Het bij 1 kind houden

[Kaasvlinder]

Wij hebben 1 (geweldige) dochter van bijna 3,5 maar vanwege fertiliteitsproblemen is een 2e kindje niet gelukt. En vandaag kwam vanuit onze dochter die gevreesde vraag: Mama wij hebben geen zusje toch? Waarom heb ik geen zusje?

Ik heb haar eerlijk antwoord gegeven dat papa en ik dat heel graag zouden willen, maar dat mijn buik geen baby’s meer kan maken. Dat mijn buik stuk is. Maar dat we heel blij zijn dat zij er is, en in mijn buik heeft mogen zitten. Dat we het heel fijn hebben met z’n 3en thuis.

Ik merk dat het bij ons allemaal een beladen en pijnlijk onderwerp is, en dat ik het richting onze dochter ook niet wil wegwuiven alsof het ons niets doet. Maar ik kan haar ook niet opzadelen met de “echte” pijn. Heeft iemand hier misschien nog tips hoe dit aan een kind uit te leggen zodra ze wat ouder is en hier missch nog meer over gaat vragen?

[sashiko]

Ik denk dat je het zo heel goed gedaan hebt! Gewoon op haar niveau een korte uitleg, en naarmate ze ouder wordt kan je dat wat aanpassen aan haar begripsniveau. Herkenbaar dat het de eerste keer even slikken is, bij mij werd dit wel veel minder na die eerste (toch beetje onverwachte) keer.

lang verhaal hoe ik dit doe

Ik mag zelf geen kinderen krijgen ivm ziekte en ik doe vrijwel hetzelfde. Soms veralgemeniseer ik het ook. Dat haalt de lading er wat af - alsof er in jullie gezin een groot probleem is - en maakt het meer iets dat gewoon bij sommige mensen gebeurt, ieders leven is anders. In jouw situatie zou ik dan bijvoorbeeld zeggen “sommige mensen kunnen zoveel kindjes krijgen als ze willen, en sommige mensen willen wel kindjes maar dan lukt het niet en sommige mensen willen geen kindjes. Bij iedereen gaat dat anders.” Zoiets. En ik vraag na een gesprekje met wat meer lading altijd of ze nog vragen heeft en zeg dat ze die altijd mag stellen. Om te voorkomen dat ze ermee zit of zelf onjuiste ideeën creëert.

Het boek “Ik vind jou lief” van Sanderijn van der Doef vond ik fijn om hierbij te gebruiken. Heb het met 4 jaar gelezen met mijn kind. Er komen verschillende gezinsvormen en situaties rondom geboorte voorbij, ook adoptie en de couveuse bijvoorbeeld. Ik weet zo niet of fertiliteitsproblemen er ook in voorkomen, maar er zit wel een hele geïllustreerde uitleg in over hoe kindjes in de buik komen en groeien die je er goed bij kan pakken.

[Wonderland]

Ik was vanochtend met m’n dochter naar de kapper en daarvoor wilde ik nog een lekkere cappuccino halen, zij heel gezellig een taartje eten. En het is zo chill en gezellig. Heeeeel soms twijfel ik nog wel eens over een tweede maar vind het heerlijk dat ik nu gewoon 3-6x per week kan sporten en niets als gedoe of gehaast voelt, is me ook veel waard.

[ZusjevanJoost]

Ik vind het hebben van 1 kind echt geweldig. Ik ben moeder, wat ik graag wilde en heb ook echt nog tijd en ruimte voor mezelf. Het is ook niet te druk in huis met 2 of meer kinderen. We hebben veel 1 op 1 tijd voor elkaar zo (dochter en ik). Echt I love it.

[SpeedOfSound]

@Wonderland @ZusjevanJoost Jaa, zo fijn dat je de ruimte dan voor jezelf ook gewoon hebt en niet wordt opgeslokt door het gezinsleven he.

Ik merk wel nu ik richting de 40 ga, ik soms toch wel eens twijfel. Maar dat is meer omdat ik weet dat het over een paar jaar helemaal geen optie meer is. Maar dan ben ik een dagje naar een pretpark of iets en dan ben ik er wel weer van genezen.

[Perzik]

Ik hoop zo dat dit gevoel bij mij ooit ook komt.
Ik wil graag een 2e, mijn absoluut niet.

