Denk ook heel afhankelijk van het kind. Mijn oudste is motorisch niet de sterkste. Als ik dat vergelijk met de jongste van bijna 1.5 jaar. Die vertrouw ik soms meer dan mijn oudste dochter van net 4 met klimdingen en rennen haha.
Maar over het algemeen speel ik gewoon lekker mee. En waar kan stimuleer ik dingen zelf te doen.
Nou hij is weer 30 gram afgevallen vandaag 
Mijn dochter van 3,5 is onlangs van een hoog speeltoestel gevallen. Gelukkig is ze er met alleen wat schaafwonden en blauwe plekken vanaf gekomen, maar ik ben zo ontzettend geschrokken!
Sindsdien ben ik extra voorzichtig en verbaas ik me er eigenlijk over hoeveel gaten er bij veel speeltoestellen zitten (geen uitvalbeveiliging zegmaar). Kinderen hoeven maar 1 keer niet op te letten en ze vallen zo naar beneden. 
Je bent met je kind in de speeltuin en een oude man komt op je af en zegt over je kind “Zo, die is goed gelukt!”.
0 stemmers
En wat als het een oude vrouw was geweest?
0 stemmers
He wat balen zeg, snap dat dat heel vervelend is pff… mijn dochtertje was in de kraamweek iets van 8.5% afgevallen (borstvoeding). Ik vond het zelf heel verklaarbaar waarom - en ze was mega alert, niet huilerig of iets - en kraamhulp ook, maakten ons geen zorgen maar verloskundige begon direct over bijvoeding, elke dag wegen (stressvol), verlengde kraamzorg etc. Uiteindelijk zat ze binnen 2 weken ruim boven haar geboortegewicht, dus ik hoop voor je dat het bij jou hetzelfde is! Sommige baby’s ‘dippen’ nou eenmaal wat meer in het begin.
Het was al 8% vanaf het begin, toen 1 dag stabiel van eergisteren tot gisteren en nu weer 30 gram afgevallen…
Kraamzorg en verloskundige hebben wel weer overlegd en vandaag hem goed warm houden. Morgen niet aangekomen is weer contact opnemen.
Maar ik blijf me zorgen maken. Ik leef echt in een soort waas ofzo. Ik onthoud dingen ook amper, weet niet welke dag wat gebeurd is. Gisteren gingen de flesjes redelijk goed (superveel moeite en tijd maar van de 60 cc ging minimaal 50 erin steeds), dus was een beetje gerustgesteld en dan horen dat hij vandaag is afgevallen baart me direct weer enorme zorgen.
En morgen is laatste dag kraamzorg en dat verloskundige er is pfff
Als mensen van mijn kinderen zeggen: jeetje wat een knap jochie (ik heb er nou eenmaal 1 met hele leuke looks 
)… dan zeg ik altijd: wat gek dat dat je verbaasd met zulke knappe ouders?
Dan kijken mensen altijd wat ongemakkelijk 
…
Wij hebben dit precies zo gehad, de kraamzorg heeft toen verlenging aangevraagd. Is dat al besproken, of dat een optie is?
Is lastig met alle tekorten enzo maar morgen even afwachten hoe zijn gewicht is volgens mij en als er een medische indicatie is dan kan het wel
Wat shit zeg. Wij hebben hetzelfde gehad en snap je stress helemaal. Bij ons bleef de verloskundige betrokken en kwam dus na de extra kraamzorg elke dag langs of ze belde even. We hadden ook een weegschaal zelf gehuurd om het te blijven checken. Wel handig om dat te doen als de kraamzorg er nog is want er zit altijd wat verschil in die schalen.
Mijne was 13% afgevallen dus ik herken je zorgen en angst. Feit dat je baby nu 50 cc drinkt is echt heel goed, hij is net geboren dus moet nog helemaal wennen ook.
En die waas is echt heel normaal, maak je daar geen zorgen over in elk geval!
Het is overweldigend he een baby? 
Ik heb idd een Alecto besteld hoop dat die een beetje goed is. Komt alleen niet meer op tijd binnen voor de laatste dag kraamzorg (tenzij het verlengd wordt), maar dan moet ik heel erg mijn best gaan doen om niet te letten op het gewicht maar alleen of het steeds iets meer wordt…
@Lentex ik vind het echt enorm heftig en had al een prenatale depressie hoewel dat de laatste maanden van de zwangerschap iets beter ging, vind het echt echt pittig al die zorgen en stress. Ik was van te voren bang niet van hem te gaan houden maar volgens mij houd ik veel te veel van hem ofzo want die angsten zijn echt heftig. Ik ben bang dat hij mijn stress ook voelt steeds en we niet goed gaan hechten ofzo. Ik vind het spannend om hem de fles te geven omdat het zoveel moeite kost en ik bang ben dat hij het niet opkrijgt dus dat laat ik man meestal doen omdat ik er stress van krijg (ik doe er zelf wel 2 of 3 op een dag maar de rest eigenlijk hij).
Ik vind het zo spannend allemaal en ik snap niet hoe iedereen dit maar doet.
Ik had een infuus tijdens de ruggeprik ja (die werd wel uitgezet omdat ik de persfase niet voelde). Kan dat ermee te maken hebben?
