jaag je ploeg over de botten van de doden - olga tokarczuk
ondertussen alweer een hele tijd geleden dat ik m las maar is het eerste boek dat ik in tijden uitlas en heeft mijn lezen weer wat aangewakkerd, dus ik wilde hem toch includeren.
wat een heerlijk wijf het hoofdpersonage 
die zelfovertuiging en koppigheid en dan ook nog zo begaan met de natuur en de dieren. moet vaak denken aan die brieven die ze naar de politie blijft sturen met die horoscopen en dan zo van hallo er zal wel wat misgaan bij de post want jullie reageren niet!!
heel erg grappig
en ik moet altijd als ik aan het boek denk denken aan het kinderen voor kinderen liedje ‘de natuur slaat terug’. ik wil m ooit zeker herlezen en ook meer boeken van olga tokarczuk lezen.
onderland - alma mathijsen
vond ik erg bijzonder en mooi. ik vind het altijd fijn en helend als dingen abstract en metaforisch worden gemaakt en dat was eigenlijk de opzet van het hele boek wel, op de concretere beschrijvingen na. heftig soms, maar knap en ik heb er troost en herkenning uitgehaald.
een tijdje later dacht ik na over iets in mijn hoofd/proces en hoe ik dat uit kon leggen of visualiseren en toen borduurde ik daarin voort op iets dat ik in het boek las en nog niet eerder zo had bedacht, dat was heel fijn en bijzonder om zo mee te kunnen nemen.
en verder ja gewoon zó bijzonder, ook dat het in samenwerking met zoveel mensen die seksueel geweld hebben meegemaakt is gemaakt die hun innerlijke wereld zo bloot hebben gegeven en zo kwetsbaar zijn geweest. echt een mega mega waardevol project.
alleen heel kut om te zeggen maar:
ik vond het zo vréselijk slecht geschreven, woordkeuze, zinsopbouw. echt niet te doen soms.
ben benieuwd of dat door de schrijfster komt of door het samenwerken met de mensen want zie dat zij zelf meerdere boeken heeft geschreven?
kitchen - banana yoshimoto
(dit schreef ik vorig jaar toen ik hem net uit had)
eerste keer dat ik van deze schrijver las en ik vond het heerlijk. kon mijn geluk niet op met de hoeveelheid poetisch metaforische stukken.
ik vond de verhalen alleen wel kort! ik had dit boek gekozen omdat ik wat weirds wilde lezen en ik een aantal reviews en aanradingen (?) had gelezen die zeiden dat het echt weird was!! dus ik zat te wachten op iets a la murakami. maar was verder geen probleem.
ik vond de toelichting over de mannelijke en vrouwelijke naamwoorden een mooie toevoeging.
buddha & the borderline - kiera van gelder & what my bones know - stephanie foo
2 memoires, één van een vrouw met borderline en één van een vrouw met cptss. allebei fantastisch goed vond ik. goed geschreven, heel erg interessant, heel veel openheid van de auteurs. ik heb er veel troost, herkenning, en kracht en vertrouwen uit gehaald dat ik even bijna volledig kwijt was.
ik heb het expres in de volgorde gelezen waarin ik het las: eerst buddha & the borderline en daarna what my bones know.
ik vermoedde dat het borderline boek meer over regulatie en minder uitgebreid over trauma zou zijn (en dat klopte) en what my bones know wel meer over trauma. ik vond dit elkaar op deze manier goed opvolgen.
content warnings voor beide boeken, vooral het eerste deel van what my bones know gaat uitgebreid over haar mishandelingen. buddha & the borderline automutilatie en seksueel misbruik.
what my bones know is erg interessant en waardevol ook door het aspect van kolonialisme en immigratie. ik denk dat het vergelijkbaar kan zijn met de Indische/Indo(nesische) gemeenschap in Nederland en extra waardevol lezen is voor 2e/3e generatie mensen die thuis (vormen van) mishandeling hebben meegemaakt.
bij buddha & the borderline had ik liever meer willen lezen over de IFS en haar trauma. ik vond dat ze er in vergelijking met de rest van het boek en de dgt weinig op in ging. ik weet niet of de therapie daadwerkelijk weinig de verdieping in is gegaan mbt haar trauma en de IFS of dat ze gewoon weinig zin had om het zo uitgebreid op te schrijven of ze gewoon een beetje klaar was met therapie toen (ze gaat ook uit de dgt 2 groep dan) maar het voelde minder geïnvesteerd en anders dan de rest van het boek - terwijl dat voor mij juist het stuk was dat me veel interesseerde: wat ná het leren reguleren, wat wanneer je de kern en het trauma aankijkt?
