Het niet zo lekker in je vel-topic

Persoonlijk
#1110

Pff ik weet even niet meer wat ik wil met mn leven qua werk gezien. Het liefst doe ik weer iets creatiefs maar ik heb een hele tijd in de horeca gewerkt waardoor er op dat vlak een gat zit in mn cv en ik nergens meer tussen kom.

Werk nu bij een bank en ik ben op zich blij dat ik iets heb wat nog redelijk verdiend maar ik vind het echt helemaal niet leuk. Elke dag met tegenzin aan het werk. Ik zit er zelfs aan te denken om opnieuw te gaan studeren maar heb al een dikke studieschuld dus ik zie het even niet meer voor me wat ik nou moet doen. Word echt niet gelukkig van dit werk :frowning: en dat beinvloed eigenlijk mn hele gemoedstoestand

#1111

Ik merk echt dat ik (weer) steeds vaker denk: wat oneerlijk dat ik leef.

En dan bedoel ik dus niet dat ik dood wil, of suicidaal ben, maar meer dat - als ik 25 jaar terug in de tijd kon en kon kiezen - ik niet voor mā€™n geboorte gekozen had :sweat_smile: ik vind leven gewoon vermoeiend en ik heb ā€˜alles voor elkaarā€™ dus het ligt niet aan externe factoren.
ā€˜T is niet dat ik 0 zorgen heb maar over het algemeen ben ik wel heel priviliged en zit ik nu in een mooi huisje dat ik prima kan betalen met mā€™n hele fijne baan waar ik heel veel goeie vrienden uit kan nodigen. En toch ā€¦ nja ik heb het volgens mij al eens uit proberen te leggen, ik vind leven gewoon overrated of zo :woman_shrugging:t3: Hele vermoeiende gedachten. Want het maakt het er niet leuker op.

Overigens: door de pandemie is wel alles waar ik deze gedachten even kon laten varen (uitgaan, vakanties and all that) verboden dus wel een mini beetje extern :pinching_hand:.

11 likes
#1112

Ik kom hier even binnenvallen. Sinds een jaar heb ik het best moeilijk. Mijn lange relatie is verbroken door een hoop gelieg en vreemdgaan van zijn kant. Ik heb daarna hulp gehad bij een psycholoog omdat ik somber was en ontzettend angstig gedrag vertoonde als ik met iemand nieuws aan het daten was. Ik heb hier echter naar mijn idee weinig mee bereikt. Ik ben nu weer iemand anders aan het daten en ik merk dat de verlatingsangst ook weer terug komt, maar in steeds ergere mate. Ik had gisteren 2 dagen niks van hem gehoord en hij negeerde mij telefoontjes, dit triggert mijn angst zo erg dat ik gisteravond niet wist was ik met mezelf aan moest. -aangepast door moderator, zie huisregels- Uiteindelijk ben ik daarna wel in slaap gevallen. Ik vind het gewoon zo lastig war ik hiermee moet. Het is natuurlijk duidelijk dat ik iets hiermee moet, ik denk alleen dat als ik weer bij een psycholoog terecht kom dat ik dan weer niks bereik omdat ik het heel lastig vind om te verwoorden hoe ik mij voel en ik mij vandaag bijvoorbeeld weer niet zo slecht voel en het dan lastig vind om dat gevoel weer terug te halen. Mijn vraag is dus of jullie adviezen hebben welk pad ik nu het beste kan bewandelen voor hulp.

1 like
#1113

Ga terug naar je huisarts, doe je verhaal, dat het absoluut niet goed gaat en dan zal hij/zij jou doorverwijzen naar de juiste partij. Wij hebben niet de kennis in huis om jou hierover te adviseren. Uitgaande dat door de moderator iets weggehaald is dat door anderen hier als heftig/triggerend kan worden ervaren.

1 like
#1114

Toch weer via de huisarts lijkt me, ik weet niet hoeveel psychologen je gezien hebt maar het maakt best wel een verschil wie je tegenover je hebt. De specifieke behandeling kunnen zij het beste bepalen in overleg met jou.

Dit duidelijk maken aan je psycholoog, vooral dat je het lastig vindt om je gevoel onder woorden te brengen. En proberen je gevoelens en gedachten op te schrijven wanneer het niet goed gaat.

