Ah snap je gevoel heel goed, heb er nu zelf geen last van single te zijn maar ik weet nog dat ik anderhalf jaar terug ongeveer echt in tranen was na een avond met twee goede vriendinnen en hun vriendjes, ene stel net gaan samenwonen en het andere net herenigd na een tijd een langeafstandsrelatie en dus knetter verliefd, en dat het ging over de “planning” qua trouwen en kinderen. Toen ik later aan een van de twee vriendinnen vertelde dat ik super blij voor ze was maar het zelf lastig vond dat het voor mij niet eens een mogelijkheid was om te overwegen zei ze “Ooooh maar ik ben zo jaloers als ik jouw dateverhalen hoor! Zo lekker spannend! Gewoon van genieten hoor” 
Uh ja OK, 't is ook binnen jouw bereik hoor als je Harrie aan de straat zet, maar dat doe je niet omdat een relatie ook gewoon heel leuk is / kan zijn dus waarom mag je als single persoon soms niet gewoon ff ongegeneerd balen? (edit : t waren overigens ook geen dateverhalen als in een beginnende liefde, meer “ik ging mee naar huis met een man die achteraf gezien vijf jaar ouder bleek te zijn dan ik dacht en bovendien een vriendin had”)
Ja tinder wordt vaak geïdealiseerd he? Hoor nooit iemand zeggen van oh wat zou ik graag eens op een datingsite rondkijken als ik single ben, maar tinder is dan wel weer iets wat ze interessant vinden.
Moet eerlijk zeggen dat ik zelf ook wel zo was toen ik nog een lange relatie had. Was er vooral nieuwsgierig naar, had niet zozeer hoge verwachtingen. En nu weet ik dat er niets aan is, het lijkt altijd mooi als je start met tinder maar als je alle mannen wegstreept die niet of vervelend reageren, hou je weinig over.
Heb trouwens even gemist wat er gebeurd is met je date, heb je nu wel of niet met hem gepraat?
Aaah 
je doet niets verkeerd en je wil ook niet te graag, als het goed zit dan bestaat er niet zoiets als te graag willen of te enthousiast zijn volgens mij. Las ook je andere posts, herkenbaar (van mijn laatste vriend) dat gevoel dat het minder is ineens en zonder reden, super naar is dat als jij wel nog graag wil en hij (voor jouw gevoel) niet meer, kan me nog dat intens gefrustreerde onrustige rotgevoel voorstellen.
Maar dit ligt niet aan jou, hooguit aan de combinatie tussen jullie die voor hem, misschien, niet werkt. Maar wellicht toch checken? Denk dat je gevoel vaak wel klopt maar goed, dan moeten jullie het daar sowieso over hebben denk ik. En ik hoop natuurlijk dat het niet klopt. Maar je doet sowieso niets verkeerd. En je nare gevoel van nu gaat ook weer voorbij, ongeacht hoe het loopt. Maar ik herken het wel echt en ook het cynische.
Edit: en in het algemeen te graag willen vind ik ook zo’n dooddoener. Beide keren dat ik mijn exen ontmoette wilde ik gewoon graag hoor. Alsof je iemand leuks moet verdienen door niets te willen, wat een onzin.
Ik vind het altijd heel dubieus als iemand binnen no-time weer een nieuwe relatie heeft na een relatiebreuk. Ik heb het idee dat die mensen dan gewoon niet alleen kunnen zijn? En dus niet kritisch zijn en met de eerste de beste persoon maar een relatie beginnen, in de angst dat ze de boot missen. Je ziet vaak ook dat ze, vooral als ze een lange relatie hebben gehad, weer blij zijn met nieuwe aandacht en dan maar met die persoon verder gaan. Heb dat zelf ook gezien bij een vriendin en heb heel erg het idee dat zij simpelweg bang is om alleen te zijn.
Zouden sommige mensen niet ook veel makkelijker compatible zijn met iemand? Ik heb ook geen enorme hoeveelheid vriendinnen, moet echt een bepaalde diepere klik hebben, wil ik iemand een vriendin noemen. In het daten is dat bij mij nog veel schaarser. Maar ik ken wel veel mensen met enorme hoeveelheid vriendinnen en die hebben vaak ook snel weer een romantische partner.
Maar dat heeft dan toch niet per se te maken met hoe compatible je bent? Je stelt gewoon ‘hogere eisen’. Kan me voorstellen dat bij die mensen met veel vriendinnen, deze vriendschappen wat oppervlakkiger zijn (en ze dus ook mensen een vriendin noemen zonder die diepe klik).
