Wat leuk om dit te lezen! Ik weet niet of ik het boek nou echt het beste vond wat ik dit jaar ga lezen, maar het is zonder twijfel een heel bijzonder, inventief, mooi en prettig lezend boek. Ik deel je mening helemaal over de dialogen, en vind verder ook nog dat Daanje best lange zinnen maakt met veel interpunctie, maar het boek desondanks heel fijn leest. De taal die ze gebruikt is niet ingewikkeld, maar het verhaal zelf is soms wel complex. Ik vind het ook heel mooi hoe ze haar taal heeft aangepast aan de tijd, seks bijvoorbeeld wordt in 1800 heel anders omschreven dan in 2000. Daardoor word je nog meer meegenomen in het verhaal.
Wat betreft je spoilers:
Ik vond het einde ook dubbel, vond dat ook het minst leuke verhaal en vind ook dat de verhalen naarmate de tijd vordert minder pakkend worden. Maar wat me vooral dwars zit aan het einde, is dat het me niet echt een voldaan gevoel geeft, ik blijf vooral een beetje hangen in het gevoel van: ja waar ging dit nou eigenlijk over…? Ik had verwacht dat er een soort van ontknoping zou zijn denk ik? Ik bedoel, het laatste verhaal had eigenlijk helemaal geen connectie meer met Drayden, toch? Behalve dan in die ontknoping van de formules.
Vanochtend bedacht ik me ineens het volgende: het verhaal gaat natuurlijk op allerlei manieren over tijd, en het gegeven dat de ontknopingen van/verklaringen voor sommige gebeurtenissen in eerdere verhalen in latere verhalen gegeven worden (zoals waarom eliza may op een zeker moment de vloer zo vaak dweilt, de brieven die eliza may en millicent elkaar schrijven, en natuurlijk vooral de vreemde formules uit het zwarte boekje van eliza may) betekent misschien ook wel dat we tijd in de context van dit boek niet moeten zien als iets lineairs waarin gebeurtenissen elkaar in de tijd opvolgen, maar (ook?) als iets… ja weet ik veel, circulairs? De tijd herhaalt zichzelf ofzo? Nou ja ik weet niet of dit ergens op slaat of dat dit juist al superobvious is maar vanochtend zat ik er nog over na te denken. Het boek blijft me dus wel bij en dat zie ik als iets positiefs.
Ik vond het verhaal over emery overigens wel leuk, maar het hoofdstuk over de duitse zusjes dan weer niet zo. Ik kon alle verhalen wel goed volgen over het algemeen, maar bij die duitse zusjes dacht ik op een gegeven moment: wat is nou echt en wat is verzonnen?? Dus ik volg je wel wat betreft de ongeloofwaardigheid van de intensiteit van die briefwisselingen.
Oh nou wilde ik nog iets zeggen… Oh ja!! In het verhaal van clyde/gabriella wordt op een gegeven moment gesuggereerd dat gabriella eliza may is, toen dacht ik even: oh leuk het wordt toch een soort van mysterie dat we op gaan lossen, en ik was een tikkeltje teleurgesteld toen al vrij snel bleek dat dat niet zo is, haha. Vind het wel leuk dat tot en met het laatste hoofdstuk die foto van eliza may een rol blijft spelen, terwijl de lezer weet dat dat niet eliza may is.
Ja het is echt heel knap gedaan dit boek, echt heel knap. Ik ben blij dat ik het gelezen heb
edit: na deze post getypt te hebben, denk ik eigenlijk toch wel dat dit het beste boek is wat ik dit jaar ga lezen haha
en ja snap ik ook, ik was er zelf wel meer van onder de indruk omdat ik qua thematiek een ander verhaal had verwacht