bij beide boeken heel interessant en goed om te lezen dat ‘helen’ echt op verschillende vlakken moet gebeuren, er niet 1 perfecte therapie is en poef je bent genezen.
bij beide boeken merk je dat er meerdere therapievormen of verdiepingen voor nodig zijn om ook meerdere delen van je die zijn geraakt door trauma/ps aan te raken en mee te werken. letterlijk met parts, maar ook spiritueel, regulerende tools, meer interrelationeel/spiegelend in contact zoals de laatste therapeut in what my bones know. en dat voor iedereen ook wat anders werkt. ook al was het niet zo uitgebreid leek het alsof Kiera veel had aan IFS. en Stephanie kon daar behalve het visualiseren van een innerlijk kind weer heel weinig mee.
ik vond het ook mooi dat in beide boeken een deel van de conclusie bleek dat ‘helen’ niet ineens niets meer voelen is en dat er niet een soort ‘geheelde zelf’ is die alleen maar hele kleine emoties voelt en altijd kalm is verschijnt of waar je naar terug kunt keren. dat is niet menselijk en als je van bpd/cptsd komt is het geen ‘helen’ maar veel meer evolueren en overstijgen denk ik.
ik had alleen bij beide boeken wel het gevoel dat het nog niet ‘af’ was en naar het einde toe veranderde het tempo (wat logisch is, dat is het enige deel dat soort van in real time geschreven is) en dat versterkte dat gevoel. een leven is nooit ‘af’ en zeker wanneer je in zo’n proces zit. maar bij what my bones know vond ik het wel heel erg ‘en nu gaan we trouwen en nu is alles goed en ben ik gelukkig byeee’. weinig over het leven ná dit hele proces, ná het integreren van alles dat ze deed en leerde en heelde.
ik zou best benieuwd zijn naar een tweede deel van beide vrouwen.
trauma & herstel - judith herman
na buddha & the borderline en what my bones know ben ik me gaan inlezen over ifs en kwam ik op tist methode en boeken van Janina Fisher waarvan ik blijkbaar al een boek op mijn e-reader had staan (healing the fragmented selves), maar na verder onderzoek doen kwam ik erachter dat de basis van haar werk ligt bij Trauma en Herstel dus dat leek me interessant om eerst te lezen.
vreselijk interessant, trauma wordt in een culturele context geschetst met een feministische insteek en het is bizar om er achter te komen dat Freud eigenlijk één van de weinigen was die gedegen onderzoek deed naar vrouwen met hysterie en daarin ontdekte dat de grondslag daarvan vaak seksueel geweld was. en dat de schaal daarvan ontzettend groot bleek te zijn, zo groot dat je het zou kunnen zien als structureel maatschappelijk probleem, maar dat viel natuurlijk niet in goede aarde bij de mannen die de psychologie regeerde en zijn onderzoek en werk kreeg geen voet aan de grond. dus is hij dat hele stuk maar gaan negeren en is gaan verzinnen dat kleine meisjes hun vader willen neuken en hun moeder haten omdat ze geen piemel hebben.
daarna gaat het over veteranen en trauma en dan staat er ook dat meerdere psychologen zeiden dat de symptomen overeen kwamen met die van hysteria maar dat zo’n slechte naam had dat ze de nieuwe term ptss hebben gecoind.
heel interessant om te lezen hoe verschillend soort trauma in de kern over hetzelfde gaat.
het boek is ergens wat ouderwetsig op gendergebied: als het over huiselijk geweld gaat het altijd over een man die zijn gezin terroriseert, en als het over verkrachting gaat gaat het over vrouwen. maar dat is ook wel logisch want het boek heeft een feministische insteek en kaart ook juist de maatschappelijke (patriarchale/misogyne) factoren aan. maar zag in reviews dat er mensen waren die zich hieraan stoorden maargoed het boek is dan ook ondertussen 34 jaar geleden geschreven.
ik ben op een gegeven moment gestopt met lezen omdat het heel intens is en natuurlijk niet geschreven is voor mensen met trauma maar voor clinicians. er wordt ook steeds uitgebreid trauma in omschreven en de effecten ervan en dat is eigenlijk heel heftig. dus er kwam bij mij ‘ineens’ nogal wat naar boven zonder dat ik in behandeling was of handvatten had 
dat was niet zo handig dus ik besloot hem weg te leggen.
ik ben denk ik tot op de helft van het trauma deel van het boek gekomen en nog niet bij herstel.
