Ik wist altijd genoeg (kleine) dingen te vragen aan mensen, maar dit is het eerste jaar dat ik met vrienden Sinterklaas ga vieren en het gewoon echt oprecht niet weet. Ik heb dit nooit gehad, ik ben helemaal van m’n apropos haha.
Misschien kan je een leuk boek vragen 
past vast!
1 like
Ik denk dat het gelukt is maar not sure!
Eigenlijk allebei, mensen blij maken vind ik geweldig. Maar het gebaar als mensen dat voor mij hebben gedaan vind ik ook geweldig.
5 likes
Als jullie aan Sinterklaas/Kerst/iets anders met cadeautjes via lootjes trekken doen (dus niet zo’n groepsspel dat iedereen een cadeautje van 5 euro bijdraagt):
- maak ik een verlanglijstje en verwacht ik ook daarvan te krijgen
- maak ik een verlanglijstje, maar verwacht ik niet per se daarvan te krijgen
- maak ik bewust geen verlanglijstje, mensen bedenken zelf maar iets voor me
0 stemmers
Ik verwacht wel iets van een lijstje maar geef wel heel veel opties en het als inspiratie gebruiken vind ik ook ok. Mijn schoonfamilie vraagt dus echt gewoon exact voor het bedrag en dat vind ik wel heel stom, dan is de verrassing er ook vanaf.
2 likes
Ik maak vaak ook een lijstje met opties, maar iets anders vind ik ook leuk. Ik vraag het omdat we binnen onze vriendengroep een aantal mensen hadden die geen lijstjes maakten, maar waarvoor het ook ontzettend lastig was iets leuks te bedenken. En als je dan vroeg of ze iets konden bedenken, kreeg je terug dat ze ‘alles wel leuk vinden’, maar daar heb je dus niks aan. Ik raakte daar op een gegeven moment zo gefrustreerd van dat ik ook geweigerd heb om een lijstje te maken, en dan hoopte dat ze eindelijk beseften hoe kut ik dat vond.
Inmiddels maken we braaf allemaal lijstjes.
3 likes
Ik vind kinderen opvoeden en tot ze uit huis gaan (ga er vanuit dat dat rond hun 18-20e levensjaar zal zijn) in hun levensonderhoud te voorzien, en alle aspecten van je leven aan hen aanpassen niet te omschrijven als ‘met niets de wereld in sturen’. Dat is naast de enorme financiële investering, ook een flinke opgave qua opvoeding en opoffering als ouder. Waarom zou hetgeen waarmee je ze de wereld in stuurt per se een spaarrekening (of een betaalde studie en/of rijlessen) moeten zijn?
2 likes
Krijgen. Ik haat cadeaus uitzoeken. Ik ben er slecht in om iets origineels te bedenken, en ik vind het ook niet leuk om erover na te denken. Ik ben echt diegene die als je geen kadowensen hebt, met standaard douchespul ofzo aankomt (maar er zelf wel ook van baalt dat ik zo saai ben). Misschien als ik wat creatiever was geweest dat ik geven ook wel leuk had kunnen vinden.
Maar afgezien van het ongemakkelijke moment van het uitpakken vind ik het wel heel leuk om dingen te krijgen die ik wilde en vind ik het ook superlief als iemand zelf helemaal iets leuks voor me heeft uitgezocht.
3 likes
Ik vind cadeautjes inpakken heel erg leuk, maar ik krijg zo’n stress van het kiezen. Volgens mij ben ik er niet eens slecht in maar ik wil het dan veel te goed doen en ga me heel druk maken en twijfelen of die persoon het wel écht écht écht leuk vindt en daarmee verpest ik het een beetje voor mezelf. Mijn omgeving is heel goed in cadeautjes voor mij verzinnen (weet niet of ik makkelijk te doorgronden of makkelijk te pleasen ben) waardoor ik eigenlijk altijd heel blij ben met de cadeautjes die ik krijg.
3 likes
Ik vind het leukste juist het geven haha
1 like
Ik krijg van mijn vader maandelijks een bedrag wat ik best veel vindt (anderen vinden dat niet per se), en ik ben er super dankbaar voor maar voel me er ook super ongemakkelijk bij. Hij wil namelijk per se dat ik er iets voor doe, en studeren telt niet. Vrijwilligerswerk ofzo wel, iets “waar de maatschappij wat aan heeft”. En dat vind ik een heel mooi idee hoor, maar ik studeer nou eenmaal full time met extra vakken, heb twee baantjes, en zet me in voor verschillende belangrijke wetenschappelijke en maatschappelijke kwesties (bijv. Sekse en afkomst gelijkheid in de wetenschap). Maar dat telt dan niet? Dan maar geen geld hoor
1 like
Oh ja behalve inpakken, dat vind ik wel leuk aan cadeaus geven!
Ik vind het wel moeilijk om de berichten over financiële bijdragen te lezen. Ik heb mijn ouders nooit iets verweten. En dat zal ik ook nooit doen.
