En de eventuele kleinkinderen… de dreumes wil gewoon naar opa. Punt. We hadden opa door het raam even gesproken, maar dat gaf een enorm drama; huilen schreeuwen “die die die! Opa opa!”
Dat ik me afvraag of dat nou zo goed is voor beide…
Edit; tegelijkertijd ben ik dankbaar dat we een paar jaar terug toch besloten hebben hier (op loopafstand) te gaan wonen, en niet in de stad/dorp waar we eigenlijk misschien liever wilden wonen.
Altijd gezegd dat nu mijn vader ouder werd ik dichtbij wilde wonen, en daar wooncomfkrt voor wilde inleveren; en het is heel fijn dat dat nu zo uitpakt. Even boodschappen brengen oid is nu zo gepiept 
ik had het gisteravond heel erg, kan het nu wat beter relativeren. Hang in there, je bent niet alleen 