1 like
#1116

Pff ik ben blij dat ik morgen weer mag werken, wat heb ik mij de afgelopen dagen eenzaam gevoeld :sleepy:

1 like
#1117

:heart:

2 likes
#1118

Ik ben op het punt dat douchen steeds een hele opgave is want ik ben ko en wil in bed liggen als ik thuis kom.
Mijn woonkamer wordt ook niet gebruikt trouwens. ā€˜T is thuis, eten, bed in.

Dit is wel echt mijn safe place trouwens, het forum / het internet, want ik weet bijna zeker dat hier mensen zijn die snappen hoe zwaar het kan zijn om jezelf onder de douche te slepen, terwijl mijn omgeving zou zeggen:

bah.

15 likes
#1119

:heart::heart:

Douchen is zwaar als je niet lekker in je vel zit. I feel you!

1 like
#1120

Als je op bent, ben je op @boemboem en als anderen dan niet begrijpen dat iets ā€˜kleinsā€™ zoals douchen of de vaat doen te veel is, dan is dat maar zo. Hopelijk houdt de survivalmodus het gauw voor gezien :heart: .

2 likes
#1121

Ik wil zo graag een andere baan. Ben volop aan het solliciteren, maar al 3 keer afgewezen. Nu heb ik terug ergens gesolliciteerd en ik wil het zo graag. Alleen sluit alles maar af binnen een week dus moet sowieso nog wachten om eventueel opgebeld te worden. Mijn huidige baan lijdt er ook echt onder. ik kan me niet concentreren, krijg niets voor elkaar, voel mij heel slecht, ā€¦ Ik geraak echt achterop met alle taken. Werk hier nu al bijna 10 jaar, maar heb er echt genoeg van. Ik hoop dat ik nu eens geluk heb en aangenomen wordt. Op zich heb ik een prima baan nu, maar de stress werkt echt door op alle domeinen van mijn leven en heel weinig vakantiedagen ook om te bekomen.

3 likes
#1122

Ik zit niet zo lekker in mijn vel qua hoe ik mij zelf zie. Vooral op mijn uiterlijk gericht. Als ik in de spiegel kijk ben ik best okƩ alleen ik vergelijk mezelf veel met anderen. Zoals gisteren was ik even bij een plas en ik ben alleen maar naar anderen aan het kijken hoe mooi hun haar is, slank hun benen zijn etc.

Ik voel me echt een beetje een onzekere puberšŸ¤¦ā€ā™€ļø.
Nu de sportscholen weer open zijn hoop ik weer wat beter in mijn vel te komen.

#1124

Allereerst een dikke knuffel! Ik herken je gevoel, ben het afgelopen jaar best veel aangekomen en ik vind mezelf nu op iedere foto enorm.

Maar, ik weet ook dat nog nooit iemand dunner is geworden van zelfhaat. Het is ook nog eens heel ongezellig. Probeer naar jezelf te kijken zoals je naar een goede vriendin kijkt. Zou je dan op haar buik letten en die veroordelen of zou je vooral gericht zijn op hoe leuk ze aan het spelen is met haar kind?

Daarbij zijn diƫten gericht op afvallen bijna altijd gedoemd te mislukken. Je valt af, houdt het op een gegeven moment niet meer vol omdat je steeds moet denken aan het soort eten wat je nu niet meer mag, geeft het op, komt weer aan en begint op maandag met een nieuw dieet.

Is er iets wat je kunt toevoegen aan je leven dat je meer energie zou geven? Meer groente en fruit, meer beweging, meer rust? Welke kleine dingen zou je kunnen veranderen die je leven net wat gezonder maken, zonder jezelf restricties op te leggen? Wat is haalbaar in jouw leven, wat past bij je, waar word je blij van?

Allemaal makkelijk gezegd hoor, ik vind het lastig om uit te voeren. Maar ik ben wel vaker op dieet geweest en uiteindelijk word ik hier een stuk blijer van.

8 likes
#1126

Ik heb echt een slechte dag vandaag. Ben al sinds vanochtend aan het huilen en het lijkt ook alsof ik er niet echt uit kom. Maar waar het vandaan komt? Geen idee.

1 like
#1127

Ik kom hier ook even binnenvallen.

Ik heb jarenlang geen contact gehad met mijn familie, met niemand dus. Sinds een paar maanden heb ik weer contact met mijn ouders en met mijn zus.

In mijn jeugd heb ik te maken gehad met verwaarlozing en huiselijk geweld. Op mijn 15e ben ik uit huis gezet en heb ik in tehuizen gewoond. Weinig contact gehad met mijn familie destijds.

