Ja, ik herken dat ook wel. Ik wordt eigenlijk rustiger van ritalin, maar ook minder moe, werkt ook wel door in de avond. Klinkt een beetje tegenstrijdig maar denk doordat ik juist mijn energie beter bewaar voor meer nuttige dingen ik meer energie overhoudt.
Met kind merk ik ook dat ik meer aandacht erbij heb.
@Kusjessoldaat slik jij dan 7.5mg op een hele dag? Hoe verdeel je dat?
Ik heb veel meer energie sinds methylfenidaat! Ik sliep ook heel vaak overdag omdat ik zo moe was, en nu echt nooit meer.
Ik werk zelf ook in een kliniek voor slaapgeneeskunde en methylfenidaat wordt ook vaak voorgeschreven voor mensen met overmatige slaperigheid overdag.
Ik mag medicatie proberen (als kind en tijdens corona geprobeerd) maar twijfel echt waar ik voor ga. Heb zelf inspraak maar bepaalde medicatie kan je niet ‘zo nodig’ gebruiken, heb een beroep waarbij ik sociaal moet doen en wil niet afgestompt raken of er hinder van ondervinden tijdens werk.
Welke dan?
bupropion en atomoxetine
Ik gebruik bupropion en heb denk ik vergelijkbaar werk als jij en voel me niet afgestompt en ondervind er geen hinder van. Wat ik tot nu toe merk is dat ik vaak makkelijker bij 1 taak kan blijven (bijvoorbeeld rapportages lezen), mijn gedachten wat gestroomlijnder zijn (ik kan nog steeds heel goed associatief denken, maar het is niet meer zo intens druk in m’n hoofd) en ik voel me in het algemeen rustiger omdat ik niet meer zo lang hoef na te denken over aaaalle opties die ik kan gaan doen. Ik denk wel dat het nog iets omhoog moet omdat het effect wat ik in het begin had een beetje is afgevlakt en ik dat juist wel fijn vond, maar dat ga ik van volgende week bespreken. Ik wilde eerst ook geen medicatie nemen wat ik iedere dag moest gebruiken, maar ik kreeg van methylfenidaat het gevoel alsof er een olifant op m’n borst stond en van dex voelde ik me helemaal opgefokt en kreeg ik super strakke en pijnlijke kaken. Van beide medicijnen had ik verder ook nog geen positieve effecten dus dan zou ik in dosis omhoog moeten, maar dan zouden de bijwerkingen in het begin waarschijnlijk ook erger worden en dat zag ik echt niet zitten. Tot nu toe ben ik wel echt tevreden over bupropion en vind ik het juist fijn dat het wat langer tijd nodig heeft om in te werken, want dan komt het ook niet zo hard binnen.
Nee ik slik sochtends 7,5 en met de lunch nog 5.
Hiervoor sochtends en smiddags 20 volgens mij. En ook een tijdje 15 en 10 maar toen voelde ik me ook nog te gejaagd.
Wow bizar! Hopelijk werkt het bij mij ook zo haha. En leuk feitje vanuit je werk, wist dit niet!
Dit ervaar ik ook. Met medicatie heb ik juist meer geduld en ben ik meer in het moment met m’n kind. En die spontane en gekke dingen heb ik nog steeds, ook met medicatie!
Ik ben nu zwanger en helaas gestopt met de methyl en merk dat ik mentaal en fysiek echt opgebrand ben. Het lukt me nu ‘s avonds vaak niet meer om sociaal te zijn.
Na wederom vast te lopen in mijn leven toch de POH ggz gecontact om me door te laten verwijzen voor onderzoek. 2 jaar geleden al met haar besproken en aantal opties bekeken maar durfde niet omdat ik geen label wil. Maar ik besef ook dat ik continue tegen hetzelfde aanloop en mocht het adhd zijn, ik mezelf wat ontneem in het leven (door er maar tegen te blijven vechten). Hoe ervaren jullie het hebben van een ‘label’ en wat maakte dat je de stap zette om onderzoek te laten doen (op latere leeftijd)?
Heel herkenbaar! Ik heb mn medicatie wel echt gemist tijdens mn zwangerschap, de prikkelverwerking ging voor geen meter en was zo kapot steeds.
Ik vind het fijn, omdat het een verklaring is voor veel in mijn leven en zijn en ik met het label de juiste hulp heb kunnen krijgen en ik ook beter weet waar ik hulp mee moet vragen. Ook merk ik, helaas niet van iedereen, dat er meer/ander begrip is als iets ff anders gaat.
Ik heb de stap gezet omdat ik tijdens een 3e studie weer volledig vast liep, maar ook thuis het niet ging zoals ik zou willen. Had toen al vaker gespeeld met de gedachte om me te laten testen en toen een stagebegeleider vroeg of toevallig adhd had, was dat voor mij de druppel en heb ik het in gang laten zetten. Ik was toen 21.
