En toch, geloof me, vliegt binnenkort de tijd. Wij hebben ook een pittige start gehad, ook last van doemgedachten (en hulp bij gehad) en tot 2 jaar veel extra afspraken/behandelingen voor hem gehad. Nooit gedacht, maar nu komt er nu een tweede kindje.
Onze baby is afgelopen week voor het eerst naar het KDV geweest. Ze heeft nog wat moeite zelfstandig in bedje in slaap te vallen & bij het ophalen zeiden ze dat de dag heel goed was gegaan (gelukkig) en bij het naar bed gaan hehben ze haar ‘even’ (geen idee hoelang) in bed hebben laten huilen en toen viel ze in slaap. Nu ben ik daar zelf absoluut geen voorstander van maar wil ik ook niet direct een kritische ouder zijn. Is dit herkenbaar voor anderen? Snap dat ze meer kindjes hebben natuurlijk maar toch…
Ja, dat had ik in het begin ook. Dan ging ik hem ophalen en zei de gastouder dat hij wel even in bed had gehuild. Ja… je kunt er niet veel mee denk ik? Kan niet verwachten dat ze net zoals wij thuis toen deden 3 kwartier met hem loopt te wiegen terwijl ze ook nog 4 andere kindjes rond heeft lopen.
Ik probeer echt (voor een groot deel) los te laten dat ik de controle wil hebben over mn kind als hij op de opvang (of bij opa/oma/andere oppas ofzo) is, want ze doen het nooit 100% zoals ik het zelf zou doen en ik weet dat hij in goede handen is.
En natuurlijk zijn er grenzen he, dus als ze bij jou nu bijv elke keer blijven zeggen dat ze elke keer huilt bij het naar bed gaan, dan zou ik wel vragen hoe lang dat duurt en wat ze doen enz, maar ik denk dat we ook gewoon vertrouwen moeten hebben in de opvang en dat ze weten wat ze doen.
Ja je hebt gelijk & probeer ik ook wel maar vind alleen het alleen laten huilen zo’n ding bij zulke mini’s. Misschien ook beroepsdeformatie hoor, werk als GZ-psycholoog met als core business hechting & trauma haha. Ik ga het proberen los te laten!
Ik heb wel aangegeven dat ik dat niet fijn vind en ze waren heel begripvol. Wel samen een plan gemaakt om eraan te werken zelfstandig in slaap te vallen op de opvang, maar in ieder geval de eerste maanden hebben ze er rekening mee gehouden.
Edit: ik ben het overigens eens dat je vertrouwen moet hebben, maar als sommige dingen extra belangrijk voor je zijn, dan kan je dat gewoon aangeven als het mogelijk is en binnen redelijke grenzen valt. In ons plan zaten er dingen die niet extra belastend waren voor de pp’ers. Ze hebben bijvoorbeeld de rockit gebruikt en laten slapen in een ledikantje op de groep voordat ze naar de slaapzaal gingen.
Ik denk dat je je er (helaas) bij neer moet leggen dat een opvang het in veel gevallen niet zo doet als jij thuis. En dat dat ook niet kan en hoeft. Maar ik begrijp heel goed dat dat ook een proces is waar je als ouder doorheen gaat. En ik denk heeeeel herkenbaar voor velen, inclusief mezelf. Ben het wel eens met hierboven dat je altijd eens na kan gaan van hey hoe lang wordt er dan gehuild oid.
Misschien begrijp ik je verkeerd, maar je lijkt iets te willen suggereren met je laatste zin? Of is dat vooral een persoonlijke angst bij jou?
Ik ben best wel benieuwd wat je hier vanuit je werk over kan zeggen? Kan ook in pb?
Bij ons is de regel niet laten huilen maar het kan een keer gebeuren dat ze net met ander kindje bezig zijn en daardoor langer duurt dan thuis. Ik zou het in ieder geval wel gewoon bespreken en kijken hoe ze reageren. Het kan ook nogal per leidster verschillen. Zeker als ze nog een beetje strak in de leer zijn. Ik zou het zelf niet prettig vinden als het de standaard is in ieder geval.
Bij ons was dit ook zo, we hebben hem dan ook heel vaak eerder opgehaald als het zonder huilen niet lukte. Hij startte met vijf maanden. Reden dat onze dochter nu pas met elf maanden gaat starten, ik ga het niet meer doen, zo’n kleintje naar op de opvang.
Ik zou vragen wat het pedagogisch beleid is van het kdv met betrekking tot het wel of niet laten huilen bij het slapen. Ze hebben vast wel iets op papier hierover. Tenminste, dat had onze opvang wel.
