Ik heb in februari Menselijke voorwaarden (the human condition) van Junpei Gomikawa uitgelezen. Ik was er al sinds december in bezig, wát een pil. 1500 pagina’s. Maar wel heel interessant. Geschreven in de jaren 50, het verhaal speelt zich in af in 1943-1945 in Mantsjoerije dus gezien vanuit de Japanse bezetter. Het is echt een anti-oorlogsboek, zeker gezien de relatief korte tijd na WO2 dat het uitkwam en de kritiek op het Japanse leger in de tijd gezien heel boeiend.
Ondanks de lengte wel een aanrader.
Ik ben daarna begonnen aan “De wereld van gisteren” van Stefan Zweig, maar dat was echt zwaar op zwaar. Daar ben ik al in het eerste hoofdstuk - voor nu - mee gestopt. Ik moest even een wat lichter boek ter afwisseling, dus ook nog “Het smalle pad van verlangen” van Patrick Rothfuss uitgelezen. Opzich wel een aardig boek, maar schrijf gewoon door aan de Doors of stone!

