Ik weet niet goed wat ik moet zeggen en ik ken je situatie niet, maar ik vind het zo erg voor je dat je deze keuze moet maken.
️
Heel veel moed en sterkte gewenst.
Moeilijk is dat he… Heb je dan die volgende afspraak weer met degene in opleiding of wel echt met de praktijkondersteuner of misschien weet je dat niet. Ik ben toen ik jonger was ook naar de praktijkondersteuner geweest en vond dat ook niet echt je van het. Het bleef best vlak en ik merkte dat ze je inderdaad zo snel mogelijk willen helpen (duh wel logisch) maar dat het soms een beetje te gehaast is en dat je er wel in mee gaat.
Ik zou zelf denk ik het volgende gesprek afwachten en dan de dingen aankaarten die voor jou gevoel nu relevant zijn en dan kijken hoe je je er dan bij voelt.
Wat een super lieve reacties allemaal, echt heel fijn om te lezen!
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb meerdere trauma’s, ik zit vanaf mijn 10de bij therapeuten e.d, heb helaas last van depressies en heb meerdere zelfmoordpogingen gedaan. Ik heb zoveel hulp gehad (en nog steeds) voor mijn problemen, maar 12 jaar na alle hulp voel ik mijzelf nog steeds erg slecht dus ik hoop echt dat mijn huisarts mij serieus neemt.
Echt bedankt iedereen!
Ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen :(. Maar ik hoop dat de huisarts je serieus neemt, je steunt krijg van je omgeving en dat je rust vindt op welke manier dan ook en waar dan ook! 
Vind het zo naar voor jou en wil je een hart onder de riem steken. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar ik wens je heel veel sterkte. 
@Flamingo Ik hoop heel erg voor je dat je huisarts je serieus neemt. Ik vind het lastig om er iets van te zeggen, want ik ken je natuurlijk niet, maar als jij hier goed over na hebt gedacht dan is het jouw keuze en dat moet gerespecteerd worden. Ik hoop dat je steun krijgt van je omgeving, en rust kan vinden - op welke manier dan ook. Heel veel sterkte morgen alvast 
Bedankt voor de lieve berichtjes weer. Ik zit er vandaag weer eens heel erg doorheen, ik durfde niet naar de huisarts te gaan dus ik had afgebeld. T taboe wil ik zo graag doorbreken maar ik durf gewoon niet, en daardoor voel ik me alleen nog maar meer mislukt. Lastige dag vandaag helaas.
@Flamingo ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar vind het zo erg voor je. Heel veel sterkte en dikke knuffel!
Voor degene die het willen weten: Ik ben vanmorgen bij de huisarts geweest. Ze willen niet meewerken omdat ik te jong ben… Voel me totaal niet gehoord, ze willen zich niet eens in mijn dossier duiken. De volgende stap is de levenseindekliniek, maar daar zal ook wel geen gehoor aan gegeven worden, zit met mn handen in mn haar.
Ik snap je helemaal. Ik zit er ook al weken tegen aan te hikken, maar heb het nog steeds niet gedaan. Ik zei al tegen de psych, ik wil eigenlijk die gevoelens helemaal niet delen met iemand waarmee ik er niet over wil praten, maar helaas wel noodzakelijk
Denk je dat je baas er wel goed op gaat reageren? Ben je eigenlijk ook op zoek naar ander werk of denk je dat dat niks oplost? Heel veel succes maandag!
@Flamingo Hoe gaat het nu met je? Voel je niet verplicht om te reageren, maar ik wil je wel even laten weten dat ik aan je denk <3
Ik ga morgen naar de praktijkondersteuner en vind het best spannend. Ik ga ivm psychische klachten na mijn bevalling en ik schaam me er zo voor, omdat ik wel heel gek ben op de kleine. Ik wil niet dat er iets ‘geks’ in mijn dossier komt ofzo… t gaat inmiddels wel wat beter maar wil er wel aan werken
Snap ik! Ik vond het de eerste keer ook spannend, maar eigenlijk vind ik die gesprekken best wel ontspannend. Fijn om even iemand in alle eerlijkheid alles te kunnen vertellen, in mijn omgeving vind ik dat toch lastiger. Ik hoop dat jij het ook zo ervaart! Ik kan me best voorstellen dat het moederschap heel mooi is, maar er ook veel emoties en zware dingen bij komen kijken. Ik vind het daarom juist knap dat je aan de bel hebt getrokken. Veel succes 
Je kunt ook aangeven dat je niet wilt dat het in je dossier komt he!
