Door dit topic dacht ik aan iets waar ik vaak om in een lachstuip raak.
Mijn vriend is gymdocent en moet soms voor zijn opleiding stukjes waarin hij leerlingen 1 op 1 begeleid om hun motoriek te verbeteren opnemen. Laatst liet hij me dus zo’n filmpje zien van een jongetje dat moeite had met het vangen van een bal, hij was helemaal trots want hij kon het nu al veel beter. Soms ging het nog niet helemaal goed, en net op het moment dat mijn vriend dat tegen me zei zie je hem op dat filmpje tegenover dat kind staan (6 jaar) en een basketbal gooien. Dat kind slaat met zijn armen tegen elkaar als een soort van zeehond en krijgt die bal vol in zijn gezicht. Kindje heeft zichtbaar even een moment van au, maar raapt snel die bal op alsof er niks aan de hand is. En aan de andere kant in beeld zie je mijn vriend gewoon huilen van het lachen en zichzelf bij elkaar proberen te rapen. (Uiteindelijk ging dat jongetje ook heel hard lachen hoor). Maar soms als mijn vriend dus iemand vertelt over de begeleiding die hij doet ofzo en uitlegt wat hij dan precies doet dan moet ik ineens zo hard lachen omdat ik dan dit beeld telkens voor me zie.
