Tel daarbij op dat we nu ook nog eens iedere dag zelf risico lopen.
Ik sta iedere dag tegenover mensen die positief en ziek zijn; en onze mondmaskers zijn bijna op dus soms met suboptimale mondmaskers (chirurgische, ze zeggen wel dat dat genoeg is als je geen handelingen doet waarbij aerosolen vrijkomen maar soit⦠had ik toch liever een ffp2 of 3).
Daarbij loop ik niet alleen risico voor mezelf maar ook om het mee naar huis te nemen voor mijn partner (nu werkt hij ook in de zorg) maar ik stel me voor dat dit nog een ander gevoel is als je partner dat niet heeft; idem als je kinderen thuis hebt.
Ik heb ondertussen al best wat collegaās zien uitvallen die voorheen gezond waren en sommigen zelfs ernstig ziek. Dat breekt mijn hart echt.
Overigens is er in ons ziekenhuis enorm veel waardering in de vorm van eten. Dat helpt wel.
Waar ik bang voor ben - maar misschien heb ik teveel superhero movies gezien - is dat āweā als zorgverleners nu geprezen en bedankt worden maar dathet straks zo draait (als mensende quarantaine echt beu zijn) dat we de badguys worden: dankzij ons mogen mensen niet naar buiten/is hun oma niet naar IC gemogen/dat soort dingenā¦