Ja helaas is er bij ons geen beslissing gemaakt door de directie, dus moddert iedereen zelf een beetje aan. De afspraak is zeker niet noodzakelijk en zou makkelijk via videobellen kunnen, dus dat ga ik ook voorstellen.
Denk dat huisartsen ook graag meer tijd zouden willen nemen om dit te bespreken met patiënten en inderdaad brieven zouden willen sturen en meer bedenktijd, maar denk dat het probleem hier een beetje is dat er een gebrek aan tijd is?
Wel heel vervelend en sneu dat je oma het gesprek zo heeft ervaren
Nadenken over zulke belangrijke levenskwesties is al moeilijk, en kan me voorstellen al helemaal als je je al alleen en bezorgd voelt. Denk helaas dat artsen er in deze situatie geen leuker gesprek van kunnen maken.
We moeten ergens beginnen. Die telefoontjes veroorzaken ongetwijfeld bij sommige mensen enorme onrust, maar andere mensen zullen hierdoor een keuze maken waar ze achteraf veel blijer mee zijn.
Ik zie mensen in het ziekenhuis overlijden met 3 familieleden erbij (ons ziekenhuis heeft (nog) een relatief soepel beleid), terwijl ze eigenlijk een vrouw en 3 kinderen hebben, 1 kind mag dus niet komen, schoonkinderen en kleinkinderen en broers en zussen en vrienden mogen helemaal niet komen. Ze liggen in een vreemde omgeving, raken in de war van alle vreemde geluiden en vreemde gezichten. En ik doe niks wat de huisarts niet thuis had kunnen doen.
Als er ook maar een paar mensen zoân ongelukkig overlijden bespaard blijft door zoân telefoontje vooraf ben ik blij.
Maar dan begrijp je me echt verkeerd. Ik zeg nergens dat je er niet over na hoeft te denken. Mensen in deze positie hebben heus al vaker hierover nagedacht. Maar ik als ernstig ziek, (helaas ik ben een ernstig zieke twintiger|) persoon moet hierover badenken. Ik heb hier dus net een soort formulier van gekregen wat ik maandag met mijn verpleegkundige zal bespreken. Mijn keuze is om door te behandelen.
De UEFA laat ook even hun true colors shinen
De Europese voetbalbond wijst erop dat landen anders Europese tickets voor volgend seizoen kwijt kunnen raken.
Zijn ze gek geworden ofzo.
Wat heftig dat je zo ernstig ziek bent, lijkt me ook rot dat je in veel gesprekken daarbij vergeten wordt.
Maar ik denk (hoop) dat er ook niemand hier is die oordeelt over jouw keuze, net zo min als over de keuze van een 80+er om door te behandelen. Enkel dat het wel echt een keuze is die iemand maakt, en niet een in the heat of the moment beslissing die daarna tegenvalt.
Heel wat anders maar tegelijk hetzelfde, ik hoorde dat vliegtuigen nog steeds vliegen maar dan zonder passagiers omdat ze anders hun vluchtrechten op die routes kwijtraken 
Ik snap waar je heen wilt, maar dat is in deze crisis niet mogelijk denk ik. Hoewel dit paniek kan opleveren bij patiënten, zal een verkeerde keuze over (wel/geen/beloop van) levenseinde nog wel vervelendere consequenties hebben. Bovendien: mocht er echt capaciteitsgebrek in ziekenhuizen gaan komen, dan is het toch enorm zonde voor de patient (en voor de geleverde inzet van zorgverleners) als de patiënt achteraf zegt dat het niet had gehoeven.
Ik hoop dat we levenseinde in de toekomst meer bespreekbaar maken, zodat erover nadenken bij minder mensen zoveel angst oplevert. Wel eens @Protagonist dat misschien niet alle huisartsen even goed zulke gesprekken kunnen voeren. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor levenseinde en palliatie in de geneeskundeopleiding en worden huisartsen meer cursussen aangeboden
Mijn vader kreeg gister een brief vanuit het verzorgingstehuis waar zijn ouders allebei zitten met het protocol voor als bij een bewoner corona wordt geconstateerd. Dat was ook wel echt even schrikken, want dan mogen afwisselend (en dan echt in alleen de laatste fase) drie verschillende mensen langskomen. Mijn vader heeft 3 broers/zussen, dus dat betekent dat ze niet eens allemaal langs zouden mogen komen om afscheid te nemen van hun ouders. Hoe maak je ooit zoân keuze, echt zo verschrikkelijk. Normaal zei mijn oma over doodgaan altijd âals het komt dan komt het, ik heb een mooi leven gehadâ, maar nu zei ze dat ze toch haar allerbest ging doen om deze periode uit te zitten. 
