Dank iedereen voor de reacties en meedenken! Na een nachtje slapen en overdenken ben ik toch tot de conclusie gekomen om inderdaad binnen geen cameraās te doen. Gisteren voelde ik me zo genaaid dat ik dacht: ja boeien maar dat is idd niet juist en niet fijn. En ik zie idd ook in mijn omgeving dat er dan steeds op wordt gekeken enz. Wel gaan we voor een ring deurbel. Dat wilden we al langer en dat is nu het goede moment er voor.
Wel denk heb ik idd steeds meer het vermoeden dat het een bekende is geweest en samen met mijn vriend iedereen doorgenomen. Ook omdat het zo gericht was en niet de tablets en Switch zijn meegenomen maar alleen dat geld. Wanneer ik zou inbreken zou ik dat ook meegenomen hebben, makkelijk geld verdienen toch? Ik zie dat meer mensen denken dat het evt mijn vriend is geweest (en ja dat zou nog steeds kunnen) maar op dit moment geloof ik dat nog niet. Ja zijn verhaal is raar, maar omdat hier veel wordt ingebroken en ik gewoon niet allerlei alarmsystemen, cameraās wil aanschaffen snap ik wel dat hij zo dacht. Wel is zijn geheugen niet betrouwbaar. Hij kan goed een kast openmaken en zijn ding doen en die uren open laten staan en daarna denken: huh hoe kan dat ik ben daar niet geweest? Terwijl hij daar wel in is geweest. En we krijgen wel vaker geld en nooit is er iets weg. Ik ben me wel bewust dat een (dubbel)leven van iemand kan veranderen waardoor je ineens geld nodig hebt.
We hebben gisteren alles nagezocht en de kinderen nog eens bevraagd maar heb niet het idee dat zij liegen (dochter is 6 dus die zou het waarschijnlijk gewoon in een tasje stoppen ofzo). Ik heb vroeger ook wel wat geld gepakt stiekem maar dit was echt een groot bedrag. Als mijn zoon het zou hebben zou hij toch door de mand vallen. Hij is niet nog niet zo ver dat ik niet op zijn kamer mag, niks mag zien dus ik zou het merken. Als hij wat verder was qua ontwikkeling dan was het anders, maar mag nog alles.
Een kluisje hebben we idd. Het stomme is dat we dit nog weg moesten leggen want dit lag er nog niet zo lang. En we hebben altijd wat cash liggen voor het geval dat, maar niet zoveel. Dit moesten we nog wegleggen/storten. Dat maakt het zo kut. We kunnen het missen maar gewoon het idee dat dit dus weg is en door wie, dat maalt gewoon zo door mijn hoofd. Ik probeer het voor nu los te laten en lesje is geleerd laten we maar zeggen (wel een duur lesje). En tegen mijn schoonouders ga ik zeggen om het voortaan anders digitaal te storen.