Onze dochter is ook wel echt heel heftig (ruim 3 jaar geen enkele nacht doorgeslapen bijv) wat zijn keuze wel beinvloed heeft. Plus hij heeft nog 2 kinderen uit een eerdere relatie.

Ik lees hier graag mee om de positieve dingen te zien, maar ik blijf het heel lastig vinden. Ben 37 en afgelopen weekend nog besproken, maar zijn keus staat vast. Vind t moeilijk om af te sluiten.

[SpeedOfSound]

Wat een lastige situatie. Kan me voorstellen dat dat heel moeilijk is als je zelf nog wel die wens hebt.

Ik had zelf vroeger altijd het droombeeld van 3 kinderen. Maar de eerste heeft zoveel impact op me gehad mentaal gezien, dat ik bang ben dat ik bij een tweede er aan onderdoor ga en weer 4 jaar aan het opkrabbelen ben. De rust en stabiliteit die ik nu heb, is me meer waard dan een tweede kindje. Die gedachte helpt mij voor nu in elk geval wel, maar ik kan me voorstellen dat als je echt een sterke wens hebt voor een tweede dat erg lastig is te accepteren.

[wompie]

Hoe oud is jouw dochter? Ik sportte vroeger ook veel (zo’n 6x pw), ben nu blij als het 1x lukt qua werk en energie.

Ik ben heel veel bezig met dit onderwerp nu. Ik was altijd team no kids, nu toch sinds 2 jaar moeder en ik vind het leuk maar ook héél pittig.

Ik ga heen en weer tussen ik wil er een tweede, one and done en was ik er maar nooit aan begonnen🥲 ik geloof er zelf wel in dat het nooit 100% zaligmakend is, wat de keuze ook is.

Probeer me steeds te richten op ons gezin met 1 kind. Het voelt niet per se incompleet, hopelijk komt er idd weer meer tijd voor mezelf en de voornaamste reden is dat ik twijfel of mn relatie een tweede kind aankan. Meer mensen die dat laatste hebben? En wanneer komt die meer tijd voor jezelf eigenlijk zo ongeveer?

[SpeedOfSound]

Bij mij kwam die tijd voor mezelf en meer energie pas toen mijn dochter naar de basisschool ging (ze is nu 5). Maar wel een kanttekening dat ik in de eerste 4 jaar een heftige angststoornis en daarna een burnout had. Dus dat is misschien niet geheel representatief .

[DaintyDream]

Wij zijn een gezin met een dochter van nu 9 jaar. Ik sport ook zo’n 4x in de week en inderdaad sinds ze naar de basisschool gaat heb ik hier meer tijd voor. Daarvoor wisselde ik gewoon af met mijn partner. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ons kind altijd al vrij makkelijk is geweest met slapen etc. Ze heeft tot vorig jaar altijd om 19:00 uur in bed gelegen (met hier en daar een uitzondering) en vaak ging 1 van ons dan sporten. Of samen chillen. Mijn man doet ook wel echt 50/50 qua zorg na zijn werk. Ook ging ze vanaf 2 jaar naar de peuterspeelzaal op de dagen dat ik vrij was (ik werk 3 dagen) en sinds toen had ik ook 2 ochtenden voor mezelf. Dit vonden wij belangrijk omdat ze dan met andere kinderen kon spelen. Die peuterspeelzaal zat in de basisschool, dus die overgang toen ze 4 was was ook heel klein, en nu bij de naschoolse zit ze nog steeds bij dezelfde ‘juffen’ als toen ze 2 was

[Wonderland]

Mijn dochter is 5! Ik loop ook een aantal keer hard of sport in de lunchpauze tijdens mijn thuiswerkdagen, waardoor het met een aantal keer in de avond wel makkelijk in te passen is.

En waarom zou je nog een kind willen als je het nu heel pittig vind? Ik zou die overgebleven energie lekker in jezelf, kind en relatie stoppen.

[Madonna]

Vanaf het moment dat mijn dochter naar de basisschool ging kreeg ik echt meer tijd. En nu ze zes is en echt lang zelfstandig kan spelen en regelmatig met of bij vriendjes en vriendinnetjes is, nog veel meer. Ik sport ook vaak op de dagen dat mijn man mijn dochter naar bed brengt, of in de ochtend als hij haar naar school brengt. Dan heb je daarna nog wat aan je avond. Ik twijfel nog steeds wel eens over een tweede, maar zie ook erg veel voordelen aan 1 kindje.

