn. Ik kan namelijk niet zo goed academisch schrijven dus een scriptie is dan niet ideaal. Nouja hele jaar ging goed en toen kwam het onderzoek en de scriptie. En toen ging alles mis. Twee jaar over gedaan, vier keer scriptie ingeleverd en vier keer afgekeurd. En ik kon niet meer. Dit was in 2014/2015 en heb nog altijd niet naar m’n scriptie gekeken omdat het zo’n emotionele drempel is. Ik heb toen besloten om te stoppen terwijl al m’n vrienden gewoon wel hun master hadden en verder iedereen om me heen. Maar het was toen niet de juiste route voor mij. Ik sluit niet uit dat ik het ooit nog ga doen maar toen was het enige juiste besluit ermee te stoppen. Jammer maar helaas. Ben er een stuk gelukkiger van geworden, het was zo’n opluchting.
Misschien sluit dit helemaal niet aan op jouw ervaring, dan sorry dat ik zo over mezelf begin maar misschien heb je er iets aan. Succes in ieder geval!!
Ohja oké nee dan gaat mijn verhaal niet op. Fijn te lezen dat je het wel nog steeds leuk vindt! Dat scheelt al zo. Dan zou ik inderdaad een planning maken met kleine, haalbare beetjes die je kunt afstrepen. Maar t klinkt alsof je daar hulp bij gehad heb dus dat is al fijn!
fijn, herkenbaar verhaal! Ik heb met veel moeite mijn bachelor gehaald en durf niet te beginnen aan een master. Werk inmiddels alweer een paar jaar, maar merk toch dat het me onzeker maakt dat ik dat ene papiertje wat iedereen om me heen wel lijkt te hebben, niet heb. Ook al is het papiertje bedoeld voor het vinden van een leuke baan en is dat wel gelukt.
Ik voel me al een hele tijd echt niet goed. Heb wel wat aan de app Youper soms. Nu weer een onzettende baaldag. Was gisteren op een terras iets gaan drinken en zonder aanleiding komt een man zeggen dat het duidelijk is dat de vriendin waarmee ik was veel toffer is als mij en wat er met me mis is:s we zaten gewoon te praten. Snap echt niet dat mensen zoiets komen zeggen.
Met jou is niks mis, met die man wel. Hoe haalt hij het in zn hoofd, daar ga je toch zeker geen waarde aan hechten? 
Ik zit er toch wel mee 
vooral ook dat de vriendin die er bijzat niet voor me opkwam :s heb ook niets meer van haar gehoord sindsdien terwijl ik best wel duidelijk wat overstuur was toen ik naar huis ging. En dat is mijn enige beste vriendin.
we zaten op een terras het was al laat en er stonden meerdere stoelen bij onze tafel, een man die er ook was kwam bij ons zetten en maakte een normaal praatje en probeerde te raden wat ons beroep was enz. Even later kwam er een kennis (en ik denk ober) van hem ook bij ons zetten, hij zei dan zonder echt met me te babbelen van wat is er mis met u, iedereen ziet dat jij geen leuk mens bent, dat je vriendin veel toffer is.Ik probeerde hem eerst te negeren maar lukte niet echt en ben dan maar vertrokken.
dankjewel <3 het helpt ook niet dat ik nu net tijd te over heb om te piekeren en weinig sociale dingen gepland heb.
Huh, wat een achterlijke kerel. Hij is zelf geen leuk mens. Wat bezielt hem
@Santeria hoe gaat het nu met je? Heb je dit weekend wat kunnen doen? Hoop dat de planning je een beetje rust geeft! En dat je in jezelf blijft geloven 
Superfijn dat je er weer meer vertrouwen in hebt en meer rust! Echt knap dat je jezelf zo goed weet te herpakken als je je onzeker begint te voelen. Eigenlijk wel een goed idee misschien (ook voor mezelf), gewoon af en toe een jankuurtje inlassen zodat het ‘eruit is’. Heel veel succes deze week, en probeer jezelf inderdaad eraan te herinneren dat je al zoveel wél hebt gehaald, dat je dit ook gaat halen!
Wat fijn dat dit topic er is. Ik zit sinds m’n operatie begin februari niet goed in m’n vel. En of ik nou wel of niet last heb van de narcose of wat het dan ook is, geen idee. M’n hoofd zit constant vol en ik kan prikkels niet meer filteren en ik raak vermoeid. Ik werk nu al een tijdje 3,5 uur per dag en dat is echt de max. En omdat je het niet ziet aan m’n buitenkant snappen mensen het niet. Ik snap zelf ook nog niet zo goed wat er aan de hand is. En ik zoek een psycholoog die een diagnose kan stellen. De huisarts had me doorverwezen naar GG net maar die hebben meer dan 6 maanden wachttijd. En ondertussen word ik elke dag meer moe. Ik probeer te overleven. Maar het liefste zou ik de hele dag in bed liggen totdat m’n hersenen weer alles kunnen doen. Ondertussen zeggen m’n collega’s dat ik er goed uit zie. Misschien moet ik wat zwarte oogschaduw onder m’n ogen smeren zodat ze kunnen zien hoe moe ik ben.
