Het niet zo lekker in je vel-topic

Persoonlijk
#80

@EllaFitzgerald

Ik heb al een mail gestuurd naar mij mentoren, ga zo ff checken of ik al antwoord heb gehad. Wil in eerste instantie gewoon een overplaatsing, als het daar aangenamer is dan is dat mooi meegenomen. Enige wat ik kan doen tegen mijn klasgenoten is ze keer op keer erop wijzen dat ik ook nog besta, maar als ik dat op de zesde dag al niet meer volhou (jep, ook tijdens de introdagen was het zo kut) dan ga ik dat echt geen heel schooljaar volhouden :joy:

@Egel
Oh, dat lijkt me ook kut zeg, ondervind je dan geen hindernissen bij het uitvoeren van je werkzaamheden? Dat heb ik dus wel, op mijn opleiding zijn er dus veel groepsopdrachten, waardoor ik letterlijk punten misloop.

Het is overduidelijk dat het niet aan mij ligt, al zeg ik het zelf, want waarom kon ik, ondanks de leeftijdsverschillen op m’n vorige school wel meekomen met mijn klasgenoten? En waarom heb ik dan een baan met collega’s waar ik prima mee om kan gaan? Waarom heb ik dan vrienden? Dan ligt het toch aan hun eigen beperkte referentiekader?

1 like
#81

Gelukkig zijn mijn werkzaamheden solitair. Werk met veel meiden die net klaar zijn met hun opleiding. Dat hele mean girls gedrag is echt een ding. Binnen geen tijd werden de zogenaamde zwakkeren of diegene die anders zijn eruit gepikt en daar werd door de populaire types gelijk op in gehakt. Omdat iedereen net nieuw was heeft een grote groep jongeren gelijk een kant gekozen. Iedereen werkt er nou wat langer en de pikorde is compleet. Omdat de populaire meiden al zo gevestigd zijn kan iedereen nou weer volwassen doen en kunnen we weer menselijk met elkaar omgaan. In dat opzicht was leeftijd wel echt een ding. Ze waren jong genoeg om dit gedrag te vertonen maar daarna wel volwassen genoeg om er overheen te stappen. Daarom vraag ik mij bij jou ook af wat het beste is om te doen. Om gewoon je klas te laten wennen aan wie je bent of overstappen. Alhoewel, als je ze er elke keer op moet wijzen dat je bestaat er misschien ook geen weg terug is. Is het nou gewoon puberale onzekerheid of echt pesten om het pesten. Denk dat dat ook wel uitmaakt.

#82

Fijn dat ze er bij jou wel volwassen over kunnen doen. Hoop dat er hoe dan ook een mogelijkheid is dat je het aan je leidinggevende kunt aangeven, als het niet meer gaat. Lijkt me echt niet fijn om in zon omgeving te werken.

Ik denk dat het puberale onzekerheid is. Denk niet dat mijn klas het van tevoren afgesproken heeft om mij compleet te negeren ;p En als je al ziet dat mensen niks aan mij durven te vragen/zeggen en dat iemand zelfs liegt dat ze dezelfde hobby heeft als ik, dan weet ik het wel.

1 like
#83

@Gast heb je nog antwoord gehad van je mentoren? Vind het zo naar om te lezen hoe je klasgenoten je behandelen. Ontzettend kinderachtig.

Ik merk dat ik niet goed in mijn vel zit en ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Mijn familie maakt zich al langer zorgen, vinden dat ik teveel hooi op de vork neem en ik denk dat ik ze daar gelijk in moet geven. Gisteren had ik een gesprek met mijn slb-er en begeleiding vanuit praktijk (volg een bbl-opleiding) en ik functioneer al op niveau maar moet me meer gaan verdiepen. Daar kwam een lijst aan ‘extra’ dingen bij kijken naast mijn reguliere examens en tijdens het gesprek voelde ik me al niet lekker worden. Een paar uur later toen ik thuis kwam ben ik in tranen uitgebarsten en eigenlijk niet meer gestopt. Ik ben normaal degene die vrienden en familie door dit soort periodes heen sleur, en nu besef ik me pas hoe knap het is dat ze mij om hulp hebben gevraagd aangezien ik het zelf niet kan. Zo moeilijk om toe te geven dat het niet meer gaat

