Over De denkbeeldige vriend (Stephen Chbosky): Niet echt mijn ding. Het verhaal had wat mij betreft in 200 pagina’s minder verteld kunnen worden. Daarnaast is het horror in de trant van HEX, maar het punt met dat genre is dat de gebeurtenissen voor mij snel als satire voelen. Dat had ik bij dit boek ook vaak (en bij HEX eveneens). Voor de mensen die Hereditary gezien hebben: Ik ben een van die mensen die moest huilen van het ingehouden lachen in de bioscoop toen dat kind haar hoofd verloor. Hielp niet mee dat mijn broertje precies dezelfde reactie had – we zeiden van tevoren ook juist tegen elkaar dat ze zo irritant was dat we haar wel tegen haar hoofd zouden willen slaan, waardoor alles extra grappig werd, maar goed, you get the picture.
Ik kan me wel voorstellen dat anderen dit boek wel eng/spannend vinden overigens. Ik vond het verhaal juist te langzaam gaan en kon vooral de sissende dame – toch dé antagonist in het boek – niet serieus nemen. Maar ja, ik vind ook maar heel weinig horror echt goed.
Ach, ik vind het wel mooi dat mensen boeken en series/films zo anders kunnen ervaren.
toch blij dat ik hem niet geannuleerd heb!
maar ze hebben hem besteld dus hoop hem voor dit weekend te kunnen ophalen. Mn laatste aankoop van 2019 waarschijnlijk (op pre orders na) 