Voor aankomende week een afspraak gemaakt bij de huisarts. Denk dat het toch verstandig is dat ik doorgestuurd word om met iemand te praten. Het lukt zelf even niet meer helaas…
Wat goed dat je naar de huisarts gaat. Ik heb ook een gesprek met de praktijk ondersteuner van de huisarts komende donderdag. Je hoeft het niet alleen te doen. Zorg goed voor jezelf.
Ik wil je nog even bedanken voor je hele fijne en uitgebreide reactie, ik zie hem nu pas (insomnia ftw).
Met vlagen ben ik actief en minder actief op social media/internet en ben erg vergeetachtig. 
Dat was ik al voor de burn-out/depressie trouwens, lol. Maar nu is het nog een tikkeltje erger.
Ik ga hierna zeker weer verder met mijn PhD, stoppen is geen optie voor mij, ik was echt ver, de laatste paar maanden. Er moest feitelijk nog een paper af en het boekje bij elkaar schrijven. Maar die paar maanden waren blijkbaar niet haalbaar meer in mijn mentale/fysieke toestand. Collega’s en zelfs m’n baas hebben mij moeten dwingen om te stoppen, ik vrees dat ik anders gewoon was proberen door te gaan, tegen beter weten in.
Het gaat oké. Lief dat je dat vraagt! Maar vind het nu (na al die maanden) nog steeds bijna onmogelijk om het werk uit mijn gedachten te zetten. Ik blijf op ‘lichte’ manieren met mijn proefschrift bezig (cover, lay-out, dankwoord) en ik kan ook mijn mailbox niet negeren. De huisarts is not amused hierover maar het lukt me gewoon niet om het uit m’n gedachten te bannen. Heb het gevoel dat ik niet naar huis (NL) kan voor het af is en zodra m’n ziekteverlof af is heb ik geen inkomen meer zonder te moeten solliciteren terwijl ik in m’n eigen tijd alles nog af moet maken en over al dat soort dingen blijf ik me zorgen maken.
Achteraf vind ik dat mijn werk mij qua begeleiding totaal heeft laten vallen in een cruciale periode (kort: een zeer, maar dan ook echt zeer ernstig ongeluk van een collega dat voor mijn ogen gebeurde - ik haal dit later mogelijk weg wegens herkenbaarheid) maar het slachtoffer uithangen heeft geen zin. Ik zie achteraf bovendien ook waar het bij mijzelf verkeerd is gegaan en dat meerdere dingen, en dus niet alleen werk, tot dit punt hebben geleid.
Ik ben over het algemeen niet iemand die graag ‘klaagt’ en ik ga liever over moeilijke dingen heen met de nodige nuchterheid/humor (daarom voel ik me ook wat ongemakkelijk bij de benaming burn-out/depressie, het klinkt zo als een ‘modeverschijnsel’, zelfs nu weet ik mezelf er soms van te overtuigen dat ik maar klaag). Maar ook van dat ‘doen alsof er niks aan de hand is’ is gebleken dat het niet - altijd - werkt. Het is zwaar (geweest). Tijd om dat toe te geven.
Misschien daarom wel fijn om er eens met iemand over te praten! Hoeft niet al te dramatisch (haha, kijk, daar begint het alweer) maar ben ook wel benieuwd wat jij precies doet en hoe het bevalt! Sowieso altijd fijn om te merken dat je niet alleen staat in hoe lastig dit wereldje soms is (hoewel ik het natuurlijk niemand gun dat een PhD in een soort ‘lijdensweg’ verandert). Ik ben ook wel benieuwd hoe anderen daarmee omgaan. Ik heb dat duidelijk niet erg effectief/gezond gedaan dus kan wellicht van anderen leren.
Ik hoor wel of je PB-box nog open is na al deze tijd. 
Maar hoe dan ook bedankt voor je meelevende reply!
Ik heb mijn scriptie niet ingediend, dus nu studeer ik niet af. Ik voel me zo enorm gefaald. Het doel was echt om in te dienen, maar de stress zorgt ervoor dat ik niets deftig op papier krijg. Geen idee waarom ik dit hier typ, maar moet het even van mij afschrijven.