Wat herken ik mijzelf in jou verhaal.
Maar we zijn er nog. Zo probeer ik altijd te denken. Ik heb het al 10 jaar dus nu ga ik vast ook niet dood. Anders was ik allang een keer dood geweest.
Niet dat het altijd helpt hoor. Vaak genoeg denken mijn hersenen nog; ja maar dit keer is het echt anders.
En idd de uitspraak; je bent jong. Die kans acht ik niet. Je bent nog jong en gezond
Nee ben niet gezond. Want denk God Ganse dag dat ik dood neerval bij elk borst/arm/kaak ding.
Precies dit! Als er een nog iemand met sporten overlijdt. Zie!! En die mensen zijn fit hè! En worden medisch gecontroleerd. Zie je wel dat het kan. Ik standaard na zon nieuwsbericht.
Knap emigreren zeg.
Ik wil ook afhankelijker worden. Ik ben in de 30 met een gezin en woon al 10 jaar op mezelf.
Maar als mijn ouders niet in straal van 15minuten zijn raak ik volledig in paniek. Als hun op vakantie gaan is echt de hel voor mij.
Maar echt!!! Die sporters staan onder controle en nog gaat het mis. En ja kleine kans, maar niet 0.
Haat dat soort krantenartikelen, blijft altijd mega lang in mijn hoofd hangen. 
Ik ben de laatste tijd heel veel bezig mij niet te laten leiden door mijn angsten en gebruik daar onder andere mindfulness voor. Alleen ik heb nu wat dingen waardoor ik uit mijn comfortzone raak (nieuw werk, ik moet het nog doorgeven bij mijn huidige werk etc) dat ik wel tegen mezelf kan zeggen dat het maar “gedachten” zijn maar het is verdomd lastig 
Mijn “gedachte” het Truus. Het is dan nog iets makkelijker zeggen.
Truus hou je kop, nu even niet!
Zo heb ik Fred (de stokstaart, die zegt dat het beter en meer moet), maar ik vind het heel lastig om te beseffen wanneer ‘Fred’ aan het woord is en dat ik dan tegen ‘Fred’ kan zeggen dat ‘ie z’n mond moet houden.
Heb je daar tips voor? 
Mijn psycholoog had daar trouwens een feesttoeter voor, een soort middelvinger naar je eigen gedachten. Om het allemaal niet zo serieus te nemen.
Toch vaker Fred betrekken bij je dagelijkse bezigheden.
Goedemorgen Fred, hoe voelen we ons?
Wat zullen we eten Fred?
Doe ik het goed genoeg voor jou Fred? Ik vind het wel mooi zo namelijk.
De feesttoeter is wel grappig inderdaad, die gedachten zijn niet jouw ware ik. Meer een stoorzender.
Daarom heet mijn gedachte Truus, dat zei mijn tante altijd tegen mij toen ik klein was. Als ik aan het miepen was, “ hou eens op je lijkt Truus wel!!”
Als ik er maar geen gespleten persoonlijkheid van krijg 
Hier net zoals @Madam-Mikmak een personage voor mijn gedachten; Johan. Lijkend op Johan Derksen. Gemeen, zurig en een enorme zeikerd. Als ik terugval in zo’n denkpatroon, probeer ik mijn gedachten weer als hem te zien en kan ik er beter afstand van nemen. Het maar als ‘gedachten’ zien is voor jou misschien niet concreet genoeg, maar misschien dus wel als je er een beeld aan hangt.
Ik ben niet @CloserToFine maar het komt uit deze therapie;
Acceptance Commitment Therapie | PsyQ(ACT,sensaties%20waar%20mogelijk%20te%20stoppen.
Dit klinkt als een mooie manier, thanks! Ik ga het oefenen 
Heel interessant om iedereens ervaringen te lezen!
Als je eenmaal angstig bent aangelegd blijft het toch voor altijd een leerproces. Ik ben soms al blij dat ik bepaalde patronen herken en begrijp 
“Googled plaatjes amygdala”
Jij kan dingen zo fijn uitleggen waardoor het wat zachter wordt ipv dat straffende. Heel chill dit
moest toch weer een xanax pakken vandaag omdat we gingen zwemmen. En ik zware paniek kreeg. Baal er zo van. Laat mij leven. Ik wil geen medicijnen.
Ben van 20mg Fluoxetine 10 gegaan 3 weken geleden ivm bijwerkingen. En nu 3 dagen weer 20…
Maar werkt natuurlijk nog niet.
Hele leven Fluoxetine ben ik redelijk oké mee. Maar ik wil gewoon geen xanax!
Edit; echt in staat alle medicatie weg te doen. En alleen te doen. Maar uit eerdere pogingen weet ik dat dat hem ook niet is hahaha
En daarom heb ik een angststoornis. Voel me de hele ochtend goed. Doe mijn boodschapjes. Denk hè hè… fijn een goede dag. Straks vriendjes van zoontje over de vloer, moet kunnen. En kom thuis en laad de boodschappen uit en word gewoon uit het niets honds en hondsberoerd. Ik kan mijn lichaam gewoon niet vertrouwen.
Deze golf van angst gaat ook weer voorbij 
Zoo lief dankje!
Eigenwijs. en toch kindjes over de vloer gehad. toch trots op. en geen alprazolam gepakt. dubbel trots. zo nog wel naar sporten met het kind… dat zal wel de finale slag zijn… hahah.
Dat dacht je ook over de kinderen over de vloer en dat ging goed! Je kunt het!