dit boek komt uit 1992 en het is het eerste boek waarin de term complexe ptss wordt gecoind door haarzelf en legt ook als het goed is ergens een link tussen borderline en (c)ptss, en de algehele visie over hoe de definitie van trauma maatschappelijk wordt bepaald en het erkennen van de rol van misogynie vind ik ook heel interessant en van belang voor mijzelf als vrouw, dus als er ruimte voor is ga ik weer verder met lezen.
a hitchhikers guide to the galaxy - douglas adams
op aanraden van hier, nav de vraag om iets grappigs en luchtigs. ik was even in een reading rut dus ik heb maar een paar hoofdstukken gelezen maar heb daarbij al erg moeten lachen. ook geinig dat de Nederlandse vertaling Nederlandse steden gebruikt. deze ga ik ooit nog oppakken!
ontevreden - beatriz serrano (luisterboek)
heel vermakelijk! echt een boek om op vakantie te luisteren/lezen terwijl je op het strand of aan het zwembad ligt
percy jackson - rick riordan (alle delen als luisterboek)
vermakelijk, heel leuk met griekse mythologie. voelde qua opzet wel als een zwak aftreksel van harry potter maar ik vond het griekse mythologie element wel zoveel toevoegen dat ik de zwakke structuur/ik denk in vergelijking met hp de summiere karakterontwikkeling en worldbuilding van de verhalen wel kon negeren.
maar die schrijver is echt een kneus zeg omg je hoort echt overal in doorsijpelen wat een manchild dat bang voor vrouwen (vooral vrouwen met makeup op) is, echt iemand die passief agressief slachtoffer speelt als je conflict met hem hebt en in bed 5 uur aan je tiet wil zuigen en denkt dat vingeren extreem hard en snel over je clit heen bewegen is en vroeger zo’n adhd joch was dat altijd aandacht tekort kwam. hahahaha sorry hiervoor maar ik heb echt helemaal een beeld bij hem en naast zijn schrijven straalt zijn hoofd dat ook gewoon uit.
ik begon me steeds meer te ergeren hieraan en hoe hij vrouwelijke karakters omschreef. ik twijfelde heel even om aan een andere serie in dezelfde te beginnen maar dat begon meteen al met: ‘ze droeg geen makeup zoals alle andere meisjes. maar ze was mooi zonder dat ze het zelt doorhad.’ en toen ben ik maar gestopt heel jammer want ik vind het verder zooo lekker luchtig vermakelijk beetje actie en avontuur erbij en ja love griekse mythologie wie niet!!
maar wel zin om ooit de percy jackson serie te gaan kijken
beauty queens - libba bray (luisterboek)
dit was echt heeerlijk om te luisteren. ik had gegoogled naar een (luister)boek dat voelde als een chickflick kijken.
dit boek is dat niet helemaal; het is veel absurdistischer. het voelde als een soort 90s/early 00s trash chickflick/stoner/fratboy avontuur/queeste B/C comedy/parodie maar dan feministisch en met poc en lgtbq karakters. echt een soort koortsdroom en ik denk er ook steeds aan terug als een lange gekke film die ik heb ‘gezien’.
ik weet niet of ik dit als leesboek leuk had gevonden maar de auteur spreekt het zelf in en doet de stemmen erg vermakelijk in verschillende accenten. moet wel echt je ding zijn want als je het niets vind is het ook meteen heel erg kut denk ik 
als iemand nog aanraders heeft voor boeken in deze stijl holler aub!!
het geheime leven van bomen - peter wollehben
heel leuk en interessant i love bomen, echt aan te raden als je ook van bomen houdt. makkelijk geschreven en beknopte informatie. in de versie die ik leende stonden ook heel mooie foto’s (alhoewel niet altijd corresponderend met het onderwerp dat vond ik een beetje gek soms.)
ik heb hem maar tot de helft gelezen omdat hij na een paar keer verlengen echt terug moest naar de bieb en ik ga denk ik eerst ‘finding the mother tree’ lezen maar daarna zal ik deze opnieuw en uitlezen.
chlorine - jade song
ik werd initieel heel enthousiast van de eerste hoofdstukken, het venijn en de energie. ik vond het daarna wat minder, toen het meer over de dingen die aan het gebeuren waren ging, ik vond de karakters wat platslaan en ik vond Rens innerlijke monoloog niet passen bij hoe ze irl sprak en hoe ‘normaal’ en bijna truttig ze converseerde en knipoogde met bv Cathy. ik zou haar veel cynischer en zwartgalliger verwachten. lugubere zeemeerminonwaardig vond ik. de schrijfstijl vond ik verder leuk en veel woorden gemarkeerd.
