Damn! Een fijne paniekaanval op het werk.
We hebben nu een coronaprotocol en dat was best hectisch vanmorgen. Maar we gaan nu in twee ploegen werken en gedeeltelijk thuis.
De onzekerheid en niet precies weten waar je aan toe bent hakte er even goed in bij mij.
Ik vaar wel bij rust reinheid en regelmaat 
Nog even uitzitten nu ik geheel mijn energie en concentratie kwijt ben
(Ik heb het gemeld dus doe nu rustig aan)
Ik ben nog herstellende van wat een burn out/ angst fase. Ik ben daar wel een beetje gevoelig voor en het afgelopen jaar (2019) is er gewoon superveel shit gebeurd achter elkaar door. En begin dit jaar werd t me echt te veel. Nu was ik op veel fronten best wel weer wat herstellende en ging het met ups en flinke downs best wel weer; op tijd ingegrepen. Maar ik merk nu met dat Corona gedoe dat het me best wat doet. Wie doet het natuurlijk niet wat.
En ik denk niet dat t zozeer angst is, want ik ben best nuchter, maar ik voel me gewoon heel verdrietig de hele tijd, ontdaan ofzo. En juist in deze opkrabbel fase voelt t een beetje alsof āhoudt t dan nooit opā. En ik weet niet wat ik hiermee wil zeggen maar moest het even kwijt denk ik
Heel herkenbaar, hier ook herstellende van een burn-out en ik merk ook echt dat ik nog totaal niet flexibel ben met ātegenslagenā. Dat mijn emmer nog echt leeg is zeg maar, ondanks dat ik wel wat aan het opknappen ben.
Voel me zo kloteā¦
Ik was de laatste maanden zo vooruit aan het gaan. Durfde eindelijk weer wat dingenā¦ Kon eindelijk de prikkels beter aan. En nu door die Corona ben ik bang dat alles weer verpest wordt. Ik weet van mezelf dat als ik amper mijn huis uitkom dat de angst weer extreem wordtā¦ want ik heb geen overwinningen waar ik me aan vast kan houden. Krijg veel derealisatie omdat ik het idee dan krijg dat de wereld nep is omdat ik niks anders zie of meemaak. En te weinig prikkels waardoor ik als alles weer normaal word weer helemaal overprikkeld ga zijn en angstig en in de war. En alleen nog maar belafspraken met mijn psych en psychiater en ik durf echt niet me hart te luchten als er andere mensen ook nog thuis zijn en mij eventueel kunnen horenā¦
Moest dit even kwijt. Iemand die dezelfde angst heeft voor de komende tijd? Of is er iemand die tips heeft?
Ja die angsten heb ik ook wel, ben bang dat het weer een hele lange tijd nodig heeft om een beetje op te bouwen. Als ik het niet regelmatig oefen ben ik weer snel terug bij af vrees ik
Heb helaas geen tips, misschien helpt het om te bedenken dat je in ieder geval de laatste tijd wƩl in staat bent geweest om dingen aan te durven. Je kunt het op een later moment dus gewoon weer, ook als het nu een tijdje minder zal gaan
Voor mij helpt het erg om zoveel mogelijk ānormaleā dingen te doen. Ik heb toch gevraagd of ik naar kantoor mag bijvoorbeeld. Ik zit vaak alleen maar het is beter dan thuis. Ik hou zoveel mogelijk mijn normale ritme aan, kijk veel series, bel veel mensen en probeer elk nieuws te mijden.
Als het inderdaad Tietze is dan heb ik wel een praktische tip: ibuprofen of een andere NSAID werkt doorgaans beter dan paracetamol. Hopelijk helpt dat een beetje! Misschien dat als de fysieke pijn minder wordt, je je ook mentaal wat beter voelt.
ik heb dit ook als ik last heb van angst/stress/paniek. Dus ik herken je klachten wel heel erg. Bij mij helpt 2 paracetamol wel goed. Sowieso merk ik dat het idee van āniet zomaar even naar de dokter kunnenā en volle ziekenhuizen slecht is voor mijn paniekklachten en lichte hypochondrie 
Fijn dat je de huisarts en de doktersassistente hebt kunnen spreken. Hopelijk wordt de pijn snel minder!
Ik heb ook angst dat mijn vriend me gaat verlaten als we ruzie hebben.
Heb je hier met hem al over gesproken?
Heb je het er al over gehad met je therapeute?
Ik heb sinds mijn zwangerschap een paar rare trekjes overgehouden. Of ja, zo noemde ik het altijd maar want ja je zou jezelf maar eens serieus nemen heā¦ Met name mijn angst om andere ziek te maken. Ik heb een koortslip en tijdens mijn zwangerschap had ik gelezen dat dit heel gevaarlijk kan zijn voor babyās. En dus werd ik voorzichtig. Maar dit voorzichtig ging steeds verder, en liep zo ver uit de hand dat ik minimaal 25x per dag mān handen ging wassen. Buitenshuis niets aan durfde te raken etc.