Fijn dat dit topic er is! Ik heb vorig jaar rond deze tijd een burn out gekregen en ook ging mijn relatie toen uit. Ik merk dat ik heeeel erg op zie tegen de herfst omdat ik alles dus associeer met die periode, wat voor mij echt de meest moeilijke periode in mijn leven is geweest. Ik ben echt een gevoelsmens en heb dus al snel herinneringen bij geuren, bepaalde kleding, liedjes enzo. En dus ook bij alles vanaf de overgang van zomer naar de herfst tot aan het begin van het voorjaar (toen ging ik me beter voelen). Bijvoorbeeld een liedje horen wat me aan iets vervelends doet denken is maar een kort moment en kan je uit zetten of ontlopen, maar nu word ik eigenlijk de hele dag in alles geconfronteerd met die tijd en daar heb ik het echt super zwaar mee. Weet ook niet zo goed wat ik er aan kan doen, de herfst was voorheen altijd mijn lievelingsseizoen maar de dingen die ik altijd heel fijn vond om te doen geven me nu een naar gevoel (wandelen, heb uuuren jankend gewandeld door herfstlandschappen toen ik thuis zat. Theetje drinken op de bank, gewoon elke dag al snotterend bij mijn ouders thuis.) dus merkte dat zulke dingen gaan doen het alleen maar erger maken. Raak ook zwaar gefrustreerd en paniekerig want ik kan niet echt een half jaar een winterslaap gaan houden ofzo natuurlijk, kan het niet ontlopen dus zal er doorheen moeten en dat wil ik niet.
Dat wist ik niet! Dankje!
Beetje late reactie maar ik vind dit zo’n mooie boodschap
️
Ik heb het er al eerder over gehad in verschillende topics, maar het doet me veel meer dan dat ik hoopte. Vanochtend, toen we pauze hadden, wilde ik ff wat te eten halen maar toen barstte ik in huilen uit en kon ik niet meer stoppen? Heb zeker 4 uur lang non-stop gehuild en dit is pas de derde dag op school. Ik hou dit echt niet lang meer vol.
(In het kort: nieuwe klas, ik ben +/- 10 jaar ouder, anders dan de rest en mijn klasgenoten negeren me, doen alsof ik niet besta en met het voorstelrondje waren ze allemaal beter, intelligenter en cooler dan ik. Als ik actief meedoe in de les gaan mensen facepalmen en zuchten. Het negeren gaat zelfs zo hard dat klasgenoot a aan klasgenoot b vroeg hoe dit of dat nou zat met die Gast. Ik zat naast ze.)
En ik vraag me ook af wat die mensen denken? Zijn ze bang voor me? Jaloers? Ben ik lelijk? Saai? Oud? Zijn ze bang om buitengesloten te worden als ze met mij omgaan?
Het gaat zelfs zo ver dat iemand heeft gelogen dat die mijn ‘hobby’ ook doet midden tijdens een voorstelrondje terwijl die de dag ervoor heeft gezegd dat het haar totaal niet interesseerde?
Normaal gesproken met dit soort jonge mensen ben ik altijd ‘de saaie meid die uiteindelijk stoer blijkt te zijn’ en dan hebben ze opeens respect voor me (ook niet leuk hoor, maar het is logisch). En nu zou ik van bungeejumpen of parachutespringen nog een saaie hobby kunnen maken, puur omdat ik het doe.
Naja, weet niet wat ik met dit bericht wil bereiken eigenlijk. Het zit me in ieder geval ongelooflijk dwars.
Hey, wat lief! Gisteren niet zo’n goede dag gehad, vandaag voel ik me wat beter gelukkig.
Mijn god, die zijn echt niet goed hoor in jouw klas! Verschrikkelijk gedrag, gatverdamme. Ik zou me ook echt verschrikkelijk voelen in die omgeving
Zou het fijn zijn om met een vertrouwenspersoon van je studieinstelling te praten? Misschien heeft die advies hoe je op de situatie moet reageren ofzo? Het zou zo jammer zijn als je studieplezier hierdoor wordt verpest 
Sterkte <3
Wat kut. Weet eigenlijk ook niet of ik tips voor je heb, soms val je gewoon buiten de boot. Merk op mijn werk ook dat er een grote groep mensen is die mij niet ligt en een klein groepje mensen wat mij wel ligt. Dat hele opzettelijk buitensluiten doet gewoon wat met je. Op dit moment ben ik mij vooral aan het focussen op alle leuke mensen die ik ken en alle leuke dingen die ik doe buiten het werk. Misschien draait het nog bij, misschien lost het probleem zich vanzelf op, misschien ga ik daarom wel weg. Op dit moment weet ik het nog niet. Het helpt mij voorlopig nog om te denken dat het aan hun ligt in plaats van mij, anders zouden mijn vrienden mij ook niet mogen. En jij, als jij zo verschrikkelijk was dan zou ik je ook niet mogen 