1 like
#84

Ik zit er zelf op dit moment gewoon zo doorheen. Met alles. Weet niet waar ik moet beginnen, met wie ik kan praten, wat ik moet doen

1 like
#85

Sorry, ik heb niet alles tussendoor gelezen maar alleen je eerste berichtje en nu deze. Maar heb je inmiddels een manier gevonden om met je vriend te praten over wat je dwarszit? Is er een andere manier om naar iemand te kunnen communiceren? Toen ik een tijdje geleden in de shit zat heb ik een word-document geopend en alles uitgetypt. Niet eens met de zekerheid dat ik het zou laten lezen, maar uiteindelijk wel gedaan en dat heeft enorm geholpen. Misschien kun je daarmee beginnen, en heb je in ieder geval iemand waar je je verhaal kwijt kan. Klinkt een beetje stom misschien, maar soms kun je in je hoofd jezelf zo enorm vastdraaien en een beetje ademruimte van buitenaf kan echt helpen.
Is je rotgevoel met name werkgerelateerd of ook vooral persoonlijk?

#86

Nee niet echt… Gisteren waren we samen en ik kreeg weer een ontzettende huilbui omdat hij over mijn studie begon (waar ik ook heel erg mee zit). Ik wil gewoon zo graag mijn kop in het zand steken en doen alsof het er niet is. Maar krop het alleen maar op waardoor ik dus een uitbarsting krijg. Uitbarsting zorgt ervoor dat ik me alleen maar rot en schuldig voel naar mijn vriend toe want hij wilt me heel graag helpen. Dan word ik onzeker en wordt het alleen maar erger. Ik ben soms zo lastig :(.

Ik ben zo onzeker en dat sinds zo ontzettend diep in me. En ik heb daarvoor al hulp gehad en ik heb echt periode’s dat het goed gaat. Maar als ik een mindere periode (op werkgebied of met studie, relatie) heb is alles shit en komt die onzekerheid zo naar boven. Maar het is moeilijk denk ik om voor een buitenstaander te begrijpen. Mijn vriend zegt dat hij weet dat ik het wel kan en dat hij trots op me is. En dat is lief maar ik geloof het gewoon niet omdat dat zelf in mijn hoofd zit.

#87

Och dat laatste is zo superherkenbaar. Dat je iets voelt, echt voelt en iemand zegt dat dat niet nodig is. Dat is erg lief bedoeld dat begrijp ik, maar aan de ene kant diskwalificeert het een gevoel dat je niet kan wegdrukken en aan de andere kant drukt het onbegrip van de ander uit. Wat logisch is, want die ander is jou niet dus die kan ook niet begrijpen waarom je dit voelt. Maar het is wel vervelend omdat die onzekerheid nu bestaat op dit moment. Zou je kunnen accepteren dat onzekerheid een state of mind is die bij je hoort? Dat dat iets is wat je met je mee draagt? Want hoe harder je verzet, hoe meer je wegdrukt, hoe meer het als een geiser uitbarst op momenten die niet corresponderen met de heftigheid van je emoties. Heel vaak als ik/mensen uitdrukken dat ze niet blij zijn of een probleem hebben gaan de gesprekspartners het bagatelliseren (omdat ze liever niet willen dat hun partner ongelukkig is) of oplossingen aandragen (omdat ze alle negativiteit willen wegnemen). Heel begrijpelijke instincten, maar het helpt niet zozeer bij zoiets ongrijpbaars als onzekerheid - denk ik. Het is een emotie, die mag bestaan. Volgens mij komt het uit een boek van Giphart, maar dit is een uitspraak die mij zoveel rust geeft: “Gevoelens zijn nooit hypocriet”. Gevoelens kunnen ondermijnend zijn, en automatismen die je niet helpen - tuurlijk. Maar gevoelens zijn legitiem en mogen bestaan. Ik denk dat jezelf de vraag stellen: “Kan ik accepteren dat onzekerheid iets is dat bij mij hoort?” soms al een begin kan zijn van het minder gefocust zijn op die onzekerheid. Als het iets is wat er gewoon ‘is’, en je er niet continu over na hoeft te denken omdat je het wil negeren geeft dat misschien al een klein beetje rust.