Snap ik zeker tav vertrouwen maar alleen (dus zonder fysieke nabijheid van een volwassene) laten huilen om in slaap te vallen vind ik zelf dus wel echt een ding. Niet perse suggeren maar meer dat ik weet hoe belangrijk het is sensitief & responsief te reageren op huilsignalen en baby’s zo erg moeten leren slaap = veilig, ik word getroost als ik huil etc. omdat ze zichzelf nog niet kunnen reguleren en zelfstandig slapen vaak simpelweg nog niet lukt.
Ja snap ik echt! Ze is nu 4 maanden en twijfel ook of ik het niet simpelweg te vroeg vindt als dit een maatstaaf is. We zijn in NL natuurlijk ook uitzonderlijk vroeg met KDV in vergelijking met andere landen.
Is het niet een beetje overtrokken om het gelijk te hebben over trauma en hechting als je baby één keer even heeft gehuild bij het in slaap vallen?
Snap verder helemaal dat je niet wil dat ze baby een kwartier laten huilen maar dat zal dan ook vast niet het geval zijn, maar ik denk wel dat baby’s daar over het algemeen meer huilen dan thuis omdat ze op allerlei momenten de aandacht moeten delen. En dan is het aan jou om af te wegen of je daar nu al aan toe bent of niet.
Maar als je pas met 12 maanden gaat hebben ze verlatingsangst en ik vind het echt veeeeel kutter om hem weg te brengen en hem huilend achter te laten dan dat hij even huilt als hij naar bed moet. Ik denk dat er nooit een perfecte tijd is eigenlijk.
Wij hadden met vijf maanden een dramatische start met heel veel huilen en uiteindelijk naar andere opvang gegaan met 8 maanden (na bij de vorige gestopt te zijn na paar weken) en wennen heeft heel lang geduurd. Dus ik zou bij een volgende ook niet zo snel kiezen voor later naar de opvang. Maar ze hebben wel altijd heel veel moeite gedaan haar te laten slapen met hulp, soms sliep ze dan niet in of weinig maar laten huilen deden ze niet.
En een kind krijgt waarschijnlijk geen trauma van 1 keer in slaap huilen maar als dat het beleid is zal het niet bij 1 keer blijven dus kan je daar wel degelijk je bedenkingen bij hebben.
Ik vond dit ook superlastig, de leidsters zeiden soms wel dat ze onze kinderen dan over hun handje of buikje aaiden om ze te helpen in slaap te vallen, maar dat kon natuurlijk niet altijd. En in het begin huilden ze best wel even. Maar als we hadden gewacht tot ze thuis zelf in slaap vielen, waren ze nooit naar het kdv gegaan
en ze gaan nu al naar school. Ze konden daar na een tijdje prima in slaap vallen, en thuis liggen we nog steeds bij ze.
Hoe gaat het wennen in Nederland dan? Want in Duitsland, iig in mijn regio, is het heel normaal dat kinderen zo rond de 18 maanden starten. Volgens de leidsters hebben de kinderen niet per se last van verlatingsangst, maar hier volg je over het algemeen ook je kind qua wennen op de opvang.
@VanderWoodsen Ik zou eigenlijk echt gewoon vragen hoe lang je kind dan gehuild heeft in bed. Dan heb je ook iets om je op te baseren als je er iets van vindt, en kun je erover in gesprek gaan, kijken of er een middenweg is. Soms hebben ze bijvoorbeeld ook een wieg op de groep waar een jonge baby in mag als die nog niet naar de buik rolt, dat kan dan een tussenweg zijn waarbij de pmers er wel makkelijker heen kunnen of bij blijven staan omdat ze de groep niet af hoeven naar een slaapkamer toe (en sommige baby’s vinden het ook fijn/veilig om wat rumoer om zich heen te horen als ze in bed liggen).
Na 3/4 maanden als je zwangerschapsverlof erop zit is ongeveer gemiddeld denk ik? En dan begin je met een wenochtend/middag van een paar uur, dat evt een paar keer en dan gewoon bam volle dagen. Ofja zo ken ik het vanuit mijn omgeving.
Kinderen mogen vanaf 8 weken naar de opvang, wat niet heel vaak gebeurt, maar het mag en ik heb het wel eens meegemaakt.
Dan verschilt het wennen per opvangorganisatie. Volgens mij is het meest voorkomend: 2x een dagdeel en dan een hele dag. Sommige organisaties hebben een langere wenperiode, andere weer korter.
@Spaarlamp oh ja dan snap ik wel dat (oudere) kinderen verlatingsangst kunnen krijgen.
M’n kind gaat bijna naar een nieuwe opvang. Daar wordt opgebouwd in stapjes van 15/20 minuten met ouder en na 2 weken pas alleen, maar ook korte periodes.
Maar vrouwen hebben/nemen hier dan ook minimaal een jaar verlof, dat maakt dit soort dingen makkelijker.