Ik ben, ook vanuit m’n studie en werk, heel kritisch op labels. En weet ook dat er vooralsnog geen bewijs is voor een neurologische afwijking etc dus dat het geen verklaring is, dus het was best wel even vreemd om die classificatie te krijgen via een gedegen onderzoek door m’n psycholoog. Het kostte best wel even tijd om mijzelf daartoe te verhouden, omdat ik “weet” dat adhd niet echt iets is maar gewoon een bepaald cluster aan gedragingen/kenmerken, geen verklaring daarvoor, dus wat schiet je daar dan mee op (behalve dat je medicatie kan proberen, wat ik wel wilde proberen en wat dus de reden is geweest om het wel te laten onderzoeken). Maar het heeft heel veel gedaan voor m’n zelf acceptatie! Gedragingen die ik eerder als lui en ongedisciplineerd kwalificeerde kan ik nu meer accepteren als: ik vind x en y moeilijk in z context dus ik heb daar hulp of begeleiding of extra reflectie voor nodig. Dat kan ik nu ook communiceren naar m’n leidinggevende terwijl ik het vroeger altijd probeerde te verstoppen. En niet omdat adhd “de oorzaak” is, maar ik denk wel doordat het blijkbaar “echt” is dat ik sommige dingen moeilijk vind? Ik weet niet, ben er nog veel over aan het denken! En ik kan mij goed voorstellen dat de acceptatie van mezelf en daarmee ook hulp durven vragen dusdanig helpt dat ik misschien geen medicatie “nodig” heb op termijn
En ik gebruik het label helemaal nooit om mezelf uit te leggen trouwens (“ik heb adhd dus…”), het gaat puur om zelf acceptatie?
Ik heb de diagnose al van kinds af aan en heb het er best wel moeilijk mee gehad. Zie het tegenwoordig wel als fijn omdat ik beter begrijp waarom bepaalde dingen niet makkelijk gaan en ik daar makkelijker gericht hulp voor kan vragen of op anticiperen.
Kak, de methylfenidaat is op bij mijn apotheek 
Ik heb net even gebeld en ze verwachten het eind volgende week wel, maar kan ook eerder of juist later.
Ik heb gelukkig nog wel wat liggen, dus als ik het slim inzet kan ik in elk geval elke dag iets slikken (ik slik de kortwerkende). Maar ik vind dit wel heel vervelend. Ik heb ook echt een rotmaand met heel veel drukte en stress achter de rug, en ik was oprecht bang om weer burn-out te raken. Ik voel me nu gelukkig alweer beter maar minder medicatie slikken komt nu niet heel goed uit.
Wat bedoel je hiermee precies? En wat is je studieachtergrond/werk (als je dat wil delen)? Misschien begrijp ik het verkeerd maar ik heb van professionals (psychiater, psychologen en een neuroloog) altijd net wel begrepen dat ADHD een neurologische stoornis is, dus ik vind dit heel verwarrend om te lezen haha. Maar wellicht begrijp ik het gewoon verkeerd
Ik heb het onderzoek 2 jaar geleden laten doen toen ik overspannen was en de psycholoog aangaf veel van adhd in mij te herkennen. Eerst dacht ik echt waar heb je het over, maar hoe meer ik me inlas hoe meer herkenning. Ze was zelf niet gespecialiseerd hierin dus heb het extern laten testen.
Zoals andere zeggen, heel veel puzzelstukjes vallen op hun plek en ik ben voortaan ook iets aardiger voor mezelf. Maar weinig mensen weten het want ik wil niet het label hebben en alles op adhd afschuiven, maar door de nieuwe inzichten en medicatie functioneer ik wel beter, ben ik stabieler en is alles net wat makkelijker.
Hier wilde ik ook nog even op reageren. Ik ben blij met mijn label, hoe raar het misschien ook klinkt. Ik loop er niet mee te koop maar ik begrijp mezelf nu gewoon veel beter en ben ook veel milder voor mezelf.
De aanleiding om me te laten testen was een burn-out en het feit dat ik zo ongeduldig was met mijn zoontje. Zo’n moeder wilde ik niet zijn, en het speelde ook een belangrijke rol in onze overweging om wel of geen tweede kindje te krijgen.
Inmiddels is dat tweede kindje er en ben ik nog steeds vaak ongeduldig, maar door de medicatie die ik slik kan ik het allemaal veel beter handelen. Ik ben echt blij dat ik de stap heb gezet om me te laten onderzoeken.
ADHD is, net als andere DSM-classificaties, een gedragsbeschrijving. Heel versimpeld gezegd: als iemand te druk is noemen we dat ADHD. Maar het is geen verklaring, ADHD is niet iets dat druk gedrag veroorzaakt, het beschrijft het. Er is nog nooit enig bewijs gevonden voor de claim dat er verschil is in de hersenen tussen persoon A met de classificatie ADHD en persoon B zonder.
Maar om de een of andere reden is dat verhaal van ADHD als iets in de hersenen dat afwijkt van een “normaal” brein heel dominant, en helaas ook op de plekken waar je zou verwachten de juiste informatie te krijgen (zoals van je psycholoog, psychiater, van bepaalde websites, in psycho-educatie, studieboeken voor zorgprofessionals…)
Ik kan hier hele essays over schrijven maar daar zit niemand op te wachten. Deze richtlijn over voorlichting is goed, eerlijk en uitgebreid: https://drukendwars.nl/wp-content/uploads/2021/06/Richtlijn-voorlichting-versie-1.11.pdf de richtlijn is bedoeld voor professionals om voorlichting te geven, maar ik deel het hier omdat het ook uitlegt waarom de uitleg die vaak gegeven wordt niet klopt
En ik doe onderzoek! Naar onder andere de gevolgen van het gebruiken van dit soort classificaties en de foutieve uitleg/begrip erover
Ik ben dus net over gegaan van kortwerkend naar langwerkende methylfenidaat. Hebben jullie verschil gemerkt in die overgang, of reageerde je hetzelfde op beide?
Bedankt voor jullie reacties allemaal!
Ik had eigenlijk nooit zo de link gelegd met het korte lontje richting mijn kids. Hoe graag ik dat soms ook niet wil, ontglipt het me toch vaak.
Dus jouw reactie vind ik heel waardevol, misschien dat ik dan toch een leuke moeder kan zijn haha.
Ik ga er toch maar even werk van maken.