Mijn opa en oma van moederskant hadden een spaarrekening voor mij geopend met echt heel veel geld waarmee ik m’n bachelor + master kon betalen en ik had zelfs nog wat over. Mijn moeder werkt niet dus dat was wel heel fijn. En mijn vader gaf me ‘zakgeld’ zodat ik wat extra’s had naast m’n studie.
Best verwend eigenlijk als ik het zo zie. Maar ik heb altijd bijbaantjes gehad en zuinig geleefd.
Ik kreeg vanaf mijn 12e kleedgeld en moest daar alles van betalen dat ik zelf gebruikte (zelfs deo, tandpasta en tampons). Mijn ouders waren financieel wel in staat om mijn rijbewijs en studie te betalen.
Opzich was het een prima systeem maar ze gaven me nooit iets cadeau. Dus ik moest echt sparen voor een winterjas en laarzen o.i.d. want het maandelijkse bedrag was niet bijzonder hoog. Dat motiveerde me om meteen te beginnen met een bijbaan.
Het vreemde is eigenlijk dat mijn broertje wel alles betaald kreeg. Hij is sowieso al met 8 studies begonnen, nooit een bijbaan gehad, heeft 2x zoveel rijlessen gehad en woont al 10 jaar langer thuis dan ik heb gedaan. Dat heb ik wel altijd vreemd gevonden. Vooral omdat mijn ouders altijd pleiten voor een gelijke opvoeding.
Nu is de band met één van mijn ouders niet echt close, mis die figuur best in m’n leven, maar diegene betaalt wel een boel voor me (rijbewijs, studieboeken, nu een maandelijks bedrag, mijn eigen risico…) en manmanman, na deze verhalen voel ik me bijna rot daardoor. Vind het heel naar om te lezen dat sommige leden hier het best heel moeilijk (gehad) hebben doordat hun ouders niet bijdroegen. Heel veel respect voor de meiden die zich daarmee hebben gered/ nu redden, vind ik bewonderenswaardig!
Kregen jullie een beloning van je ouders als je niet zou gaan beginnen met roken?
0 stemmers
Ik ben hier benieuwd naar omdat ik vroeger 450 euro heb gekregen hiervoor, en ik van sommige weet dat ze hun rijbewijs zouden krijgen als ze niet zouden gaan roken.
Zo ja, was dit voor jou een stimulans om niet te gaan roken?
0 stemmers
Ben nooit begonnen met roken omdat iedereen me altijd vertelde dat de eerste paar sigaretten goor zijn. Vond het ubh de moeite niet waard om het te proberen daardoor 
Nee, maar was ook niet nodig. Mijn moeder rookt zelf en mijn broertje en ik vinden het echt verschrikkelijk! Wij zijn dus echt anti-roken 
Ik heb “ja” gestemd, maar het hangt wel heel erg van wat ik heb gelezen waardoor ik haar herkende. Ik denk dat als dat hele persoonlijke/kwetsbare dingen zouden zijn ik gewoon niet meer verder zou lezen en zou doen alsof ik niks heb gezien, tenzij het om mijn bff4eva gaat ofzo. Hetzelfde geldt voor dingen over mij, tenzij er iets staat wat in mijn ogen echt onrechtvaardig is, dan zou ik waarschijnlijk met een excuus het onderwerp proberen aan te snijden. 
Als je plotseling een kennis (oude vriendin) tegenkomt waar je vroeger veel contact mee had, maar wat toen doodgebloed is om verschillende redenen, wat zou je dan doen? Die redenen hangen samen met een vrij pittige situatie.
0 stemmers
Ik zit een beetje in een dilemma. Ik heb twee bachelors gedaan. 1 daarvan is een opleiding waarbij veel studenten bij de overheid komen/willen werken. De andere bachelor (en mijn master) zijn meer gericht op het bedrijfsleven. Ik heb nu al een paar keer gesolliciteerd bij bedrijven en krijg telkens de vraag of ik niet bij de overheid wil werken. Bij 1 bedrijf werd ik er zelfs door afgewezen want niet voldoende ‘motivatie’ voor het bedrijfsleven. Het feit dat mijn scriptie ook een overheidsgerelateerd onderwerp is, en ik nu stage loop bij een overheidsinstantie helpen hier niet aan mee 
Ik wil voor mijn ervaring wel graag bij een bedrijf gaan werken om te ervaren of het iets voor mij is.