Hetzelfde dan met daten: als je daar ‘minder hoge eisen’ in stelt, vind je ook eerder een partner.
Edit: of bedoel je dat ook en heb ik een ander beeld bij de term ‘compatible’ haha?
Het voelt niet perse als hogere eisen, maar eerder dat ik minder makkelijk contact “verdraag/wens” met mensen zonder die diepere klik. Ik stoor me dan snel aan mensen en heb dan minder behoefte om er tijd mee door te brengen.
Edit: ik vind minder hoge eisen stellen een beetje een negatieve klank hebben, terwijl het voor die mensen in kwestie misschien helemaal niet zo voelt. Voor mij zou genoegen nemen met “minder” een offer zijn, maar zij zijn misschien gewoon veel sneller content erover dan ik dat zou zijn.
Ah op die manier! Ja, denk dat daar ook wel een rol in kan spelen inderdaad (ook wel herkenbaar…)
Hier zou wat in linnen zitten, maar als ik kijk naar de voorbeelden in mijn omgeving met mensen die snel in relaties zitten, zijn dat niet perse diegene met super veel vriendinnen, of die ik zelf heel makkelijk in de omgang vind… Maar op alles is natuurlijk een uitzondering!
Nou dat is misschien ook wel tijd - ik ben ongeveer 14 maanden single geweest, toen een maand of 8 met iemand samen, en nu een maand of 2 weer single. Dus wellicht makkelijk praten ook. Overigens ben ik wel tot mijn 21e vrijwel voortdurend single geweest dus weet wel hoe het is om lang ‘alleen’ te zijn en heel graag een relatie te willen.
Maar goed, de dingen die ik afgelopen tijd heb gemerkt en wat meer ben gaan waarderen:
- Dat al mijn opties weer open liggen. Mijn laatste ex wilde bijvoorbeeld per se blijven wonen in onze huidige woonplaats. En ik wil denk ik nog op wat andere plekken wonen, in Nederland maar misschien ook wel daarbuiten. En de volgende jaren ga ik dat, in ieder geval voor wat kortere periodes, ook doen en daar kijk ik echt enorm naar uit. En ik ga bijvoorbeeld binnenkort een reis maken met een vriendin waar ik heel erg naar uitkijk en dat had ik 100% zeker niet gedaan als ik nog met mijn ex was, maar ook kleinere dingen - avondjes doorzakken met vrienden, spontaan gaan ontbijten met iemand of een rondje hardlopen, in mijn eentje naar de sauna of gaan wandelen, onverwacht met collega’s wat gaan drinken; dat deed ik ook allemaal wel nog in relaties maar dan moet je wel je vrije tijd wat meer verdelen en is er iets minder ruimte voor spontaniteit (disclaimer: bij mij in ieder geval, en ik heb soms ook best een baalavond als ik onverwachts alleen ben).
- Dat ik echt heel goed ben in andere langdurige relaties (vriendschappen) en dat dat zeker niet minder waard is dan een langdurige liefdesrelatie, dat ik wat vrienden betreft wel echt een paar heel mooie ‘ware liefdes’ heb.
- Dat mijn ex zeker geen perfect persoon was - en ik ook niet hoor, maar er zijn een paar eigenschappen van hem die ik ‘accepteerde’ en die ik nu wat duidelijker zie voor wat ze zijn ook, en waarvan ik oprecht blij ben dat ik daar niet meer mee hoef te dealen. Ik idealiseerde hem/ons/een relatie toch wel en hoewel ik een relatie super leuk vind, zie ik nu ook echt wel de nadelen die het heeft (gehad). Ik vind het fijn dat mijn stemming nu minder afhankelijk is van een andere persoon en van hoe goed het tussen ons gaat.
- Dat ik mezelf heel goed red. Dat wist ik bijvoorbeeld wel wat studie en werk betreft maar ik realiseer me nu ook dat ik me emotioneel goed weet te redden, bijvoorbeeld mezelf goed kan troosten en geruststellen (kan het niet minder zweverig zeggen dan dit). En ik zocht dat, zeker een paar jaar terug, heel erg in andere personen en dan met name een relatie. Ik heb net een traject bij een psycholoog afgerond en ik heb daar echt zoveel aan gehad, en de dingen waar ik mee worstelde zijn er nog wel maar zoveel minder geworden, en ik heb ook veel zin om daar actief mee aan de slag te (blijven) gaan.
