Accepteren dat dit er is en erbij hoort. Van zo’n gevoel af willen maakt het vaak erger. En een operatie ís nou eenmaal heel spannend. Al zijn de risico’s heel laag, ze zijn er wel en het gaat om jouw lichaam. En als het je eerste (van dit type) operatie is en niet weet wat je te wachten staat maakt alleen dat het ook al spannend. Als je nog gesprekken met zorgverleners hebt zou ik daar ook je angsten bespreken/bevragen, hoe irrationeel ze misschien zijn. Mijn artsen reageerden destijds heel fijn en gingen me oprecht uitleggen waarom de kans op de dingen waar ik bang voor was heel klein was. Die woorden in mijn hoofd hebben hielp.
Verder helpt het mij om de dingen te doen waarvan ik weet dat ze goed voor me zijn. Dus gezond eten, buiten bewegen, goede avondroutine en genoeg uren in bed liggen (ook al slaap je misschien slechter), dingen doen die mentale ontspanning en wat afleiding geven. Al merk ik niet direct effect, op de lange termijn wel of helpt het op z’n minst om het niet nóg erger te maken.