Hier gaat het goed, hebben gelukkig een tuin en airco. Wandelen ‘s ochtends en ‘s avonds en tussendoor gaat hij de tuin in. Wel zo kort mogelijk want zodra hij zijn ding heeft gedaan in de tuin staat hij meteen bij de deur.
Gisteravond waren we na middernacht buiten, toen had hij het voor het eerst zwaar. Heb hem halverwege maar naar huis getild omdat hij zo zat te hijgen.
Pff ja vreselijk. Onze hond plast helaas niet in de tuin, dus we moeten wel een paar keer per dag even een rondje. En ze vindt het badje wat we voor haar hebben gekocht jammer genoeg heel eng, loopt ze met een boog omheen. We hebben haar binnen wel gekoeld met een koude natte handdoek op haar buik en pootjes, en dat leek ze fijn te vinden.
We wandelen 5 kwartier met haar in de ochtend naar een groot park waar een zwemvijver is, tussen 6:45 en 8:00. Gewoon rustig tempo en bij de zwemvijver zijn soms wel andere honden waar ze even mee speelt en meteen kan afkoelen in het water. Dan is het 21-23 graden buiten. Om half 12 en om 19:00 een snel plasmomentje van 5 min op het grasveld om de hoek. Gelukkig kan dat allemaal in de schaduw. Daarna geven we haar thuis ijsklontjes en een likmat uit de vriezer. Dan rond 23:00 nog een kwartiertje in de buurt.
We hebben net een mobiele airco in de tuinkast gevonden die de vorige bewoners hebben achtergelaten en die slang kan door het kattenluik naar buiten en sinds vanmiddag hebben we het thuis tot 23 graden kunnen koelen 
Ze kan nu weer ineens uren achter elkaar slapen en snurken, terwijl ze daarvoor continu van haar mand naar de vloer en terug verplaatste. Echt fijn, die hadden we eerder moeten vinden.
Ik merk dat mijn eigen leven ook best on hold staat met die warmte. Wil alleen maar thuisblijven om op haar te letten of ze het niet te warm heeft. Heb al een voorstelling geskipt, hou sociale dingen af, wil nergens naartoe pff. Kan niet wachten tot het weer gewoon een temperatuur is buiten en ik dan ook weer leuke dingen met haar kan doen overdag en haar alleen durf te laten.
In de zomer wil ik nog graag een paar dagen weg met de hond. Niet al te ver rijden (max 6u). Zo kwam ik dit keer uit in de Harz of het Zwarte Woud: Volgens mij is een aantal van jullie minstens in één van beide of zelfs allebei geweest. Wat vond je aanraders of afraders? En mocht je in het hoogseizoen zijn geweest, hoe was dat? Was het nog rustig genoeg?
Anders tips ook welkom maar de Eifel, Moezel, Vogezen en Ardennen zijn ons al ruim bekend dus ik zoek wel wat anders dit keer!
Ik ben vorige jaar in het Zwarte Woud geweest, maar wel in het laagseizoen (maart). Ik vond het heel erg leuk, mooie wandelingen gemaakt! Wij zaten in de buurt van Triberg en Bad Peterstal-Griesbach en hebben wat wandelingen in de natuur gedaan en wat plaatsjes bezocht. Mijn tips: wolven- en berenopvang, de watervallen van Triberg, Kasteel Hohenzollern, Schiltach en de Allerheiligen watervallen en Kloosterruïne. Mijn kind was toen 5 maanden oud, dus we hadden de wandelingen daar wel op aangepast, maar alsnog heel fijn gewandeld! Hond was ook overal welkom, alleen in het kasteel zelf niet.
Pfff… Vandaag afscheid moeten nemen van m’n grote vriend 
Je wéét dat het er bij hoort, je wéét dat het er aan zit te komen en je leeft er al een beetje naartoe, maar toch, je huisdier verliezen blijft echt zó ongelooflijk kut
Wat een verdriet he! Je verliest echt een gezinslid. Vind dat daar vaak nog te licht of te makkelijk over gedacht wordt hoor. Laat niemand je vertellen dat je verdriet teveel of overdreven is! Veel sterkte 
Wat verdrietig. Ik ben het eens met @lightbox, ik denk dat er vaak te licht over gedacht wordt. Je hond kan echt je beste vriend zijn en is er altijd voor je, zo waardevol dus heel logisch dat het verdriet heel groot is. Heel veel sterkte 
Heel veel sterkte Blijft ontzettend moeilijk om een hond te verliezen hoe oud ze ook zijn.
Mijn hond van 16,5 was sinds vorige week zaterdag ziekig en had echt last van dunne ontlasting en gaf na elke maaltijd alles weer over. Zelfs gekookte kip ging niet goed en uiteindelijk was zijn eetlust ook weg. Heb echt in de rotzenuwen gezeten maar thank god is hij sinds woensdag weer de betere kant op gegaan (gekookte witte vis is ook een top alternatief op rijst en kip) en heeft hij sinds vandaag weer normale ontlasting 
Ik vind deze fase van hem echt zo moeilijk. Je weet dat de leeftijd erg hoog is en dat de komende maanden gewoon allemaal cadeautjes zijn. Afgelopen januari ook nog op de spoed geweest en toen had je mij echt niet kunnen wijsmaken dat hij er nu, 7 maanden later, nog zou zijn in relatief goede conditie. Ik probeer er niet te veel aan te denken maar zijn naderende einde hangt echt als een soort donkere wolk boven mijn hoofd en ik vind het zo verschrikkelijk moeilijk. Dat beestje heb ik sinds mijn 14e en hij heeft alles meegemaakt en mijn leven draait ook gewoon echt om hem. Als dat weg valt raak ik denk ik echt in een soort gat? Zag op internet dat dit een soort voorloop is op de ‘rouw’ en dat deze tijd lastiger en zwaarder is dan dat het straks daadwerkelijk voorbij is. Zou komen omdat de onzekerheid van wanneer en hoe zo groot is. Dus daar houd ik me dan maar aan vast. Hopen dat hij nog even meegaat 
Foto van vorige maand nadat hij kappertje had gepakt als bonus :
We hebben hem vannacht om 2:00 laten gaan
Och toch 
Heel erg veel sterkte!
