Het bij 1 kind houden

[JustinBieber]

Onze dochter word deze zomer 2. Maar als wij iets hebben geleerd is het ook gewoon je eigen tijd opeisen. Dus zowel ik als mijn partner zorgen dat we gewoon allebei minimaal 1x per week een avond kunne sporten, en 1x een weekenddag wanneer we willen. En ook proberen we leuke dingen te doen met onze vrienden zodat we vrijheid ervaren.

Dit is ook wel de reden dat we het bij 1 willen houden. We heben nu nog best een gevoel van vrijheid, en zijn er vrij zeker van dat dat met een tweede helemaal wegvalt.

[Perzik]

@SpeedOfSound
Ja iets andere situatie maar evengoed ook een ander beeld nu dan je vroeger had.

@Madonna
Ja ze gaat over paar weken naar school, maar vind t mogelijk nog meer gestress dan kdv. Ik doe de zorg doordeweeks grotendeels alleen (dag en nacht) ivm werk van mijn man dus wij gaan vso en nso gebruiken. Op woensdag gaat ze in groep 1 niet naar school (mijn vrije dag) en in groep 2 om de week. Dus pas vanaf groep 3 krijg ik wat tijd terug voor mn gevoel.

Ik lees hier ook mee in het werkende moeders topic en dan valt me op dat veel opvang anders geregeld hebben, dat lukt bij ons helaas niet omdat mijn man nooit kan brengen of halen van school of opvang.
Ik lees ook mee in het alleenstaande ouders topic, daar voel ik iets meer aansluiting qua situatie mja het blijft lastig.

Het is een grote innerlijke strijd die ik voer en ik wil rust, maar dat lukt me (nog) niet.

[ZusjevanJoost]

Ja even los van Wompie want ik hoor het inderdaad vaker, dat mensen/moeders het zo zwaar vinden een kind. En dan aankondigen dat ze een tweede krijgen. Dan denk ik echt: waarom?

[SpeedOfSound]

Dit ook inderdaad. Wat doe je jezelf aan met een tweede kind als de eerste je al helemaal leegzuigt?

Mijn beide zussen hebben 3 kinderen en alles staat in het teken van de kinderen. Ze liggen zelf 's avonds ook al om half 9 in bed en hebben nooit tijd voor zichzelf of vrienden/familie. En als we elkaar zien valt er geen normaal gesprek te voeren omdat er altijd wel een kind zit te zeuren.

[Alicante]

Denk toch vaak om aan een ideaalplaatje te voldoen ofzo. Ik begrijp het ook echt niet. Denk wel dat sommige ouders te vroeg weer aan de volgende leg beginnen, voordat het echte opvoeden is begonnen. Want hoe kun je er vrijwillig voor kiezen om naast het opvoeden van een peuterpuber een baby te verzorgen?? (Niet helemaal serieus, maar moet er zelf gewoon echt niet aan denken haha)

[JustinBieber]

Het valt mij op dat juist degene die het zwaar vinden al gauw voor nog een kind doorgaan. Daar waar de mensen die dat niet zo vinden juist heel afwachtend zijn met een volgend kindje.

[kleinmeisje]

Ja! In mijn omgeving idd ook een stel die snel snel ging om dan sneller van de tropenjaren af te zijn… (hun woorden). Die relatie heeft het dan ook niet gered.

Ik zelf wil altijd al graag twee kinderen maar vind het nu allemaal zo leuk en ben door alle verhalen van ‘van 1 naar 2 is zoveel zwaarder’ bang geworden dat ik het straks wel heel zwaar en niet leuk ga vinden. Dus nu twijfel ik ontzettend.

[Patagonia]

Voordat mijn kind 4 jaar was wilde ik absoluut geen tweede kind. Nadat hij 4 jaar was geworden vond ik het zo fijn om alleen hem te hebben en was ik tevreden met de keuze.
Nu is hij 6 jaar en slaat de twijfel weer toe! We zijn nu op vakantie met zijn drieën en dat is weer zo leuk en gezellig. Ik zie dan geen tweede kind in het plaatje, maar dan ergens trekt het toch wel weer. Ik word echt gek van de twijfel.

[wompie]

Een kleine nuance; ik voel mij niet leeggezogen door mn kind hoor

@ZusjevanJoost valide vraag. Het is denk ik ratio vs gevoel. Als mijn partner/relatie sterker was geweest had ik het sowieso wel aangedurfd. Dat is niet het geval, dus daarom neig ik naar niet nog een kind. Alleen dat is niet een positieve motivatie dus dat maakt het dubbel.

Daarbij ervaar ik het op momenten als heel pittig, maar de momenten van gemak, maar ook geluk en liefde hebben mij juist positief verrast.

Net als @SpeedOfSound heb ik een angststoornis. Ik weet niet hoe die bij jou is gekomen, maar bij mij werd het getriggerd na de geboorte. Dat is/was ook een deel dat ik het als pittig heb ervaren, maar ik voel nu dat het steeds beter gaat. Ik weet wel dat dat de eerst 2 jaar ook wel heeft beïnvloed in hoe ik het heb ervaren.

@JustinBieber ik heb gelukkig ook wel tijd voor mezelf en sociale activiteiten hoor. Ik sport denk ik 1x in de week. Maar zoals gezegd spelen ook werk en energie mee, dus dat lukt niet altijd en zou idealiter 2-3x gaan. Dus vandaar mijn vraag naar de leeftijd.

Anyway, ik post niet voor niets in het bij een kind houden topic dus ik ben vrij zeker dat het uiteindelijk ook bij één kind blijft. Maar zoals ik eerder zij denk ik dat alle scenario’s (geen/een/twee kind) voor en nadelen hebben en niets 100% zaligmakend hoeft te zijn.

