ADHD is wel echt een soort spectrum ook. En daarmee bedoel ik zeker niet “iedereen heeft een beetje ADHD”, maar als je het hebt kan het echt in verschillende mate. Mijn ex had echt extreem ADHD en dat zat hem echt enorm tegen in het dagelijkse leven. Heel vaak spullen kwijt en daardoor angst gekregen, continu moeten controleren of deuren echt dicht waren, vaak ruzie met alles en iedereen, ook veel angst en dwangstoornissen, heel veel twijfel in jezelf omdat hij vroeger alles al fout deed omdat hij dat drukke jochie was met het temperament. Dat alles maakte zijn leven super frustrerend en ook super vermoeiend. Soms frustreert het me dan dat er een beetje makkelijk wordt gedaan over “haha ik heb ADHD”, het is gewoon echt een aandoening die veel impact kan hebben.
Bij een diagnose als borderline (en ook schizofrenie, al heet dat geloof ik tegenwoordig psychose gevoeligheid) heb ik zelf het idee dat mensen dat echt zien als iets dat je bént. En dat dat allesbepalend is voor wie je bent en hoe mensen over je denken. Je bent dan een borderliner en mensen zijn dan vaak geneigd om al je gedragingen in dat licht te zien. Alsof je daarnaast niet ook gewoon heel erg leuk, lief, grappig, creatief etv etc kan zijn. Ik vind dat je daarin ook veel meer een onbegrip en zelfs schuld vanuit de omgeving bemerkt dan bij andere labels. Bijna alsof het toch een eigen keuze is als je bepaald gedrag vertoont dat ‘gewoon’ bij dat label hoort, maar dat tegelijkertijd heel vervelend kan zijn voor de omgeving (en voor de persoon zelf natuurlijk!)
Beetje random misschien, maar moest er aan denken, maar ik vond dit bijvoorbeeld ook wel terugkomen in de reacties op die documentaire over die zus die haar half(?)zus in een psychose had gedood. Hoewel zij een psychose had en dus ziek was, merkte je toch hoeveel onbegrip er eigenlijk was dat haar familie haar bleef steunen en blij was met de uitspraak van de rechter. Alsof dan toch niet voorbij het stukje ziekte kan worden gekeken. Ik zou zelf ook NOOIT openlijk met collegas bijvoorbeeld praten over mijn eigen psychose ervaringen want ik weet dat ik in de functie die ik nu heb niet meer serieus genomen zal worden.
Al die dingen zijn denk ik echt anders bij adhd.
Maar je zegt zelf dat je ex ook angst en dwangstoornissen heeft dan is het toch logischer dat het heftiger is dan alleen adhd.
Wel mee eens dat het een spectrum is maar dat is alles.
Ik zit ook in een proces om te onderzoeken of ik ADHD heb, en tot mijn grote schok krijgt mijn broer ook een ADHD-onderzoek (wij praatten vroeger nooit echt over dingen die er echt toe doen, en we vinden dat nog steeds lastig en dit kwam toevallig ter sprake).
Maar ik voel me zo’n faker, want het lijkt alsof echt iedereen ADHD heeft tegenwoordig? Dat kan toch niet.
Misschien staat dit ook in het artikel, maar ik hoorde dat die commerciële bedrijven ook anders diagnosticeren. Ik heb een deel van de reguliere onderzoeken gedaan en nu een soort halve (of eigenlijk dus geen) diagnose omdat ik mijn ouders niet wil/kan betrekken bij het onderzoek. En ze moeten een ook een beeld hebben over vroeger, anders kunnen ze het onderzoek niet afmaken. Bij veel commerciële bedrijven schijnen ze dat onderzoek niet te doen en alleen jouzelf als ‘referentie’ (of hoe noem je dat) te nemen.
Althans zo is het mij uitgelegd.
Hierdoor vraag ik me ook wel eens af hoe betrouwbaar een diagnose van een commercieel bedrijf kan zijn. Maar dat er andersom eerder misschien ook niet juist gediagnosticeerd werd.
Ik hoef zelf geen diagnose maar heb wel eens een vragenlijst ingevuld met iemand en als er dan bijvoorbeeld staat of je vaak iets kwijt bent of te laat komt, dan is dat niet zo bij mij. Maar dit komt omdat ik mezelf heel veel (bijna dwangmatige) trucjes heb aangeleerd en regeltjes heb opgelegd om dit zo veel mogelijk te voorkomen. Dit kost alleen mega veel energie. En ik denk dat vooral heel veel vrouwen goed zijn in die trucjes en maskeren.
Ik heb autisme. Toen ik een paar jaar geleden bij een psycholoog was, dacht die ook aan ADHD, dus ze heeft dat getest en het was niet zo.
Ja, ik denk dat dit een groot ding is. Mijn moeder heeft het dus en dat merk je goed. Bij haar is het pas gediognasticeerd op volwassen leeftijd en in haar jeugd werd haar gedrag heel vaak niet begrepen en dat heeft nu nog steeds een impact op haar. Heel zielig.
Als ik verhalen hoor van mijn oma die als huisvrouw het huis niet schoon kreeg maar verzonken zat in haar kruiswoordpuzzels tot mijn opa thuis kwam, dan voel ik me soort van verbonden met haar (ik heb haar nooit gekend) want dat zou precies zijn hoe het huismoederschap mij zou afgaan
Er is (eindelijk) ook meer aandacht is voor ADHD bij vrouwen. Dit bleef/blijft heel vaak onontdekt waardoor veel vrouwen past laat in hun leven worden gediagnosticeerd.