[JustinBieber]

Onze dochter word deze zomer 2. Maar als wij iets hebben geleerd is het ook gewoon je eigen tijd opeisen. Dus zowel ik als mijn partner zorgen dat we gewoon allebei minimaal 1x per week een avond kunne sporten, en 1x een weekenddag wanneer we willen. En ook proberen we leuke dingen te doen met onze vrienden zodat we vrijheid ervaren.

Dit is ook wel de reden dat we het bij 1 willen houden. We heben nu nog best een gevoel van vrijheid, en zijn er vrij zeker van dat dat met een tweede helemaal wegvalt.

[Perzik]

@SpeedOfSound
Ja iets andere situatie maar evengoed ook een ander beeld nu dan je vroeger had.

@Madonna
Ja ze gaat over paar weken naar school, maar vind t mogelijk nog meer gestress dan kdv. Ik doe de zorg doordeweeks grotendeels alleen (dag en nacht) ivm werk van mijn man dus wij gaan vso en nso gebruiken. Op woensdag gaat ze in groep 1 niet naar school (mijn vrije dag) en in groep 2 om de week. Dus pas vanaf groep 3 krijg ik wat tijd terug voor mn gevoel.

Ik lees hier ook mee in het werkende moeders topic en dan valt me op dat veel opvang anders geregeld hebben, dat lukt bij ons helaas niet omdat mijn man nooit kan brengen of halen van school of opvang.
Ik lees ook mee in het alleenstaande ouders topic, daar voel ik iets meer aansluiting qua situatie mja het blijft lastig.

Het is een grote innerlijke strijd die ik voer en ik wil rust, maar dat lukt me (nog) niet.

[ZusjevanJoost]

Ja even los van Wompie want ik hoor het inderdaad vaker, dat mensen/moeders het zo zwaar vinden een kind. En dan aankondigen dat ze een tweede krijgen. Dan denk ik echt: waarom?

[SpeedOfSound]

Dit ook inderdaad. Wat doe je jezelf aan met een tweede kind als de eerste je al helemaal leegzuigt?

Mijn beide zussen hebben 3 kinderen en alles staat in het teken van de kinderen. Ze liggen zelf 's avonds ook al om half 9 in bed en hebben nooit tijd voor zichzelf of vrienden/familie. En als we elkaar zien valt er geen normaal gesprek te voeren omdat er altijd wel een kind zit te zeuren.

[Alicante]

Denk toch vaak om aan een ideaalplaatje te voldoen ofzo. Ik begrijp het ook echt niet. Denk wel dat sommige ouders te vroeg weer aan de volgende leg beginnen, voordat het echte opvoeden is begonnen. Want hoe kun je er vrijwillig voor kiezen om naast het opvoeden van een peuterpuber een baby te verzorgen?? (Niet helemaal serieus, maar moet er zelf gewoon echt niet aan denken haha)

[JustinBieber]

Het valt mij op dat juist degene die het zwaar vinden al gauw voor nog een kind doorgaan. Daar waar de mensen die dat niet zo vinden juist heel afwachtend zijn met een volgend kindje.

[kleinmeisje]

Ja! In mijn omgeving idd ook een stel die snel snel ging om dan sneller van de tropenjaren af te zijn… (hun woorden). Die relatie heeft het dan ook niet gered.

Ik zelf wil altijd al graag twee kinderen maar vind het nu allemaal zo leuk en ben door alle verhalen van ‘van 1 naar 2 is zoveel zwaarder’ bang geworden dat ik het straks wel heel zwaar en niet leuk ga vinden. Dus nu twijfel ik ontzettend.

[Patagonia]

Voordat mijn kind 4 jaar was wilde ik absoluut geen tweede kind. Nadat hij 4 jaar was geworden vond ik het zo fijn om alleen hem te hebben en was ik tevreden met de keuze.
Nu is hij 6 jaar en slaat de twijfel weer toe! We zijn nu op vakantie met zijn drieën en dat is weer zo leuk en gezellig. Ik zie dan geen tweede kind in het plaatje, maar dan ergens trekt het toch wel weer. Ik word echt gek van de twijfel.