Niet alleen is het bij veel werkgevers niet makkelijk om als man minder te werken, als je het wel afdwingt, blijf je het tot in het einde der tijden horen. Ik ken een paar voorbeelden in mijn omgeving waar de man van 5 naar 4 dagen is gegaan, en in al die gevallen worden ze nog steeds (maanden, soms meer dan een jaar) bespot door mannelijke collega’s en worden er steken onder water gegeven (Piet hoef je niet te vragen over te werken, die moet luiers verschonen), soms ook door de baas. Een van hen wilde bij de komst van de tweede naar 3 dagen, maar hij kreeg van zijn baas te horen dat hij dan helemaal mocht vertrekken. Aangezien hij in een sector met weinig werk zit, werkt hij er nog steeds vier.
Je zou zeggen: waarom zoeken die mannen geen andere baan. Maar omdat deze houding zo wijdverbreid is, is het nog niet zo makkelijk om een werkgever te vinden die er niet zo tegenaan kijkt.
Echt vervelend als er zo kinderachtig over gedaan wordt inderdaad. Mijn man werkt ook vier dagen (4 x 9 uur) en wij hebben niet eens kinderen en (vooralsnog) ook geen kinderwens, daar heeft nog nooit iemand wat van gezegd. Ik werk zelf 32 uur, vanaf januari 40 uur.
Zo die socioloog nu bij Waarom werken vrouwen niet? Die heeft helemaal gelijk, iemand die ook kijkt?
Ja echt fantastisch die vent. Mark van Ostaijen heet hij.
Ik merk dat ik me echt helemaal opvreet. Frustrerende situatie hier in Nederland. Gelukkig weet ik al wel hoe mijn vriend er in staat, ook al is hij super traditioneel opgevoed.
Die daddy-daughter day is wel echt fantastisch 
Ja ik zit dat nu te kijken, maar ik zou persoonlijk ook niet de vrouw willen zijn van de man die 80u werkt haha. Ik voel me echt een bitch nu, maar ik word echt boos als mijn man overwerkt (structureel). Dan ga ik z’n laptop gewoon innemen na 17.30?
Wat ik wel heftig vond is dat ze zeiden van, als m’n kind z’n been breekt zou ik hier blijven of zouden we proberen haar hier te houden. Ik denk dat zowel mijn man als ik alles diréct zouden willen laten vallen… Ik moet er zelf echt niet aan denken dat ik met de oppas naar het ziekenhuis had gemoeten om m’n arm te laten zetten… (En of dan papa of mama gaat maakt me niet uit haha). Ik denk dat ons KDV ook niet met onze zoon naar de eerste hulp zou gaan als wij zeggen: “we komen niet” :’)?
Dat vind ik wel weer het andere uiterste… Ik blijf er dan toch bij dat je het sámen doet, en niet zo is dat als moeder ook wil werken dat er dan niemand meer gaat?
Vond dat met twee vaders ook wel verfrissend haha. Want dan is er dus inderdaad geen ‘vrouw’, wat gebeurd er dan haha. Is echt weer mijn bekrompenheid dat ik daar ook geen sec over nadenk dat dat er ook is 
Ik vond het wel jammer dat ze nou niet aan die ouders vroegen / er op in gaan (aan het einde) hoe het nou komt dat die vrouw nog geen zin heeft in werken en die man dat dan niet heeft. Is dat dan echt stereotypering? Ik merkte dat bij mijn man ook. Ik kon echt UREN naar onze zoon & dochter kijken en knuffelen en de dagen konden me niet lang genoeg duren. Hij legde ze liever in de box en ging de ramen zemen :’)
Hoe kan het nou dat dat voor mannen zo anders voelt? En hoe ervaren homoseksuele stellen dat dan? misschien had ik toch sociologie ipv orthopedagogiek moeten doen hahaha
Ingaande op het laatste “hoe kan het dat dat voor mannen zo anders voelt”, ik herken dat dus helemaal niet in mijn omgeving. Mijn man, broers, schoonbroers, maar ook veel vrienden vinden het juist leuk om echt quality time met de kinderen te hebben. Echt spelen, gezellig kletsen en samen eten. Denk dat het afhangt van wat je als persoon wilt en wat voorkomt in je omgeving ipv alleen stereotypering.
Ja ik zie dat bij mij (m’n man ook vooral) dus ook. Maar in deze serie komt dat toch niet echt naar voren?
Vraag me af of ze dan een eenzijdig beeld schetsen of dat mijn omgeving eenzijdig is zeg maar.
Edit: ik zie dus dat mijn man dus een dag vrij wil om bij kinderen te zijn - als eerste in z’n bedrijf. En als enige die 5wkn neemt etc.
