same! boehoe…
Als ik dat als kind van massa later terug zie denk ik echt ‘jezus mijn moeder had echt geen leven’
Dat alles in de bunker volgespeeld wordt met die crème. Net als in dat legendarische filmpje van Solomon 
Dat lijkt me echt het horrorscenario van elke ouder

Maar wel een leuk filmpje 
Hier hetzelfde! Had toevallig daarvoor twee orders geplaatst (oeps) en die kwamen echt heel snel, binnen 4 dagen. Volgens mij heeft Hermes het aan Postnl maar krijg je daar geen nieuwe code van.
Dat Gregor weet over de combinatie ongesteld en borstvoeding lijkt me niet zo raar aangezien hij de vader is en we niet meer in 1867 leven
Dat 80.000 onbekenden op het internet er vanaf weten lijkt me vreemder
Toen ik op het account van mijn kat naar mascha ging kijken op insta (want geblokkeerd) zag ik vera camilla langs komen en zag in haar bio staan dat ze herstellende is van haar burn out, voor mijn gevoel al 84 jaar ofzo?
Samen met Teske geloof ik! Geen idee of ze nu nog vrienden zijn trouwens maar herinner me dat nog idd.
Klopt! Dat groepje hoort echt bij mijn 1e YT-verkenningen, zij waren heeeeeel close. Teske en Vera nu ook nog wel, en Vera/Saske (Vera kwam verven laatst zag ik) maar echt nihil contact met Sanne, zo online. Missch wel offline
Sanne had toch een keer gezegd dat ze de anderen niet meer ziet na de boekpresentatie van Teske? Waarvoor ze niet was uitgenodigd.
Massa’s oplossing voor een regeldag want ja hoor ZE (mila) is drie maanden DUS regeldag: gewoon lekker de hele dag chillen en met haar zijn.
HOE is dat anders dan letterlijk elke andere dag sinds HAAR (mila) geboorte!?
Een burnout is iets waar je jaren herstellende van kan zijn. Het fuckt met de grijze stof in de hippocampus en kan onherstelbare schade doen. Mijn man heeft ook een burnout gehad, hij is niet dezelfde persoon meer als voorheen en zit al 5 jaar in het herstelproces. Hij werkt sinds 3 jaar weer maar op een lager pitje en onder bepaalde voorwaarden. Het kost belachelijk veel tijd, veel meer dan we hadden kunnen voorspellen.
Mensen die zichzelf in een burnout werken, denken dat ze zichzelf wel ook wel weer even mindful werken in een paar weken omdat niemand de ernst van de situatie kan inschatten. Maarja, dat is weer een heel ander verhaal over alle taboe op mentale gezondheid lol.
Me too…
Oh en vlg mij was Vera wel aanwezig bij de plechtigheid van Sannes vader
Klopt! Ik heb het herstel van de burn-out best onderschat. Ben onderhand dik 1,5 jaar verder en nog steeds is het niet volledig hersteld. Vooral met betrekking tot spraak en mentale belasting. Bizar wat zoiets met je hoofd doet.
Precies dit. Er is een groot verschil tussen een echte burn-out en “even” een paar weken heel moe/overwerkt zijn of what so ever. Men gebruikt te pas en te onpas de term burn-out maar 9 van de 10 gevallen in onze omgeving is na een paar weken alweer (bijna) de oude en aan het werk. En hiermee zeg ik niet dat het niet heel vervelend is als je geen burn-out hebt maar het wel zo noemt omdat je simpelweg niet weet wat een burnout precies inhoudt. Maar diegene met een echte burn-out is wel wat langer onderweg dan een paar weken of maanden. Die kon eigenlijk geen prikkels meer aan, alles was teveel. Fysiek en mentaal aan de grond. Wat niet wil zeggen dat het altijd zo heftig moet zijn maar wel dat er hoe dan ook veel verschil is. 
Ik ook. Ik wist echt niet dat het zoveel invloed zou blijven (?) houden op je functioneren. Ik merk nu bijna 3 jaar later dat mijn geheugen eindelijk wat scherper wordt. Eerst waren het vooral dingen die ik moest doen of had afgesproken die ik vergat. Dat is inmiddels wel aardig terug (schrijf ook veel op). Maar herinneringen uit mijn kindertijd (vooral mijn tienerjaren) zijn nog steeds heel ver weg. Vind ik zelf heel naar en verdrietig. Ik ben ook nogal gevoelig geworden voor geluid (meerdere geluiden door elkaar). Dat het zo lang duurt mag best wel wat bekender (en meer begrepen) worden.
En is dit op te lossen - als we al labels willen plakken - met het onderscheid in lichte en zware burn-outs? Het is al fijn dat de term burn-out meer ingebed en geaccepteerd raakt. Door een groep het gebruik van die term te ontzeggen, is ook weer lastig. Snap je punt wel, ken mensen die een jaar niet uit bed konden komen, anderen zijn na 3 weken “weer de oude”. Moeilijk, ik vind het taboe eromheen ook lastig alsof je beschadigd bent (in mijn omgeving aantal goeie vriendinnen die er last van hadden) en hoe om te gaan als je weer re-integreert. Want doen alsof er nooit iets gebeurd is, is ook onrealistisch
Ik zou het een overspannen noemen en het ander burn-out.
Ja daar zit ik ook mee. Wat moet ik bij een sollicitatie vertellen als me gevraagd wordt wat dat grote gat op mijn CV betekent? Ik zit ondertussen een jaar thuis. (En eigenlijk zie ik het helemaal nog niet zitten om opnieuw aan de slag te gaan maar het geld is bijna op lol)