Hebben jullie ook vaak het gevoel dat je je moet verantwoorden waarom je niet verder wil daten? Of mannen gepikeerd reageren op een afwijzing, ook al verwoord je het heel vriendelijk?
Ik vind dat zo vermoeiend aan daten.
Na een gezellige tinderdate vrijdagavond, waar er voor mij niets meer in zit:
Ik: “Ik vond het super gezellig vrijdagavond maar voor mij zit er niet echt meer dan iets vriendschappelijks in. Ik vond het leuk om je te leren kennen en wens je nog veel succes bij het daten.”
Hij: “Dat was volgens mij al reeds duidelijk op de avond zelf? Vervolgens ben ik toch nog zo vriendelijk geweest om je mijn insta of whatsapp aan te bieden voor nog wat smalltalk, maar gezien het tot op heden onbeantwoord blijft in de wereld van smartphones, ligt het probleem echter niet bij mijzelf 
U bent (beroep) en ik ben (beroep). We komen dagelijks met voldoende klanten in aanraking en communiceren. Ik vermoed dat er niet meer zal inzitten dan louter nog een hallo, hey of fijne avond.”
Het woordgebruik alleen al (anders typte hij wel normaal): “ik ben zo vriendelijk om je mijn insta/whatsapp aan te bieden” (wauw, dank!!), “het probleem ligt niet bij mezelf” (welk probleem?), opeens die “u” (waar komt dat vandaan), …
Of een andere kerel die me via insta stuurt dat hij met me wil afspreken. Ik stuur liever niet (hij is écht niet mijn type), en vervolgens krijg ik tientallen lange berichten waarom niet? Ik blijf vriendelijk en beleefd (het is iemand die ik via via ken via werk, dus ik vind het lastig om hem te blokkeren), maar het is precies alsof hij er op aanstuurt dat ik hem letterlijk moet sturen dat ik hem niet aantrekkelijk vind (maar dan ben ik waarschijnlijk weer de bitch). Gewoon nee = nee, verder geen uitleg nodig vind ik dus ik reageer ook verder niet meer. Maar kost me wel mentale energie.
