Ik had als jong kind best last van angst als ik ging slapen. Dit nam vrij extreme vormen aan. Ik wilde niet alleen zijn als ik ging slapen. Vaak ging m’n vader dan trainen in m’n slaapkamer. Dit klinkt echt bizar haha. Maar bijv. opdrukken ofzo, dat soort dingen totdat ik in slaap viel. Dat gebeurde dan vaak al binnen een kwartier en anders was het weer drama. Als ik ‘s nachts bang was riep ik aaaaltijd om “PAPAAAAHAAA” nooit om m’n moeder. Ik had het een tijdje terug met iemand erover hoe kut dat angst/slaapprobleem ook voor m’n ouders moet zijn geweest. Zij zei ik riep altijd om m’n moeder. Ik ben eigenlijk benieuwd om wie jullie vroeger riepen in de nacht als je bang was, zogenaamd dorst had, zogenaamd erg buikpijn zodat je naar beneden kon televisie kijken, dat je weer eens uit bed was gedonderd of je zoveelste knuffel ergens in je slaapkamer rondzwierf.
- Ik riep om mijn moeder
- Ik riep om mijn vader
0 stemmers
Naja het gaat om het idee 