Maar goed, het is iets waar ik zelf ook af en aan nog mee worstel en je geeft zelf aan ook al hulp te hebben gehad, dus allicht is dit gelul van mij water under the bridge. In dat geval wil ik je in ieder geval een hart onder de riem steken, je bent niet de enige. En misschien kun je terecht bij de persoon waar je eerder al hulp van hebt gehad?

7 likes
#88

Nou ja volgens mij is mijn verhaal een beetje warrig, maar ik weet niet zo goed hoe ik het op dit moment beter kan verwoorden haha

1 like
#91

O nee zeker niet! Ik ben heel blij met je bericht. En ik heb het gevoel dat ik die onzekerheid al wel deels heb geaccepteerd. Mede dankzij de hulp die ik heb gehad. Maar ik denk dat ik nu tegen het probleem aan loop dat ik niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Ik ben een lastige prater (eigenlijk gewoon geen prater). Net zoals bij mijn vriend. Hij stelt vragen en ik klap helemaal dicht. Terwijl er in mijn hoofd gaan hele reacties. Maar ik krijg het er soms niet uit en dan barst ik. En het enige wat ik dan kan doen is huilen en zeggen: “Ik weet het niet.” Terwijl ik het heel goed weet.

En ik vind ook dat mindere fases bij het leven horen. Het kan niet altijd goed gaan en het is oke om soms verdrietig te zijn. Maar het duurt nu al best lang bij mij en ik ben ook gewoon bang dat mijn vriend niet meer weet wat hij met mij aanmoet en dat dit ook de hoofdrol gaat spelen in onze relatie. Dus dat hij uiteindelijk weg gaat en door hier weer over na te denken word ik onzeker en blabla negatieve spiraal voor mijn gevoel.

1 like
#92

Kan ik me heel goed voorstellen, op zo’n manier draai je vast in jezelf wat echt een rottige positie is. Kun je je bedenken in wat voor situatie je wel de antwoorden kan geven die in je hoofd zitten en er nu niet uitkomen?

#93

@gast er is op dit moment meer aan de hand dan werk dus ik laat het maar even voor wat het is. Denk trouwens ook niet dat je klas heeft afgesproken om jou niet te mogen maar is een groep waarin niemand elkaar kent worden de mensen die anders of stiller zijn er automatisch uitgepikt. Als die vervolgens aangepakt worden dan is het als enkeling ook moeilijk om daar niet in mee te gaan. Anders is de kans om zelf buitengesloten te worden te groot. Aan de ene kant begrijp ik het wel aan de andere kant zijn het geen pubers meer. Mag je trouwens naar een andere klas? Hoop echt dat dat helpt.

Verder ook ghosthugs voor de rest. Wil zo graag op jullie reageren maar heb er gewoon de energie niet voor. Probeer zo veel mogelijk leuke en oppervlakkige shit te doen om mijn hoofd maar boven water te houden en vraag mij echt af wat eerder komt, kopje onder gaan of wennen aan alles.

2 likes
#94

Ik zit sinds vorige week niet lekker in m’n vel. Heel verdrietig om dingen, veel buikpijn ook. Het was zelfs zo erg dat ik woensdag ziek naar huis ben gegaan. En ik vind mezelf dan meteen zwak en alles, want ik kon op zich prima werken. Donderdag ben ik ook thuis gebleven en vrijdag ben ik wel weer gaan werken, maar heeft een leidinggevende me naar huis gestuurd.

Mijn moeder is donderdag ook langsgekomen om met me te praten. Ik zit in een soort van cirkel waarbij ik super streng ben voor mezelf en de lat onmogelijk hoog heb gelegd. Ik ben in een soort van gevecht met mezelf, waarbij ik nooit kan winnen, omdat ik de lat elke keer hoger leg.