Ik zit er nu over na te denken om mijn eerste bachelor van mijn CV te halen, als ik solliciteer bij die bedrijven. Is dat raar?
0 stemmers
Raar is misschien niet het goede woord, maar creeer je zo geen gat op je CV? Ik zou juist trots zijn op twee bachelors! Solliciteren is sowieso een lastig proces en je wordt waarschijnlijk afgewezen om de meest uiteenlopende (en soms tegenstrijdige) redenen, terwijl de echte reden vaak meer gevoel is dan ratio, dus naar aanleiding daarvan je verhaal aanpassen zou ik niet doen.
Geen geld, eerder een cadeau
Twv 10-15
Ik ben niet helemaal duidelijk geweest, sorry! Ik heb alleen gesolliciteerd op tijdelijke functies (scriptie-stages, werkstudent). Snap wel wat je zegt en je hebt er wel gelijk in. Ik denk dat zij het idee hebben dat ik tijdelijk iets zoek, om vervolgens na mijn studie bij de overheid te solliciteren…
Ik heb al zo’n 8 jaar geen contact meer met m’n vader en het contact met m’n moeder heb ik voor aantal jaar verbroken, maar met haar ben ik het contact nu sinds een tijdje weer aan het opbouwen (we zien elkaar 1 keer om de paar maanden). Dat staat trouwens helemaal los van die geldkwestie, maar heeft andere redenen.
Misschien een beetje off topic, maar mag ik vragen welke bachelors je gedaan hebt? Waarschijnlijk totaal iets anders dan ik haha. Maar ik denk dat de studie die ik momenteel doe ook meer overheidsgerelateerd is maar ik zou ook veel liever in het bedrijfsleven gaan werken. Dus ik twijfel of ik misschien de master moet/wil doen die uiteindelijk daar meer op aansluit in plaats van de master die bij mijn huidige studie aansluit. Blijkbaar maakt het toch een groot verschil aan jouw verhaal te horen.
Ik heb 2 heel verschillende vriendengroepen en die geef ik meestal ook verschillende bedragen als cadeau. Liefst zou ik iedereen hetzelfde bedrag geven, maar dat is zo gegroeid. De ene groep bestaat uit vrienden die niet zoveel waarde hechten aan de prijs van een cadeau, maar meer aan het gebaar (soms wordt er bv. ook iets met opdrachten gedaan of ervaringen o.i.d.), ze werken over het algemeen in een socialere sector. Bij hen zijn bedragen als 15 euro normaler. De andere groep heeft altijd al duurdere cadeaus gegeven, zij zijn ook meer bezig met carrière en hebben volgens mij ook veel meer te besteden. Hen geef ik eerder 25-30 euro. Ik zou me bezwaard voelen als ik het anders doe (dus een zichtbaar duurder cadeau aan de eerste groep geven of keer op keer een stukken goedkoper cadeau geven aan de tweede groep). En ik ben niet heel strikt, dat zijn de bedragen die ik in m’n hoofd heb, maar er zit best wat speling op.
Ik stuur je even een PM!
ik kan je geen Pm sturen, Kun jij mij wel sturen?
Ja, daar denk ik ook wel eens over na! Ik ben super gelukkig voor m’n vrienden als ze een huis kopen, een vrijgezellenavond vieren, trouwen of baby’s krijgen e.d., maar dat heb en wil ik zelf helemaal niet, dus soms voelt het alsof ik altijd de cadeaus geef (en nooit ontvang). Meestal is er wel een feestje bij en zie ik dat meestal als ‘de ruil’ (naast dat ik ook gewoon echt blij ben voor hen en wel cadeaus wil geven). Dit is voor mij trouwens een neutrale bedenking, gewoon iets waar ik stil bij sta, niet iets waar ik zuur van word of zo, ik hou helemaal niet van cadeaus krijgen, haha.
Ik geef eigenlijk bijna met alles wel wat (soms zo simpel als een kaartje). Nieuw (huur)huis, samenwonen, nieuwe baan, opleiding afgerond, verjaardag, trouwen, baby, operaties, nieuw huisdier etc etc
Zit altijd wel iets tussen voor iedereen.