Nu lijkt er een soort inhaalslag plaats te vinden waardoor het misschien ook wel kan lijken alsof opeens iedereen het heeft. Maar ik geloof dat als je puur naar de cijfers kijkt vrouwen nog altijd ondergediagnosticeerd zijn tov mannen.
Wat zielig voor je moeder! En dat alleen omdat je in een andere tijd en plek opgroeid.
Bij mijn moeder hoor ik veel dat haar strenge (en niet altijd rechtvaardge) opvoeding niet bij haar paste en dat ze perfect gedrag moest laten zien en het dan eigenlijk nog steeds niet goed genoeg was. Ze is nu voor het eerst bezig met hoe trauma’s uit haar jeugd haar gevormd hebben en zo zielig dat zo veel jaar later dat nog zo veel invloed heeft…
En van het huis heel herkenbaar!!! Mijn moeder schoof heel vaak met de meubels om de indeling weer te veranderen, terwijl ik dat nog nooit heb gedan, haha.
En het hele huis bestaat uit projecten waar wel aan begonnen is, maar nooit afgemaakt. En iedereen in onze familie komt te laat (behalve mijn jongste zusje met een andere vader), dus dat voelt weer voor mij al een excuus als ik niet optijd ben
Het idee is dus dat dat voortkomt uit die extreme ADHD. Even platgeslagen hoor: door ADHD vergeten voordeur te sluiten, daardoor bedenken ik moet die deur controleren en daardoor zo’n dwangstoornis ontwikkelen van de deur 5x controleren. Het kan daarbij ook zijn dat hij sowieso gevoelig is voor angst en dwangstoornissen. Als hij z’n adhd medicatie slikte was dat veel minder. Ik geloof wel dat het nog steeds lastig te zeggen is dat die dwang en angstoornissen zeker weten door ADHD komen dus ben het met je eens hoor. Maar z’n psychiaters en psychologen hielden dat wel in verband met elkaar.
Jongens adhd is geen oorzaak van gedrag/“symptomen”!! Het is een beschrijving/classificatie van gedrag
Dus hoe je het ook went of keert of je het nou wel of niet “hebt” het ligt sowieso aan jezelf 
(maar het label heeft mij wel geholpen daarover milder naar mezelf te zijn en nu kan ik ineens zónder adhd te benoemen wel om hulp vragen bij dingen waar ik niet goed in ben 
)
Dat laatste vind ik ook lastig ja! Iedereen op mijn werk weet bijvoorbeeld ook dat ik ADHD heb, maar in mijn werk heb ik er profijt van. Want ik ben sociaal, enthousiast, kan goed improviseren en met iedereen praten over alles. En mijn werk is voor de helft praten met vreemden.
Maar dan gaan we nu dus richting december en ieder jaar doen ze sinterklaas met cadeautjes. En als ik ergens stress van krijg is dat het. Het lukt mij dus niet om op tijd meerdere dingen te bedenken voor onder x bedrag dat iedereen leuk moet vinden. En dat klinkt voor mensen zó stom. Hoezo lukt dat je niet??? Dat is dus niet uit te leggen.
Ik heb trouwens ook ooit gelezen dat ADHD ook gezien kan worden als karaktereigenschappen die gewoon niet bij deze maatschappij passen. Dat onze maatschappij heel erg gericht is op plannen en ontwikkelen. En dat ADHD’ers het beter hadden gedaan als bijvoorbeeld jagers en verzamelaars. Gewoon 1 taak en reageren op wat er NU gebeurt.
Even een echte persoonlijke vraag. Wat zou jij doen?
Ik sta al heel lang ingeschreven bij Woningnet Utrecht. Altijd als achtervang gehouden voor de wat als… maar ik twijfel nu om het op te zeggen. Ik woon inmiddels al 7 jaar in een andere provincie (45 min a 1 uur rijden). Ik heb hier mijn sociale netwerk, familie in de buurt, kinderen op school, nu stabiele relatie, financieel stabiel.
Opzeggen?
- Ja, opzeggen. Kleine kans dat jij ooit terug verhuist naar Utrecht
- Ja, opzeggen, want andere redenen… ??
- Nee, is maar 7 euro per jaar. Je weet het nooit
0 stemmers
Wat heb je los van de inschrijving nog in Utrecht? Zo te horen niks? In dat geval zou ik het laten. Als je iets van achtervang zou willen, zou ik mij dan inschrijven bij woningnet in je huidige woningsplaats.
Niks inderdaad, maar wel een hele goede positie op de wachtlijst waarschijnlijk. En idd goeie om me hier in te schrijven.
Ik zou het houden. Stel je leven loopt volledig in de soep je verliest je goeie baan je gezin etc en je kan geen woning in de buurt van je huidige woonplaats vinden ben je toch blij als je een sociale huurwoning in Utrecht kan krijgen denk ik (ipv helemaal geen woning)
Je bent ook ingeschreven op je nieuwe woonplaats? Zeker met schoolgaande kinderen is de kans natuurlijk klein dat je een uur verderop gaat wonen, maar liever een uur verderop dan op straat in een worst case scenario. Die 7 euro ga je echt niet missen
Aan een nieuwe inschrijving heb je komende 10 jaar toch vrijwel niks in geval van nood