Ik voel me ook niet per se een puber, ik ben in die zin wel een oud wijf dat ik me erger aan pubers met fatbikes of pubers in t ov die veel te luid en irritant zijn.
Maar het is meer dat ik me gewoon net zo voel als toen ik 23 was ofzo. Ik ben net veertig. En ik heb een verantwoordelijke baan, maar daar doe ik voor m’n gevoel ook maar wat en ik heb een koophuis en een kind. Alleen alles wat met verantwoordelijkheid te maken heeft vind ik nog steeds spannend, zoals bijvoorbeeld een verbouwing die ik samen met partner moet regelen. Of de opvoeding van ons kind en hoe alles gaat op de basisschool nu bij hem en zo. Dan voel ik me soms zo dom en naïef. En sommige andere mensen die ‘weten en snappen’ dat allemaal of kunnen in ieder geval goed toneel spelen.
Als ik men mijn vrienden van vroeger ben vervallen we trouwens wel gauw in de fase dat we veel samen deden (eind tienertijd, begin twintig) en dat is heel grappig. Ik zie ook echt wel dat het nu kalende veertigers zijn, maar ik ken ze ook nog op hun scooter met hun Nike air maxjes.
Ook op mijn werk heb ik soms dingen pas heel laat door voor mijn gevoel. Of weet ik soms niet wat ik moet doen. En toen mijn moeder en haar generatie veertigers waren, vond ik ze heel volwassen en oud. Terwijl zij dat ook toen niet zo voelde. Zij denk nu jeetje ik ben ineens een zestiger en dat klopt helemaal niet. Ik denk dat ik me gewoon zo blijf voelen tot m’n tachtigste 
Genoeg shit heb ik overigens wel meegemaakt in mijn leven, maar ik heb niet het gevoel dat ik ineens veel volwassener ben nu mijn vader is overleden oid.
