Crazy rich asians staat nog op mijn lijstje. 
Heerlijk duurt het langst van Jill Mansell vond ik leuk, is dat misschien wat? En als je openstaat voor slecht maar vermakelijk/de categorie guilty pleasure, dan kan ik De Selectie (en de rest van die serie) aanraden.
@anon55799045 ouch jouw mening over De verborgen geschiedenis hahaha. Grappig dat je het als een thriller zag, dat was het voor mij eigenlijk helemaal niet! Zou het eerder een psychologische roman noemen denk ik.
@Stars The people in the trees wil ik al zo lang lezen! Je hebt me er weer even aan herinnerd, thanks. Wat vond je van Schuld? Ik vond dat boek wel goed, ben benieuwd wat jou tegenstond.
Mijn boeken van mei:
Het glazen hotel – deze heb ik voor een boekenclub gelezen en tijdens het lezen zelf vond ik er weinig aan, ik miste de drang om door te lezen. Mogelijk omdat dit boek meer over thema’s/ideeën gaat dan over personages of plot. Maar achteraf vind ik het toch wel een interessant boek. Heb iig zin in de bespreking met met mijn clubje.
#entrylevelboss – voor m’n werk gelezen, superinteressant boek als je als starter op zoek bent naar een baan. Duidelijke tips waar je ook echt iets mee kunt.
Philosophy for polar explorers – ook werk, beetje een navelstaarderig boek maar er zaten wel leuke dingen in.
Sluit alle deuren – fijn geschreven, maar het plot vond ik een beetje belachelijk en een van de grotere plottwists zag ik al aankomen.
Getting into character – fijn boek als je iets wilt lezen over hoe je personages geloofwaardig kan neerzetten in boeken. Iets te langdradig als het ging om het geven van voorbeelden.
De avond is ongemak – ik had hoge verwachtingen van dit boek, maar die zijn niet waargemaakt. Ik snap dat je als auteur (misschien zeker in het meer literaire genre) een zekere vrijheid hebt als het gaat om schrijfstijl, maar de manier waarop de hoofdpersoon dacht en de metaforen die ze gebruikte (en dat waren er nogal wat) vond ik niet passen bij een meisje van 10/11/12, en dat riep bij mij zoveel irritatie op. Vond de sfeer wel erg mooi neergezet. Maar in de categorie ‘deprimerende dorpen en een nare jeugd’ vind ik Het smelt beter.
Mijn laatste leugen – heel chille thriller over een zomerkamp. Vond niet alle personages en hun handelingen/keuzes even geloofwaardig, maar dat mocht de pret niet drukken. Lekker sfeertje en een fijne plottwist aan het einde.
Paolo Giordano - De Hemel verslinden 
