Soms word ik echt zo gek van mezelf. Zo’n twee jaar geleden was ik super depressief, wist ik echt niet hoe het ooit wat ging worden met mijn leven en had ik dagelijks paniekaanvallen. Inmiddels ben ik bezig aan een super leuke interne opleiding in het ziekenhuis, heb ik vrijwel nooit meer paniekaanvallen, leuke collega’s, een eigen huis. Nouja allemaal goed dus.
Maar soms heb ik ineens zo’n periode dat ik even nergens meer motivatie voor kan opbrengen en alles ‘anders’ wil hebben. Dan ga ik allemaal andere opleidingen googelen die ik ook zou kunnen doen, ga ik op funda allemaal andere huizen bekijken waar ik wel zou willen wonen. Of bedenk ik me dat ik misschien wel op een datingssite moet gaan en een vriend zoeken en dat een gezin misschien wel leuk zou zijn.
Terwijl 1. Ik weet ook echt wel dat een heel ander leven niet gaat helpen en dat ik dan over een paar maanden ongetwijfeld weer hetzelfde heb. 2. Ik dit echt een mega stom first world problem vindt als je ziet hoe het twee jaar terug ging.
En ik weet dat het ook wel weer overgaat en ik dan gewoon weer tevreden ben met mijn leven. Maar ik vind het gewoon zo stom, vooral omdat ik gewoon niet weet waar het vandaan komt. Over het algemeen ben ik super tevreden met mijn leven en heel gemotiveerd. Ik heb soms het idee dat het een beetje voortkomt uit niet tegen onzekerheid kunnen. Dat ik voor NU goed zit, maar dat ik er niet in geloof dat dat altijd zo zal zijn. En dat ik dus alle onzekerheden dichtgetimmerd wil hebben: meerdere diploma’s voor meer kans op werk, de garantie dat ik ooit mijn droomhuis kan kopen, een partner voor meer financiële mogelijkheden en een ‘vangnet’ etc. Maarja zo werkt het natuurlijk niet en dat snap ik zelf ook wel. Daarom is het ook zo vermoeiend dat het steeds terugkomt. Of misschien dat ik snel verveeld ben, een sleur wil voorkomen en dus een plan A t/m Z wil hebben. Ik weet ook niet perse wat ik hiermee wil. Van me afschrijven ofzo, of misschien dat iemand het herkent.
.