Het er met elkaar over hebben en je wensen vastleggen is zo zo zo belangrijk. Wij hebben dezelfde situatie meemaakt in ons gezin en ook de keuze gemaakt âde stekker eruit te trekkenâ. En ook al is die keuze op dat moment weloverwogen gemaakt met de adviezen van de artsen en de gedachte wat mijn moeder zou hebben gewild, het heeft zoân ontzettende zware impact op ons allemaal gehad. Het heeft ons als gezin echt verscheurd. Nu, meer dan 15 jaar later, kan ik eigenlijk pas zeggen dat ik vrede met de beslissing heb. Al komt nog steeds af en toe de gedachte âwat als zij wat anders had gewildâ naar boven.
(Mijn vader heeft toen dan wel de uiteindelijke beslissing gemaakt (ik was ook nog puber), maar het voelt alsof ik dat ook heb gedaan. Ik was erbij en heb lang gedacht âwat als ik het niet geaccepteerd had en al jankend en hysterisch geschreeuwd had dat ze mân moeder niet dood mochten laten gaan?â)
Edit: Zit nu gewoon weer te huilen. Echt al zou je het alleen doen om je familie te ondersteunen: heb het erover met elkaar. Zorg dat als het erop aankomt jij degene bent die heeft gekozen en je familie die keuze alleen hoeft te vertellen en niet zelf hoeft te maken
ja net als het donorregister, vind ik dat geen slecht idee. Dit is een heel mooi onderwerp om te bespreken wanneer het niet urgent of reel is. De dood hoort bij het leven maar wordt wel moeilijker wanneer hij plotseling dichtbij komt.
Ik wilde even zeggen dat het nooit te laat is om voor iets te kiezen waar je hart ligt.
Ik heb ook gewerkt in een commerciële functie, maar heb uiteindelijk de stap gemaakt naar het onderwijs. En hoewel ik nu veel minder verdien, heb ik er echt geen seconde spijt van gehad. Ik haal nu veel meer voldoening uit mijn werk. Hoop dat er voor jou gauw een oplossing komt.
Iets anders dan de discussie hierboven. Maar ik wil wat vrienden een kaartje sturen en daarbij iets van een baksel. Maar is dit onverstandig gezien her virus enige tijd op bepaalde oppervlakten kan voortbestaan en het om eten gaat?
Ik zou me daar niet zo druk om maken (tenzij je zelf ziek bent, dan zou ik het laten). Als jij het gewoon goed verpakt en schoon werkt, is het in principe ook niet heel anders dan iets bij de bakker kopen toch?
Snap je zorgen wel! Ik denk wel dat een groot deel van de (huis)artsen wel in staat is om zoân gesprek goed te voeren met zijn patient en ik geloof ook dat een groot deel van de patienten, met name de ouderen, voor zichzelf al wel eens hebben nagedacht wat ze zouden willen. In een ramp/crisis moet je uiteindelijk ook kiezen voor de grote lijnen natuurlijk, hoewel je het op individueel niveau misschien anders had gewild en het gesprek niet op deze manier zou hadden willen voeren met je patient.
Thanks dan heb ik mijn activiteit voor vandaag gevonden haha!
Als ik hier ook mensen blij kan maken met vegan koekjes per post stuur maar een bericht!
Ja ik denk dat het zo belangrijk is voor de verwerking dat nabestaanden zich kunnen âtroostenâ met de gedachte mama/papa/opa/oma/mijn geliefde wilde dit zo. Mijn vader heeft toen ook een discussie moeten voeren met mijn oma, omdat ze het niet eens was met de beslissing. Als het aan haar lag, hadden we er alles aan moeten doen om te zorgen dat mân moeder bleef leven, hoe weinig levenskwaliteit er ook nog maar zou zijn. Die discussies wil je niet hoeven voeren rond iemands (sterf)bed.
Dat aanbod om te pm-en geldt andersom ook voor jou 
Ik wil!
Heb je hier het recept van? Ik ben wel benieuwd en zoek nog iets lekkers om te maken vandaag.