[SpeedOfSound]

Oh, ik doelde eigenlijk ook niet op jou met die opmerking maar over het algemeen wanneer mensen voor een tweede gaan terwijl de eerste ze al helemaal opbreekt. Sorry als dat zo voor jou overkwam!

Mijn angststoornis is inderdaad ook heftiger geworden na de geboorte. Daarvoor was hij al wel aanwezig (angst voor overgeven is niet zo handig tijdens een zwangerschap), maar ik denk door onder andere hormonen, slaaptekort en al de sluimerende angst dat het heftiger is geworden. Het heeft voor mij inderdaad ook die eerste jaren sterk beïnvloed in hoe ik het heb ervaren. En nu ik mij weer beter voel, heb ik soms wel het idee van: ohh, zal ik het dan toch nog een keer proberen om het ook eens zonder angst mee te maken? Maar ik durf het risico niet te nemen en ben nu helemaal happy met mijn dochter en alle aandacht die ik haar kan geven.

[Feline]

Ben jij van je angst afgekomen? Hoe heb je dat gedaan? Ik ben nu net weer met therapie gestart. Maar je leest zo weinig over emetofoben dje echt van hun angst af zijn.

[SpeedOfSound]

Nee, ik ben er niet helemaal vanaf. Maar ik kan wel weer leven zonder dat het overheerst. Het buikgriepseizoen (voor zover die er is, want er heerst altijd wel iets volgens mij) vind ik spannend, en ik ben altijd wat alerter. Mijn dochter klaagt bijvoorbeeld vaak over buikpijn (door spanning, honger, moe, alles is buikpijn bij haar) en daardoor kan ik ook nog steeds getriggerd raken, maar ik raak er niet meer van in paniek. Bij mij heeft haptotherapie overigens het meeste geholpen van alles (maar wel doordat ik daarvoor al cgt, exposure therapie en emdr had gehad).

Ik hoor inderdaad ook vrij weinig mensen die er echt volledig van af zijn. Ik krijg op TikTok wel eens filmpjes van mensen die een Thrive programma doen en wel claimen er vanaf te zijn, maar ik heb me daar niet echt in verdiept verder. Hopelijk gaat de therapie voor jou helpen om het in elk geval zoveel mogelijk leefbaar te maken/houden!

[Feline]

Oh dat alles is buikpijn herken ik. Mijn dochter heeft ook zo vaak buikpijn en dan zit ik helemaal in de stress. Moet ze gewoon poepen
Thanks! Nog nooit van haptotherapie gehoord. Ga hem opschrijven. Nu begonnen met cognitieve gedragstherapie icm exposure!

[Wonder]

Voor nu weten wij het ook zeker. One and done. Onze zoon is 13 maanden en het begint steeds leuker te worden. En 1 kind past gewoon perfect in onze situatie vind ik. Krijg wel heel vaak te horen dat het oh zo zielig is voor hem als hij alleen blijft. Maar wie zegt dat dat zo is? Vind het ook een nare opmerking eigenlijk. Weet je wat ook zielig is, als ouders opgebrand zijn maar wel aan het perfecte plaatje moeten voldoen.

[Frambozentaartje]

Ja of als broers en zussen eigenlijk alleen maar ruzie maken, dat is pas zielig.

[boonie]

Mijn broer zei laatst tegen mij “ik denk dat het voor ons allebei beter was geweest als de ander er niet was”

dus ja ik geloof ook niet zo in één kind is zielig

[PangurBan]

Ja of dat mensen zeggen: maar met een broertje of zusje heeft je kind altijd iemand om te spelen en worden ze sociaal. Ook niet waar hoor, mijn broer en ik konden pas met elkaar overweg toen we volwassen waren.
En ik zie het nu met m’n dochter: zij stapt gewoon op andere kinderen af als we in de speeltuin zijn en speelt met hen.
Mijn man was er laatst bij en zei: oh echt goed van haar, ik liep als kind meteen weg zodra er andere kinderen waren xD
Dus dat ze niet sociaal is doordat ze enig kind is, klopt ook niet.

[ZusjevanJoost]

Ja misschien leren ze daardoor juist om wat sneller om anderen af te stappen, mijn dochter doet dat ook.

[DikkeKip]

Wat een onzin dat het zielig is. Ik denk juist dat het fijn is!
Jullie zoontje krijgt alle liefde en aandacht, van jullie allebei zonder het ook maar te hoeven delen. Ik ben momenteel zwanger van mijn tweede maar ik heb vrienden die enig kind zijn en zelf ook één kind hebben (en het daarbij laten). Ik spreek hun heel veel over dit onderwerp en hoe het ook is als volwassene. Er zit echt juist veel meer voordelen aan het bij één houden, denk ik

[Mrs.Fraser]

Pfff wat een onzin idd. Ik ben zelf enig kind en heb mezelf daarom nog nooit zielig gevonden. Mijn man net zo.

Ik heb wel eens gedacht ja nu heeft mn kind geen ooms en tantes, maar als ik zie hoe onze vrienden met onze dochter omgaan, mis ik die ooms en tantes ook helemaal niet.

Wij weten ook al voor 99% zeker dat we het er bij 1 gaan houden. We hebben allebei nooit de wens gehad voor meerdere kinderen en de weg naar onze dochter was er al een van de lange adem en weet niet of ik dat nog een keer wil. En dan helpt het dus ook enorm dat we beide nooit erg gevonden hebben om enig kind te zijn.