Oh ik ben daar dan weer te nieuwsgierig voor, ik zou wel eens de partners van mijn collega’s willen zien ![]()
Haha, ik voel me ook echt een aapje als ik een x mee ga naar een werkfeest van mijn vriend.
Dit had ik zo erg kunnen zijn als persoon onder de 15
Had jij als kind (laten we zeggen tot 15) schaamte om te huilen? Ik deed altijd alsof ik niet hoefde te huilen en dan ging ik ontzettend onsubtiel sniffen en snuiven en tranen wegvegen MAAR NIET HUILEN in de volle overtuiging dat niemand dat door had. Ik vond het extreem gênant om te huilen.
- Voor mij totaal onherkenbaar
- Voor mij vrij onherkenbaar
- Voor mij vrij herkenbaar
- Voor mij totaal herkenbaar
0 stemmers
Ik kon sowieso niet met mijn emoties omgaan als tiener
kan me ook echt herinneren dat er weleens iemand in de klas moest huilen en dat kon ik echt niet hebben. Volgens mij zijn de huidige generaties tieners hier wat beter in.
Ja erg he? Ik had dat ook op school idd. En heb zelfs weleens tegen mijn moeder gezegd dat ik niet aan huilen was maar dat ik last had van mijn make-up
Die ik nauwelijks droeg toen dus totaal ongeloofwaardig verhaal maar ok
Die tol is er nu al een tijdje af voor personenauto’s
Ik moest ook huilen als kind! En toen mijn spreekbeurt over Hans Christian Andersen gedaan want ik vond hem een genie omdat hij me zo geraakt had
De Indische waterlelies is bij mij een vrijkaart om te huilen, élke keer weer. Toen ik kind was maar ook als volwassene
Ik ben een first class jankerd, maar ik vind huilen op dat deuntje wel echt knap!
Huilen van ellende
Hahaha het komt door dat dramatische ‘opera-stukje’ in het begin. Voelt ook altijd als een opluchting als het vrolijke deuntje komt
Kan het niet verklaren
Hoef je ook niet te kunnen verklaren! Ik vind altijd wel mooi als random dingen je zo kunnen raken.
Grote kans dat ik wel aan je ga denken de volgende keer dat ik daar ben hahaha
Las net een artikel over een dodelijke aanrijding die eigenlijk bijna iedereen had kunnen overkomen, bestuurder reed niet te hard, had geen middelen gebruikt of telefoon en toch iemand dood. Lijkt me zo afschuwelijk als je daar mee moet leven. Maargoed toen vroeg ik me af
Is er iemand door jouw toedoen dood? Dus niet per se schuld!
- Nee
- Ja
0 stemmers
Of (ernstig/permanent) gewond?
- Nee
- Ja
0 stemmers
Zover ik weet niet gelukkig. Heb wel een keer iemand heel naar verwond wat ik nog steeds voor mij zie en voel.
Samenvatting
Toen ik een jaar of tien was heb ik eens de schuifdeur van een grote auto dichtgesmeten. Nou daar zat blijkbaar nog de hand tussen van een familievriendin. Precies zo’n pin door dr hand. Iedereen paniek natuurlijk. Heb (voor mijn gevoel) uren huilend en overstuur in de auto gewacht terwijl iedereen met ambulance enzo bezig was. 20 jaar later voel ik mij er nog naar over. Gelukkig hoefde haar hand er niet af ofzo
Je had ja moeten stemmen bij vraag 2😛
Ja maar zo ver ik weet is het dus niet permanente schade geweest
Het hielp ook niet dat altijd als ik moest huilen, mijn moeder woedend werd. Ze zei altijd dat ze me wel wat zou geven om te huilen.
Echt NIET normaal ![]()
Ik had ook enorme hooikoorts en moest dan verplicht een zonnebril op zodat mijn moeder niet met zo’n huilebalk gezien werd
Terwijl ik gewoon traanogen had ![]()
Niet oke!
Ik werd door m’n ouders ook altijd jankbal genoemd omdat ik zoveel huilde.
En ook (niet relevant hier) braakbal omdat ik 1x op vakantie ziek werd in de bus en moest overgeven. Ik was denk ik een jaar of 10 en dat heeft me nog achtervolgd tot ik uit huis ging…
Voor de mensen die wel eens een adventskalender kopen. Kijk jij van te voren al wat er allemaal in zit? Of laat jij je verrassen?
- Ik wil het graag al weten
- Ik laat me verrassen
0 stemmers
Ik hoef het niet te weten, maar moet er wel bij zeggen dat het inhoudelijk weinig spannends is. Denk aan een kalender van Lindt of zo.