Op mijn 23e pleegde mijn jongere zusje zelfmoord en heeft het weer 6 jaar geduurd voor ik contact opzocht met mijn ouders. Via mijn zus hoor ik dat mijn moeder nog steeds op verschillende manieren wordt mishandeld. Zo hoorde ik gister dat er weer wat was voorgevallen.

Mijn ouders wonen in een dorp met mijn jongste autistische zusje (23). Zij is erg beschermend opgevoed en is verre van zelfstandig. Ze heeft een uitkering, heeft geen vrienden en dus geen contact met de buitenwereld. Basisvaardigheden als fietsen heeft ze ook niet.

Ik merk dat mijn mentale gezondheid achteruit gaat. Ik huil veel, krijg last van paniekaanvallen en voel mij machteloos tegenover mijn moeder. De hele situatie is verschrikkelijk. Heb ook aangegeven bij mijn zus dat ik er liever niks meer over wil horen.

Mijn leven is prima en beter dan het ooit geweest is. Ik heb een lieve vriend, fijne vrienden, een leuke baan, lieve katjes, etc.

Alleen voel ik mij nu zo klote. Ik voel mij ook een aansteller omdat ik zelf zoveel heb om dankbaar voor te zijn, maar ik voel me zo verdrietig en alleen. Sorry voor het lange verhaal, ik vind het wel fijn om het hier kwijt te kunnen.

10 likes
#1128

Wat een heftige situatie. En wat enorm sterk van jou dat je hier zo goed bent uitgekomen.
Het lijkt me ergens niet meer dan normaal dat door terug contact op te nemen met je familie en zoā€™n zaken te horen je hierdoor verdrietig wordt.
Slim ook van jou dat je hebt aangegeven hier niets meer over te willen horen.
Uiteindelijk is het al extreem sterk en een enorme krachtmeet van jou geweest om jezelf na zoā€™n jeugd en situatie op de positie te krijgen waar je nu staat. En je bent alleen verantwoordelijk voor jezelf. Meer kan je van jezelf niet vragen of verwachten.
En je bent allesbehalve een aansteller.

8 likes
#1129

Heel erg bedankt dat je de tijd nam om zoā€™n uitgebreide reactie te geven. Ook al ken ik jou niet, het betekent veel voor mij om dit te horen. Dus nogmaals bedankt voor je reactie, ik voel mij nu ook stukken beter. :blush:

3 likes
#1130

Je klinkt door dit bericht echt als een super sterke vrouw! Aansteller? verre van! Ook geen sorry voor je verhaal je mag dit delen je hoeft dat zeker niet alleen te doen. Heb je over dit onderwerp ook goede gesprekken met je partner? Misschien dat hij je met een aantal dingen kan helpen zodat je weer de rust terug vind. En grenzen aangeven is ook zeker niks mis mee. Kan ik alleen maar respect voor hebben.

1 like
#1132

Lief dat je het vraagt! Met mij gaat het wel weer goed en ben weer wat stabieler haha. Nu vind ik het wel zonde van mijn dag maarja soms heb je van die dagen en misschien moet ik dat ook wat meer leren accepteren

1 like
#1134

Hey, bedankt ook voor je reactie! Ja, mijn vriend zijn ouders hebben een soortgelijke verhouding met elkaar zoals mijn ouders. Er zijn veel paralellen dus mijn vriend begrijpt mij in veel opzichten wel.

Het is ook echt een lieverd, ik kan altijd wel bij hem terecht. Wat dat betreft ben ik wel echt blij met mijn sociaal vangnet. :blush:

@Gato Warrig bericht? Nee joh, jij ook bedankt en je hebt zeker gelijk. Ik dacht dat mijn wonden geheeld waren omdat ik niet meer thuis woon en er niet direct meer mee te maken heb, maar ik had het mis. Ik vind het gewoon kut voor mijn moeder dat zij nog steeds in dezelfde situatie zit. Ik zou het liefst willen ingrijpen en het voelt soms alsof ik mijn ogen ervoor sluit. Al weet ik ook dat mijn moeder verantwoordelijk is voor haar leven.

Ik vind het ook echt fijn om hierover gepost te hebben, ik denk dat ik daardoor mij sneller beter ben gaan voelen dus nogmaals bedankt voor jullie reacties! :heart: