Mijn man komt uit de advertisement wereld (in zweden, maar de manier van werken hier is net zo debiel als in NL wat betreft marketing/design/ads). Hij moest toen van de overheid ook weer aan het werk na twee jaar ondanks dat zijn doktoren en behandelaren zeiden dat dat niet kon. Maarja, je bent geen lid van de maatschappij als je geen geld verdient eeejjjo :’)
Hij is altijd open geweest met zijn werkgevers, hij is part time begonnen bij een heel laagdrempelige agency. Helaas is hij daar ontslagen omdat ze hem niet meer konden betalen dus sinds dien is hij aan het freelancen. Dat gaat goed omdat hij zelf de controle houd zo.
Ik heb zelf geen burnout gehad maar na het zien van mijn man wens ik dat echt niemand toe. Ik kan het ook nooit begrijpen, ik kan het alleen maar respecteren en het is kut dat het zo’n stigma heeft terwijl meeste mensen er niks vanaf weten. Ik heb me als partner er helemaal in verdiept en er zijn nog steeds dingetjes waarmee ik moeite heb om te accepteren. Ondanks dat er ook hele krachtige kanten aan zitten, iets met klote leven en groei. Zoals @Flippie ook zegt: “Daarnaast heb ik ontzettend veel over mezelf geleerd. Ik ben ervan overtuigd dat ik nu een ‘betere’ werknemer ben dan 2 jaar terug. Je leven staat wel op pauze, maar je ontwikkeling niet”. Ik wens je alle succes toe met het vinden van een nieuwe baan en de hele balans act die er bij komt kijken. Eerlijk zijn met jezelf en je omgeving is key. Als ik ooit ergens mee kan helpen, of je moet iets kwijt, stuur maar een PB!