Ohnee 
toch onverwacht snel gegaan. Heel veel sterkte
veel sterkte
Heel veel sterkte
Wat verdrietig, gecondoleerd…
Een paar maanden geleden ben ik mijn oude hondje van 15 verloren en de eerste paar weken was ik echt helemaal kapot ervan, die hevigheid had ik niet verwacht. Ik hoop dat het voor jou wat meevalt, maar schrik dus niet als je je eerst juist nog slechter voelt, dat is ook normaal en gaat ook weer voorbij…
@ShmaptainShmerica hoe gaat het nu met jou?
Nog steeds af en toe tranen maar het gaat verder wel 
Ik was bij mijn vorige hond maanden zó intens verdrietig en was een beetje ‘bang’ dat het nu weer zo zou zijn maar het valt mee. Dat ligt niet aan de hond want hield van allebei natuurlijk evenveel maar ben nu zelf een stuk ouder en deze hond was al jaren een zorgenkindje, dus het was goed zo. Heel lief dat je het vraagt. Hoe gaat het met jou inmiddels?
Mijn hond springt als ze los is soms tegen mensen op die haar aandacht geven. Heel vervelend en zo moeilijk af te leren. Hebben jullie hier ook last van en hoe gaan jullie hiermee om?
Wel “fijn” dat de rouw iets minder intens was deze keer. Elk verlies en moment van verlies heeft weer zijn eigen karakter inderdaad.
De hevige emoties zijn bij mij inmiddels ook wel gezakt. Maar het gemis blijft wel groot, ik was zo dol op die hond. Online kwam ik de term “soul dog” tegen, een hond waarmee je een bijzondere connectie hebt. De hond die ik nu verloren ben was dat voor mij, we hoorden echt bij elkaar. Zonder hond vind ik het leven wel saaier dus we zullen over een tijdje wel weer eentje in huis nemen, maar ik weet ook dat het niet zo snel weer hetzelfde zal zijn.
Dank voor alle lieve reacties! Het zat er aan te komen zoals ik al zei, maar toch ging het ineens heel snel. Heel toevallig zou ik die nacht bij mijn moeder logeren en nadat ik zijn laatste wandeling had gelopen ging het binnen twee uur helemaal bergafwaards. Moeder had al aangegeven dat hij sinds de avond ervoor eigenlijk al geen trek meer leek te hebben (maar dat was voor hem nooit echt een goed meetstuk, hij was namelijk een hondje dat alleen maar lekkere dingen wilde hebben) maar toen hij zelfs niks meer wilde met leverworst sloeg de paniek toe. Op hetzelfde moment maakte hij wat trilbewegingen met zijn hoofdje en binnen de kortste keren kon hij niet meer lopen. Snel de spoedarts gebeld en toen naar het dierenziekenhuis gegaan waar hij is ingeslapen. Tijdens de rit er naartoe lag hij al met zijn hoofdje in mijn schoot en bij de dierenarts aangekomen lag hij ook al vrij snel met zijn hoofdje op tafel te wachten. En dat is echt niks voor hem, hij haat autorijden en al helemaal de dierenarts dus het feit dat hij vrijwel geen tegengas gaf zegt wel dat hij echt op was. Hij kreeg zijn prikje maar hij was eigenlijk met nog geen 40 seconden weg gelukkig is zijn moment van gaan heel vredig geweest maar ik ben er echt ziek van. Had hem graag ook nog even willen zien in het crematorium, maar dat werd ons afgeraden vanwege de temperaturen en het feit dat de lichaampjes best snel kunnen veranderen na overlijden.
Het is echt vreselijk en ben megaverdrietig, maar ik hoop dat hij zijn rust heeft gevonden
M’n hond heeft voor de vierde keer ofzo in een paar weken tijd mega spuitpoep (ik ga nu een potje inleveren bij de dierenarts om te testen op Giardia). Echt zielig 
ik was al eerder bij de dierenarts geweest natuurlijk maar we hadden eerst andere dingen geprobeerd (dubbel ontwormen en vezels).
Maarja, ze heeft dus vol over m’n planten in de tuin heengekakt 
goor maar ook moeilijk volledig op te ruimen?? En dat is met een eventuele parasiet juist wel heel belangrijk toch?
Sorry niemand zit hier op te wachten maar ik wilde m’n vrienden zonder hond er ook niet mee lastig vallen
Edit: mensen die ervaring hebben? Waren jullie er in een keer vanaf of steeds last van herbesmetting? Ik vraag me echt sterk af hoe ik het hele huis en onze tuin vrij van die parasiet kan krijgen als het zo hardnekkig is als het internet mij vertelt.
