Hey hey, wat lief dat je incheckt!
Ze zijn vandaag inderdaad langs geweest maar het was niet zo wat ik verwacht had eerlijk gezegd. Het waren twee jonge dames (wat ik al een beetje intimiderend vond ofzo), heel lief en begripvol wel, maar blijkbaar niet gekwalificeerd om iets van medicatie te bespreken? Waar ik dus wel op had gehoopt? Wel een uur goed gebabbeld hoor, maar ik wil eerst slapen, fysiek gezond worden en dan pas de onderliggende shit aanpakken? Hoewel het deugd deed om te praten, werd ik achteraf (toen ze al lang weg waren) eerlijk gezegd een beetje boos dat ik nu al een week aan het struggelen ben en niet echt de hulp krijg die ik nodig heb. Ze gaan wel terugkomen met een psychiater, maar ik had echt gedacht dat ik nu direct praktische hulp ging krijgen, niet dat we een soort intake therapie gesprek gingen hebben.
Had gisteren ook een soort van besef waar het probleem mogelijks grotendeels kan liggen⦠Wil er hier nu niet echt diep op ingaan maar kort: ik denk dat ik gewoon in acute ontwenning zit, het past heel erg bij wat ik allemaal ervaar momenteel mentaal en fysiek. Ik heb daarvoor ook mijn huisarts nog gebeld, maar die zei dan: āDat kan zeker dingen verklaren maar kijk eerst met dat team morgen en dan zie ik je vrijdagā. Om dan vandaag dus niet op dat vlak geholpen te worden omdat ze niet kunnen⦠Heb gisteren zelf mijn dosis verhoogd (ja ja, ik weet het, heel fout van me maar ik was echt wanhopig, please geen judgement) en ik heb eindelijk wel wat geslapen. Nog niet de 24 uur aan een stuk die ik gehoopt had maar toch IETS en ik werd eens niet super draaierig en met fucked up zicht wakker, al kwam na een tijdje de vermoeidheid en de andere klachten wel terug. Het gaat heel erg in vlagen. Maar ik moet duidelijk gewoon slaap hebben. Voor mij dus duidelijk nog eens het teken dat ik eerst mijn medicatie en fysieke gezondheid op orde moet krijgen ipv over mijn geschiedenis en familie en leven en dit en dat te praten. Snap wel dat het goedbedoeld was van de dokter en dat hij bezorgd was omdat ik wat donkere gedachten en gevoelens geuit had, maar de grote oorzaak is duidelijk het slaapgebrek.
Wel een positief punt, heb toch contact gehad met mijn zus en ouders. Zus was onverwachts begripvol en eigenlijk ook ontdaan dat ik maar wat van hier naar daar word gestuurd terwijl het echt niet goed gaat met me. Ze hebben me ook gerustgesteld over die verplichting van volgende week, dat ik daar niet over moet stressen. Dat gesprek deed eigenlijk meer deugd dan die hulpverleningā¦
Ga dus morgen weer naar de huisarts en mijn āontdekkingā aankaarten, mijn ongenoegen uiten met de situatie nu en hopelijk echt de hulp krijgen die ik NU nodig heb, niet op lange termijn.