Precies zoals jij, ook met alle angsten en zorgen erbij. Je bent net moeder geworden, je kind is het dierbaarste wat je je kan voorstellen en daar moet je ineens voor gaan zorgen, terwijl je zelf ook nog aan het herstellen bent van een bevalling. En dat is niet niks. Daarnaast gieren de hormonen door je lijf, heb je slaaptekort en komen er zoveel nieuwe dingen op je af. En als moeder denk je vaak dat je het allemaal meteen moet weten, maar dat hoeft helemaal niet.
Het is gewoon rete spannend en rete zwaar en alles wat je voelt is volkomen normaal. Ik weet nog dat ik in de eerste weken een paar keer zwaar snikkend op de bank zat van alle gevoelens die ik ineens erbij had en ook uitsprak dat ik het toch gewoon moest kunnen. En de eerste avond dat ik alleen met haar was, heb ik zwaar overstuur mn ouders gebeld en is mijn vader naar me toegekomen, omdat ik het allemaal veel te spannend vond alleen met haar.
Het kan gewoon echt een paar dagen duren voor die roze wolk komt en zeker met de start die jullie gehad hebben. Blijf er met elkaar over praten, dat heeft mij geholpen (nadat ik eerst een dag mn tranen weg zat te slikken en niets deelde). Ik heb toen nog een fijn gesprek gehad met de kraamzorg erover en dat stelde me toen ook gerust.
En ik weet nog dat ik het gevoel uitsprak bij vriendinnen en die zeiden stuk voor stuk: Oh maar dat hadden wij ook.
Dus je bent echt niet alleen! Alleen praten we te weinig over deze kant van moeder worden en de kraamperiode.
Het is ook heel pittig. Sowieso al en met deze zorgen nog extra. En dan die enorme dip in hormonen.
Maar onthoud dat alles voorbij gaat en dat het écht beter wordt. Alles wordt langzaam steeds wat makkelijker en vertrouwder.
En houd jezelf goed in de gaten en trek meteen aan de bel als je merkt dat je ondersteuning nodig hebt.
Mijn vriendinnen met kinderen op 1 na herkennen dit gevoel niet
Die huilbuien die ik heb oke hormonen, snap ik nu nog wel op dag 7. Maar die overweldigende angsten, de verminderde eetlust, een gebrek aan concentratie en in een waas leven, mezelf afvragen ‘had ik dit wel moeten doen? ’ (hoeveel ik ook van hem hou), de onzekerheid, de vermoeidheid, geej energie en focus hebben om iets leuks voor mezelf te doen. Ik maak me zorgen dat ik een psychose krijg (zit in de familie) terwijl daar so far ook helemaal geen aanleiding voor is om te denken.
Als het goed gaat met hem dan kan ik wel even kort genieten van sommige momenten maar overall voel ik vooral angst en stress.
@Wonderland ohja wat interessant? Zei mijne niks over…
@Huismus ja ik heb maandag weer telefonisch gesprek met de pop poli. Maar daar heb ik tbh weinig aan gehad. Als je medicatie wil hebben misschien wel nuttig, maar dat stel ik liever zo lang mogelijk uit.
Ik had dit precies bij mijn tweede, plus de bijbehorende schuldgevoelens naar de eerste toe. Is echt niet abnormaal. Blijf praten met je kraamzorg en je verloskundige, hopelijk kunnen zij de komende dagen nog wat voor je betekenen. Maar die eerste dagen/weken als moeder zijn zó intens. Zou me niks verbazen als wat vriendinnen van je dat gewoon niet meer zo herinneren/voelen. er gebeurd bizar veel in een korte tijd waardoor je ook gewoon dingen vergeet.
Ik werk als GZ-psycholoog met specialisatie in oa trauma/hechting etc en weet: kraamtranen zijn normaal en kunnen er echt bij horen. Het klinkt enorm zwaar momenteel voor je! Echt heel naar… Maar mocht je je langere tijd zo blijven voelen tav neerslachtig, heel angstig, overweldigend etc trek dan aan de bel! Eerder was je bij de pop-poli zie ik, zij kunnen eventueel ook doorverwijzen.
Het hoeft zeker niet zo te zijn, ik heb dat zelf namelijk niet ervaren op die manier en het is nog vers (13 weken) dus weet het nog goed. Het is heel normaal als het wel zo is in een kraamweek maar dus ook echt normaal als het niet zo is. Iedereen beleeft en ervaart het anders.
Ah lieverd ik vind het heel rot voor je dat je je zo voelt en dat jullie start niet ideaal is.
Ik herken zoveel van wat je schrijft, ik stond stijf van de adrenaline door alle stress. Hoewel ik blij was dat ik eindelijk moeder was en mijn kind gezond was, vond ik alle onzekerheid, de stress, de hormonen, de nieuwigheid en weinige slaap enorm intens. Bij mij ging het absoluut niet vanzelf.
Maar ik ben er van overtuigd dat dit echt goedkomt bij jullie. Dat kwam het bij mij ook. Wellicht hadden jouw vriendinnen mazzel, wellicht durven ze het niet toe te geven als het niet ideaal verliep. Maar weet dat je angsten en gevoelens volkomen normaal zijn, dat dit tijdelijk is (ook al voelt dat nu niet zo) en dat je het niet alleen hoeft te doen. Trek aan de bel bij familie of vrienden maar ook bij de professionals als je het idee hebt dat je kopje onder gaat.
En weet dat het feit dat je zo met je kindje begaan bent, zoveel zorgen hebt over of je het wel goed doet, JUIST betekent dat je het goed doet. Een nonchalante moeder zou zich geen zorgen maken.
Sterkte!