Ik heb geleerd om er met weinig geld zo veel mogelijk van te maken. Veel tweedehands, minder luxe. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik niet in de minst fortuinlijke categorie viel: als ik een koelkast of iets dergelijks nodig had, kreeg ik die. Soms tweedehands, soms nieuw. Maar uiteindelijk is dat niet hetgeen wat er toe doet (vind ik).
Ik vind niet dat ze mij financieel iets verschuldigd waren. Ik heb veel liefde en gezelligheid gehad en op materieel vlak het nodige. Dat studeren lag voor mijn geboorte niet in de verwachting. Na mijn geboorte kregen mijn ouders helaas te maken met veel ongelukkige omstandigheden. Eén van de twee heeft wel echt onhandige beslissingen genomen, maar ja, dan alsnog… Diegene neem ik het ook niet kwalijk. Dat moest ik even kwijt (ik heb het hier laatst nog in real life met iemand over gehad en toen heb ik me totaal niet geuit).
7 likes
Ik ben de oudste en toen ik ging studeren/rijlessen/uit huis zaten mijn ouders nog in de schuld sanering. Dus mijn spaarrekening was ook geconfisqueerd. Ik heb vanaf mijn 14e bijbaantjes gehad en ik heb alles zelf betaald. Studie, huur, rijlessen enz.
Ik heb nog een aantal broertjes/zusjes, en toen zij gingen studeren waren mijn ouders uit de schuld sanering. Mijn vader en moeder hebben beide een hele goede baan nu. Dus de rest heeft geen eigen studie hoeven te betalen. Rijbewijs wordt ook betaald. En de rest heeft nog nooit een bijbaantje gehad.
Ze proberen het wel een beetje goed te maken door veel kleine dingen te kopen, door een keer mijn boodschappen te betalen enz.
6 likes
Ik denk niet dat de kinderen slechter af zijn als ze 5000 euro meekrijgen, maar ikzelf wel. Alles wat ik aan hen meegeef heb ik zelf niet, en ik voorzie dat ik dan weinig overhou. Dat vind ik zeker een afweging; ik geef alleen weg waar ze niet zonder kunnen en naar mijn mening kunnen ze prima zonder spaarrekening gevuld door de ouders. Dat is mij goed gelukt, en de rest van mijn familie ook. Ik weet niet of iemand daar echt zelfstandiger van wordt qua mindset, ik bedoel meer feitelijke zelfstandigheid.
Ik zou trouwens de grens niet bij 18 willen trekken. Wat mij betreft begint de eigen verantwoordelijkheid van een kind al eerder. Werken en misschien kostgeld, en de optie daaronderuit te komen door dat bedrag te sparen. De specifieke regels zijn ook nu niet zo van belang; ik wil in ieder geval geen harde overgang bij 18.
En om op het eerste in te gaan; dat je graag een kind wil, neemt niet weg dat het een opoffering is. Die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan. Een kind krijgt al zo veel van zijn ouders in termen van liefde en aandacht (al weet ik dat dat niet vanzelfsprekend is, heb ook maar 1 ouder gehad die verantwoordelijkheid nam voor mijn opvoeding). Maar de opvoeding vind ik idd het belangrijkste wat je je kind meegeeft in het leven, en steun in niet-financiële zin. Dat staat los van mogelijkerwijs incidentele financiële steun in noodgevallen, maar een structuur opzetten waarbij een uithuiswonend kind studeert op mijn kosten is niet nodig en niet wenselijk wat mij betreft.
Maar de meningen zullen hierover altijd verschillen. Gelukkig zijn mijn vriend en ik het hierover eens, kan me voorstellen dat het voor veel discussie kan zorgen in een relatie. En iets minder gelukkig voor mijn toekomstige kinderen, die een Spartaanse toekomst tegemoet gaan 
Kostgeld vind ik echt… can’t even.
(Uitzonderingen daargelaten)
21 likes
Zou jij het erg vinden als jouw vriend gay porno zou kijken?
- Ja
- Nee
0 stemmers
Ik heb er nooit problemen mee gehad. Ik had dezelfde soort situatie als ik hierboven omschrijf; hoefde geen kostgeld te betalen als ik in plaats daarvan het bedrag spaarde, maar ik had het ook begrepen als ik wel iets bij had moeten leggen. Mijn ouders verdienden redelijk maar konden niet ruim rondkomen met twee pubers en alle kosten die daarbij horen. Dan vind ik het niet meer dan redelijk om daar iets aan bij te dragen vanaf een jaar of 16. Mijn ouders hebben dat zelf ook zo gehad, en mijn moeder is op haar 16e het huis uit gegaan (zonder ruzie overigens oid). Dus ja binnenmijn familie is dit heel normaal.
Ja precies, mijn ex keek het ook hij was dan ook wel biseksueel dus dat maakt het wel iets anders, maar heb daar nooit een probleem mee gehad.
2 likes