Het bij 1 kind houden

Een kleine nuance; ik voel mij niet leeggezogen door mn kind hoor :sweat_smile:

@ZusjevanJoost valide vraag. Het is denk ik ratio vs gevoel. Als mijn partner/relatie sterker was geweest had ik het sowieso wel aangedurfd. Dat is niet het geval, dus daarom neig ik naar niet nog een kind. Alleen dat is niet een positieve motivatie dus dat maakt het dubbel.

Daarbij ervaar ik het op momenten als heel pittig, maar de momenten van gemak, maar ook geluk en liefde hebben mij juist positief verrast.

Net als @SpeedOfSound heb ik een angststoornis. Ik weet niet hoe die bij jou is gekomen, maar bij mij werd het getriggerd na de geboorte. Dat is/was ook een deel dat ik het als pittig heb ervaren, maar ik voel nu dat het steeds beter gaat. Ik weet wel dat dat de eerst 2 jaar ook wel heeft beïnvloed in hoe ik het heb ervaren.

@JustinBieber ik heb gelukkig ook wel tijd voor mezelf en sociale activiteiten hoor. Ik sport denk ik 1x in de week. Maar zoals gezegd spelen ook werk en energie mee, dus dat lukt niet altijd en zou idealiter 2-3x gaan. Dus vandaar mijn vraag naar de leeftijd.

Anyway, ik post niet voor niets in het bij een kind houden topic dus ik ben vrij zeker dat het uiteindelijk ook bij één kind blijft. Maar zoals ik eerder zij denk ik dat alle scenario’s (geen/een/twee kind) voor en nadelen hebben en niets 100% zaligmakend hoeft te zijn.

7 likes

Oh, ik doelde eigenlijk ook niet op jou met die opmerking maar over het algemeen wanneer mensen voor een tweede gaan terwijl de eerste ze al helemaal opbreekt. Sorry als dat zo voor jou overkwam!

Mijn angststoornis is inderdaad ook heftiger geworden na de geboorte. Daarvoor was hij al wel aanwezig (angst voor overgeven is niet zo handig tijdens een zwangerschap), maar ik denk door onder andere hormonen, slaaptekort en al de sluimerende angst dat het heftiger is geworden. Het heeft voor mij inderdaad ook die eerste jaren sterk beïnvloed in hoe ik het heb ervaren. En nu ik mij weer beter voel, heb ik soms wel het idee van: ohh, zal ik het dan toch nog een keer proberen om het ook eens zonder angst mee te maken? Maar ik durf het risico niet te nemen en ben nu helemaal happy met mijn dochter en alle aandacht die ik haar kan geven.

3 likes

Ben jij van je angst afgekomen? Hoe heb je dat gedaan? Ik ben nu net weer met therapie gestart. Maar je leest zo weinig over emetofoben dje echt van hun angst af zijn.

1 like

Nee, ik ben er niet helemaal vanaf. Maar ik kan wel weer leven zonder dat het overheerst. Het buikgriepseizoen (voor zover die er is, want er heerst altijd wel iets volgens mij) vind ik spannend, en ik ben altijd wat alerter. Mijn dochter klaagt bijvoorbeeld vaak over buikpijn (door spanning, honger, moe, alles is buikpijn bij haar) en daardoor kan ik ook nog steeds getriggerd raken, maar ik raak er niet meer van in paniek. Bij mij heeft haptotherapie overigens het meeste geholpen van alles (maar wel doordat ik daarvoor al cgt, exposure therapie en emdr had gehad).

Ik hoor inderdaad ook vrij weinig mensen die er echt volledig van af zijn. Ik krijg op TikTok wel eens filmpjes van mensen die een Thrive programma doen en wel claimen er vanaf te zijn, maar ik heb me daar niet echt in verdiept verder. Hopelijk gaat de therapie voor jou helpen om het in elk geval zoveel mogelijk leefbaar te maken/houden!

2 likes

Oh dat alles is buikpijn herken ik. Mijn dochter heeft ook zo vaak buikpijn en dan zit ik helemaal in de stress. Moet ze gewoon poepen :smiling_face_with_tear:
Thanks! Nog nooit van haptotherapie gehoord. Ga hem opschrijven. Nu begonnen met cognitieve gedragstherapie icm exposure!