ik bleef wel geintrigeerd want ik dacht dus eigenlijk dat ze een zeemeermin zou worden en dan een heel deel van het boek zou gaan over wraak nemen op mannen en/of ze vermoorden en daar ook nog een soort spirituele groei en karakterontwikkeling zou gebeuren maar dit heb ik echt gewoon zelf verzonnen blijkbaar en toen ik zag dat het boek echt nog maar kort duurde en ze nog niet eens haar staart had begreep ik dat dat niet ging gebeuren. dus ik kan het boek niet helemaal objectief beoordelen door mijn eigen verzonnen verwachting mmmmaar het voelt als een 3.5 met veel meer potentie.
buurtsupermens - sayaka murata
HEEL LEUK! ik heb echt genoten. toen het incel personage kwam en de hoofdpersoon hem the light of day bleef geven overwoog ik even te stoppen met lezen omdat ik juist zin had in iets luchtiga maar heb hem toch weer opgepakt en blij toe. ik vond het heel grappig hoe ze met hem omging en sowieso vond ik haar observaties erg grappig.
lievelingsstukjes/zinnen:
“mijn zus is ontroerd door de verhaaltjes die ze zelf verzint”
als de incel bij haar intrekt
“‘[…] maar ik zal je voer geven, als je dat wilt.’
‘voer…?’
‘o sorry. ik heb nooit eerder een dier in huis gehad, ik zag je als een hondje of een kat’”
wanneer de incel misogyn vuil aan het spuwen is en haar probeert te neggen
“ik heb geen flauw idee waar hij het over heeft. ‘shiraha, eet je niet liever wat voer?’”
heel kort wel! hij stond op mijn e-reader, had hem van internet gedownload, en ben nog naar de bieb gegaan om te kijken of ik niet per ongeluk maar de helft had gedownload maar dat bleek niet zo. ik wil graag earthlings lezen maar wil dan graag een Nederlandse vertaling te pakken krijgen, die hadden ze niet bij mijn bieb.
moshi moshi - banana yoshimoto
het is ondertussen een tijd terug dat ik kitchen las, en ik weet niet of het aan mijzelf en de fase waar ik nu in zit ligt, maar ik vond moshi moshi soms een beetje corny. dat ik vergelijkingen of metaforen las en dacht ja oké dit is wel wat doordraven en metaforen om het metaforen. het zal ook aan mijn verschil in mood liggen, ik werd er nu soms ongeduldig van. maar sommige stukken ook wel weer mooi en lief zoals bij kitchen.
vond het alleen echt goor dat de 45 jarige man de dochter van zijn beste vriend, het meisje van 20, dat hij had zien opgroeien en hij als een soort oom voor was neukte.
ik hoopte door hoe het begon en met die dromen ook op wat meer weird en magisch realisme maar net als met kitchen bleek dat niet, dus denk dat mn volgende japanse boek (evt na earthlings) een murakami gaat worden want zei ik ook al na kitchen.
maar verder prima fijn kabbelend introspectief boek!
ik was wel weer klaar met japans dus nu heb ik deze uit de bieb, zin in 
zoet water ben ik mee op de helft en tot nu toe echt al heel vet concept en goed geschreven & goed vertaald.
Dat is veelzeggend, heb ook aardig wat overdag en ‘s avonds gelezen ipv alleen in bed. Vond de personages goed uitgewerkt, de dynamiek tussen Connie en Baarda leuk en Connie sowieso wel leuk maar er is iets in de beschrijvingen van beiden wat me af en toe een beetje aan fanfic doet denken (Connie is wel heel erg cool en Baarda doet denken aan Mr. Darcy?!).
De moordzaak was zeker vergezocht maar door hoe het wordt opgebouwd vond ik het makkelijker om er in mee te gaan zeg maar. Dat Fergus/Harris niet echt stervende was had ik niet aan zien komen.
het is al een tijdje terug dat ik het las ondertussen maar ik vind dat het de jonge leeftijd van de personages zou moeten weerspiegelen niet heel logisch klinken volgens mij. ik denk dat dat ook had gekund zonder het zo hakkerig te maken met gekke zinsopbouw. en het kwam in mijn herinnering ook gewoon voor bij het hoofdpersonage, dat zinnen niet lekker liepen en er inconsistent met de stijl woordgebruik werd gekozen.
Ik heb Trauma en herstel opgeslagen. Jammer dat je Onderland qua schrijfstijl niet top vond, ik heb daar bij dit boek en alle andere boeken die ik van haar las geen last van gehad maar kan ook aan mij liggen!