Hiervoor heb ik tijdens mān zwangerschap therapie gehad, die wel iets hielp maar niet helemaal. Mijn bevalling en kraamtijd zijn redelijk traumatisch verlopen (ben 2 weken opgenomen geweest, lang verhaal) en hierdoor kreeg ik angsten over zelf ziek worden. Niet voor mān kind kunnen zorgen of iets over het hoofd zien waardoor ik of hij weer naar het ziekenhuis zouden moeten nam de overhand. Ben uiteindelijk overspannen thuis komen zittenā¦
Nou was ik na een jaar eindelijk soort van hersteld, en iig weer fulltime aan het werk. Kwam deze hele corona ellende. En ik merk aan alles dat ik weer terugval in oude patronen. Ben super streng op de hygiĆ«ne hier thuis, was mān handen zo vaak dat ze helemaal kapot zijn. Ik kan me niet meer concentreren op mān werk, slaap heel slechtā¦ Maar dit kan ik allemaal plaatsen en ik weet dat, als ik er iets mee ga doen, het ook weer beter kan worden.
Wat ik echt heel naar vind is dat ik het steeds enger vind om naar buiten te gaan. Gisteren wilde ik met mān zoontje even naar de speeltuin. We wonen op een appartement en hij moet toch af en toe echt naar buiten. Toen ik me dit bedacht had, kreeg ik al keelpijn. Tegen de tijd dat we beneden waren had ik zoān dichtgeknepen keel (gevoelsmatig) dat ik weer omgedraaid ben naar huis. Eenmaal binnen was het ook heel snel weer wegā¦
Sorry voor het lange verhaal, ik weet even niet zo goed wat ik met deze nieuwe ontwikkeling aan moet.
Bedankt voor het lezen iig 
Hier kun je zeker mee naar een therapeut. Het belemmert in je normale leven als ik het zo lees.
Je kan dan samen met een therapeut op zoek naar waar het vandaag komt en hoe je er weer vanaf kan komen. Maar ook hoe je er nu mee om kan gaan.
Wat onwijs goed dat je deze stap wilt zetten. Dat is altijd een grote en eventueel moeilijk stap. Dus goed bezig! Nadenken erover kan al lastig zijn.
Succes!
Als je in Nederland woont gaat het via de huisarts. In Belgiƫ of ergens anders zou ik het niet weten.
Dat huilen maakt echt niet uit! Denk dat iedereen echt al wel eens gehuild heeft bij een therapeut.
Ik zou dit ook direct bij de eerste afspraak noemen, het niet (makkelijk) tonen van emoties lijkt mij vrij cruciale info. Goed van je dat je ermee bezig gaat, succes 
ligt eraan welke je gebruikt! die wegwerpkapjes zijn sowieso heel dun, en ik draag nu toevallig een zelfgemaakte van dun katoen en ik kan echt prima ademen. ik heb er nog een die wat dikker is, die vind ik wel benauwend maar draag ik met werk (contactberoep)
Ah dat vind ik echt vervelend voor jeā¦ kun je er met je partner over praten? Kun je misschien contact opnemen met je therapeut van eerder?
Succes, wees niet te streng voor jezelf!
Fijne tip, dankjewel!
Dank je wel voor je reactie.
Mijn man doet zān best om het te begrijpen maar dat is lastig als je niet in mijn hoofd zit. Hij geeft nu steeds vaker aan dat medicatie misschien de oplossing kan zijn. Net als de POH, maar eigenlijk wil ik hier nog niet aanš„
Mijn vorige therapeut was in het ziekenhuis, gekoppeld aan de gyn. Dus daar kan ik nu niet terecht maar misschien bel ik vandaag toch even de huisarts want het is niet leuk meer.
Allereerst gefeliciteerd met je zwangerschap! Heb er zelf geen ervaring mee, maar kan het me als iemand met emetofobie ZO goed indenken. Vind het echt de meest dappere keuze die je hebt kunnen maken! 
ben nu al zo trots op jou. Het voelt misschien alsof je in de ban bent van je angst, maar het heeft je echt nog helemaal niet in zān greep. Je laat wel zien dat je het je leven niet laat beheersen. Ik lees volgens mij af en toe dat je bv voor je werk reist en dan voel ik me echt geĆÆnspireerd om die stomme angst eens aan te pakken
Gefeliciteerd! Ik kan helaas geen ervaring wisselen. Maar dit is ook wat ik heel eng zal vinden als ik straks eventueel zwanger ben. Juist die misselijkheid in de eerste weken.
Als je het echt neit relaxt vindt kun je denk ik wel naar je huisarts voor medicatie tegen misselijkheid, zeker als je dit verhaal uitlegd. Hopelijk kun je daar steun uithalen, maar ook uit de gesprekken met je psycholoog.