Ik ben duidelijk kotskamp ’laat me met rust’. Pas als ik weer een beetje tot rust gekomen ben mag mn man een glaasje water komen brengen met paracetamol. 
En jaren geleden… We waren naar een concert geweest en moesten vanaf Utrecht met een bus naar huis. Het was een busrit van een uur. We waren achterin de bus gaan zitten en terwijl we net een paar minuten onderweg waren merkte ik dat een gast aan de andere kant van het middenpad moest kokhalzen. Ik heb in een beweging mijn tas en jas gepakt en ben zo ver mogelijk voorin gaan zitten. Ondertussen moest ik al bijna kosten van de geluiden, want achter me hoorde ik dat hij echt over zn nek ging. Gewoon voor zn stoeltje, niet in een zak. Gatverdamme. Mijn (toen) vriend was ondertussen naast me komen zitten en had geen idee waarom ik ineens voorin wilde zitten. Hij had het blijkbaar niet gemerkt. De buschauffeur had ook niks door. Ondertussen was ik als de dood dat ik het zou gaan ruiken en ook zou moeten kotsen. Ik heb de rest van de weg met mn sjaal over mn neus gezeten, ruikend aan een pakje kauwgom.
Halverwege stapt er een groep aangeschoten jongens in, die direct roepen ‘jezus wat een lucht’. Pas toen werd voor de rest duidelijk dat iemand achterin de bus had overgegeven. De rest van de rit heb ik kots grappen moeten aanhoren. Ik begreep dat de kotser bij aankomst op de eindhalte zelf even het gangpad mocht dweilen.