Misschien komt het ook doordat ik ben gestopt met de pil en dat ik daardoor zoveel pijn heb, misschien komt het doordat er sinds maart een hoop dingen in zijn gebeurd die ik nu pas kan verwerken, omdat ik nu de rust ervoor heb. Misschien is het een combinatie van alles. Maandag ga ik een afspraak maken met de POH en hopelijk kan zij me verder helpen.

Goed, lang verhaal. En @Gast ik heb gelezen hoe je klas doet en mijn god, ik werd gewoon boos op die lui terwijl ik het las. Ik vind het wel heel knap van je dat je ze erop wijst, ik had dat zelf niet gedurfd. Ik hoop voor je dat de situatie snel verandert.

En virtuele knuffels voor iedereen hier!

#95

@hereandnow Ik heb inmiddels een mailtje terug en ik ga met mijn mentor volgende week bespreken wat er anders kan. Ben benieuwd wat eruit komt.

@Egel Precies, in theorie begrijp ik het allemaal en gezien ik dit al vaker heb meegemaakt, weet ik dat het aan mij is om initiatief te nemen en dit gedoe te doorbreken. Alleen weer de vraag: hoe lang gaat dit nog duren en hoe lang hou ik dit nog vol? Heb trouwens meegekregen dat switchen niet gauw tot de opties behoort, maarja, dan wat?

Het is trouwens echt niet erg om kopje onder te gaan. Ik kan het niet goed uitleggen, maar het geeft je rust aan je hoofd en tegelijkertijd ook weer hernieuwde kracht om verder te vechten. Hoop niet dat deze woorden verkeerd aankomen, heb het beste met je voor :heart:️

@Jay
Dankjewel!

1 like
#97

Succes! Als je het even niet meer weet zullen ze je ook wel helpen door de juiste vragen te stellen.
Laat je weten hoe het ging? Ik zit ongeveer met hetzelfde als jij als ik het me goed herinner (het heeft met werk te maken toch?), dus ben wel benieuwd.

1 like
#102

Succes! Misschien helpt het om van te voren alles een beetje uit te schrijven. Ik heb mijn intake volgende week donderdag en ik ga het ook uitschrijven, omdat ik soms dingen vergeet of ze dan weer niet belangrijk genoeg vind.

Edit: zie nu net dat je al geweest bent. Fijn dat het een goed gesprek was. Wat je niet gezegd hebt, kun je wellicht de volgende keer zeggen.

1 like
#103

Ah fijn dat je er wel een goed gevoel bij hebt! En heel begrijpelijk dat je moest huilen hoor, het is ook niet niks.
Drie weken tot je volgende gesprek vind ik ook wel lang, zeker als je het niet meer goed trekt. De concrete hulp krijg je dan ook pas na die bespreking waarschijnlijk?

Zorg goed voor jezelf en hopelijk gaat het gesprek met je baas ook goed!

1 like
#104

@monkeyslut wat fijn dat je wel een goed gevoel erbij hebt! En je kan de dingen die je nog niet hebt gezegd altijd later nog aankaarten. En dat van dat bagatelliseren herken ik wel… Maarja dat is ook ontzettend lastig. Ook omdat je het zelf liever niet zo wilt misschien en je wilt natuurlijk dat alles gewoon goed gaat.

Ik zou ergens eigenlijk ook wel weer hulp willen maar dat zou de derde keer zijn en dat voelt ook een beetje als falen als ik weer bij mijn huisarts aan kom? Ik was ook niet echt tevreden over degene waar ik als laatst ben geweest dusja

1 like
#105

Jouw laatste alinea is echt precies mijn situatie.

#106

Heb je 3 dagen achter elkaar vrij of eentje door de weeks? Anders zou ik die dag gewoon totaal nemen voor waar jij zelf zin in hebt. Lekker chillen en uitrusten, kan best zijn dat de stress en drukte er dan uit komt en je je daarom vermoeider voelt, maar denk dat het wel goed is. En bijv die andere 2 dagen een balans zoeken tussen leuke dingen doen/productieve dingen en chillen