Maar dus niet dat eeuwige knuffel en Staren naar heeft haha
Ik ben dus juist ‘de man’ in dit verhaal, voel me soms echt een mislukte vrouw. Heb noooooit echt dat oermoedergevoel (weet even geen beter woord) gehad voor mijn kind en herken meer dat ongeduldige van veel mannen. Kon ook niet wachten om weer aan het werk te gaan en ik denk ook niet dat ik voor een tweede keer dat kinderavontuur wil aangaan omdat je zoveel vrijheid inlevert.
Edit: daarop inhakend. Mijn ex en ik zijn uit elkaar en ons kind woont het grootste gedeelte van de tijd bij zijn vader. Daar krijgen mensen echt een error van, ze gaan er zo vanzelfsprekend vanuit dat ik als moeder ons kind het meeste heeft
Oh ik hoop niet dat ik je een slecht gevoel heb gegeven oid. Want ik zie mijn man als geweldige ouder, maar hij geniet van andere dingen en op een andere manier van onze kinderen! 
Maar ik ben dus benieuwd hoe die “algemene tendens” is, dat vrouwen anders lijken (?) te reageren op een baby. En dan “in het algemeen”, want er zijn altijd uitzonderingen etc natuurlijk.
Vind sowieso de rol van vaders heel interessant. In mijn opleiding was er gewoon een compleet vak voor de rol van de vader in opgroeien & opvoeden en hoe deze van moeder verschilt etc.
Nee hoor, zeker niet! Maar ik denk wel eens waar het dan vandaan komt dat ik niet zo stereotype moeder ben (geweest) met m’n kind haha. Testosteronleveltje ofzo? 
Bij ons kwam het misschien ook dat mijn destijds vriend heel dichtbij werkte en dus ook automatisch meer zorgtaken voor ons kind op zich nam dan ik omdat ik verderop werkte. Maar ook tijdens mijn verlof ging ik liever liggen netflixen als de baby sliep dan dat ik naar hem ging staren hahaha
Ik heb ook best wat mannen zich negatief horen uitspreken dat ze tegenwoordig niet na 2 dagen alweer aan de bak hoefden na de geboorte van hun kind. Ik vind dat zo raar, alsof ze zich nauwelijks verbonden voelden met hun vrouw en kind.
Over de twee vaders: superleuke video’s zitten zij in, door de moeder van hun kind gefilmd. Gaat over hun ouderschap met zijn drieën, echt cool vind ik!
Ik zat dit te kijken, en eigenlijk vind ik dat hele ‘Karen’ gebeuren ook best wel seksistisch? Iedere vrouw met een mening over dat iets wat iemand doet niet ok is, is gelijk een ‘Karen’. Deze vrouw had gewoon legitieme reden om deze gast af te zeiken, maar omdat hij dan telkens ‘Karen’ naar haar schreeuwt is iedereen het maar met hem eens en gaat het viral? Ligt het nou aan mij of is dit eigenlijk gewoon vet seksistisch en problematisch eigenlijk? 
Nu noem ik zelf ook weleens mensen ’ Karens’ , en heb ik ook vaak om de memes kunnen lachen, helemaal omdat ik in de detailhandel werk haha, maar het lijkt nu wel een soort scheldwoord te zijn geworden voor iedere vrouw die iemand wil confronteren dat iets niet ok is. Overdrijf ik of zien jullie ergens wel wat ik bedoel?
Ik heb precies hierover een keer een achtergrond artikel van de Volkskrant van gelezen. De schrijfster betoogde hetzelfde als wat jij hier zegt.
Inderdaad wel een interessant perspectief op Karen
Mannelijke Karens noemen ze vaak Kevin of Ken. Op bijv insta pagina @karensgoingwilds plaatsen ze ook veel mannen en die noemen ze dan Kevin.
Tja het concept van ploetermoeder staat mij ook niet aan. Afwezigheid van een taboe op het 5 dagen naar de creche brengen lijkt me dan weer top 
Ik snap nu pas hoe kut het eigenlijk is dat die basisscholen hier pas na 8 uur open gaan en om 15 uur uit zijn. Wat is er anders geregeld in Frankrijk dat dat daar kan?
In Frankrijk duurt de schooldag langer daarentegen is de woensdag volledig vrij en inderdaad de zomervakantie langer dan bij ons. Maar in Frankrijk is het heel normaal om andere vrouwen op je kinderen te laten passen en ook in de zomer gaan kinderen gebruikelijk op kamp.
Ja hoe heb ik dat kunnen vergeten inderdaad geef mijn kind dan maar sardinemousse en schapenkaas tussen de middag.