Binnenkort moet ik een lisexcisie ondergaan, omdat ik afwijkende cellen heb aan mijn baarmoederhals, die mogelijk kunnen uitgroeien tot kanker. Tijdens een lisexcisie branden ze de afwijkende cellen weg. Tot nu toe heb ik de behandeling steeds uitgesteld, maar omdat mijn afwijking is verergerd (nu pap3a2 en CIN3), is uitstellen niet verantwoord meer.
Dat ik de behandeling steeds uitstelde, is omdat ik op internet enge verhalen tegenkwam over lisexcisies. Als je googelt (‘LEEP procedure’ en ‘sexual dysfunction’), vind je de nodige ervaringsverhalen van vrouwen die vertellen dat hun seksuele gevoel door de lisexcisie blijvend is aangetast. Ze kunnen erna bijvoorbeeld niet meer klaarkomen, minder intens klaarkomen, hebben minder gevoel in hun vagina, of ervaren pijn tijdens penetratie. Sommige vrouwen zeggen daardoor ook chronisch last te hebben van depressieve gevoelens. In Amerika bestaan zelfs speciale lotgenotengroepen voor vrouwen die blijvende (seksuele) problemen hebben na een lisexcisie.
Volgens mijn gynaecoloog valt het allemaal erg mee en komen seksuele problemen na een lisexcisie nauwelijks voor, omdat de zenuwen van je clitoris niet via je baarmoederhals lopen. En áls vrouwen na een lisexcisie seksuele problemen krijgen, zijn die volgens hem psychisch, omdat ze de lisexcisie als traumatisch hebben ervaren en een beetje van hun lichaam vervreemd zijn geraakt. (Door de stress, pijn, brandgeur en geluiden tijdens de behandeling.)
Nu wilde ik vragen: hebben sommigen van jullie zelf een lisexcisie meegemaakt? Heeft dat na afloop (blijvend) invloed gehad op je seksualiteit? Of merkte je eigenlijk geen verschil?
Heel erg bedankt voor jullie reacties!