Ik heb How to Kill Your Family niet gelezen maar ik zou zeggen dat enkel hoe likeable of unlikable een (hoofd)personage is eigenlijk niets zegt over of een boek al dan niet goed geschreven is. Een heel likeable hoofdpersonage in een boek dat verder niks ‘doet’ schiet je weinig mee op, en een unlikable personage kan als het goed gedaan wordt juist bijdragen aan hoe interessant/realistisch/engaging een boek is. Het is natuurlijk wel zo dat een slecht geschreven boek met een likable hoofdpersonage vaak een stuk beter door te komen is dan een slecht geschreven boek dat ook nog een irritante hoofdpersoon heeft, maar in de basis denk ik dat het los van elkaar staat.
Het is heel lang geleden dat ik The Curious Incident heb gelezen maar dat vind ik juist wel een goed voorbeeld van hoe een personage waar je je misschien niet direct in kan verplaatsen toch goed kan werken. Je kan die focus op auto’s als storend ervaren, maar omdat zijn autisme zo bepalend is voor hoe hij op dingen reageert (en daarmee voor de loop van het verhaal) was het veel lastiger geweest om als lezer mee te gaan in zijn beslissingen als je niet zo bewust werd gemaakt van de manier waarop hij denkt. Dat bewust maken kan natuurlijk op allerlei manieren en had vast ook subtieler gekund, maar zeker voor een jeugdboek vond ik het goed werken.
Nouja heel verhaal wordt dit zo maar ik zou zeggen dat een unlikable personage niet direct een teken is dat een boek goed of juist slecht geschreven is maar dat het er echt vanaf hangt of die unlikable-heid bijdraagt aan (de leeservaring of juist de boodschap van) een boek.
)