- Dat ik korte flings/scharrels/daten wel ook echt leuk vind en dat ‘kan’ nu weer; ik heb dat niet gemist ofzo want ik vind een monogame relatie ook gewoon heel leuk en haal daar voldoening uit maaar geniet nu wel van het flirten, nieuwe mensen leren kennen (maar hierbij helpt het dat ik scharrelen wel gewoon prima vind, kan me voorstellen dat niet iedereen per se voldoening haalt uit dit punt).
- Dat ik niet meer de behoefte voel om te verklaren/me te verontschuldigen voor het feit dat ik geen relatie heb als mensen ernaar vragen. Ik ben nu geen minder leuk persoon dan toen ik wel een vriend had. Het was heel lang zo’n soort van ultiem ‘stamp of approval’ dat ik graag wilde, maar ik voel nu best sterk dat ik niet minder leuk ben geworden door gedumpt te worden, en dat het me ook niet leuker maakt als iemand wel weer iets met me zou willen.
En ik realiseer me heel goed dat dit nieuw hervonden voordelen zijn en dat die positieve effecten bij jou nu minder op de voorgrond staan, en de negatieve gevoelens meer. En bij mij viel me net wat beter gaan voelen na de break up toevallig ook samen met therapie afronden en blij zijn met hoeveel beter het nu gaat dan vorig jaar deze tijd, plus een aantal succesjes op werk en fijne dingen met vrienden. Maar als ik denk aan andere posts van jou (waar ik me soms ook erg in herken of heb herkend) dan denk ik dat een deel daarvan ook echt op jou van toepassing zou kunnen zijn - goed bezig qua werk, actief bezig met je eigenlijk ontwikkeling, nu misschien wel in een wat moeilijker periode mentaal gezien maar daar ga je vast en zeker ook uit opkrabbelen.
Ik denk dat het voor mij persoonlijk heeft geholpen dat ik heel bewust met de positieve dingen bezig ben geweest, ook in het kader van therapie, en dat ik nu aan het eind van iedere dag niet alleen naar de moeilijke dingen kijk of in mijn hoofd afspeel waar ik verdrietig/ongemakkelijk/angstig van werd maar juist ook de dingen die goed gingen en me realiseer dat ik die ZELF voor elkaar heb gekregen. En ik ben heel erg bezig geweest met bepaalde angsten waar ik last van had en toen realiseerde ik me dat alles waar ik bang voor was de afgelopen jaren niet is uitgekomen - en nare dingen die ik helemaal niet had zien aankomen, wel. Dus gewoon het gegeven dat je dingen niet kan voorspellen en dus dat ik misschien wel morgen de liefde van mijn leven ontmoet, of misschien over vijf jaar, of misschien wel nooit maar dan in de tussentijd toch heel gelukkig kan zijn met mijn vriendschappen, de hechte band met mijn zusje, nieuwe vrienden ga ontmoeten die ik nu nog niet ken, met nieuwe mensen in de tussentijd wel voor kortere tijd het leuk ga hebben op ‘romantisch’ vlak (haha dit klinkt zo naar), waarschijnlijk een super leuke tante ga worden voor de kinderen van mijn broertje en zusje en van vrienden, etc etc.
Maar ik snap dat als je heel duidelijk een beeld in je hoofd hebt dat bestaat uit een relatie + gezin, dat je hier misschien niet veel aan hebt. En dat ik er misschien over een jaar wel weer heel anders naar kijk. Maar het is wel echt nuttig geweest voor mezelf om me af te vragen hoe nuttig al mijn verwachtingen en voorspellingen de afgelopen jaren zijn geweest (= helemaal niet) en om te focussen op de dingen waar ik blij mee en trots op ben (= veel meer dan ik dacht).
Sorry dat dit zo’n warrige en lange post is geworden!
Eens met @lapzwans. Ik hoor misschien niet helemaal thuis in dit topic (heb nu een relatie al gaat die helaas niet de goede kant op), maar ben ook lange tijd single geweest hiervoor en vind het super mooi hoe je hierin staat. Mocht ik ooit weer single worden dan ga ik dit zeker teruglezen en me er hopelijk ook mee identificeren! 
Lief, en veel succes, relatiestrubbelingen zijn moeilijk.
Kleffe stelletjes in het openbaar punt. Vind het meestal zo overdreven.
Ja ik ben het juist met je eens, vind het strontirritamt
Ik had net zo’n melding van Tinder dat ik nieuwe likes had, dus uit verveling opende ik het even en na drie keer swipen was ik alweer compleet klaar, gilde “wat doe ik hier!!” tegen mn scherm en sloot het af.
Ohh een apart topic! Sorry for bothering anyone here haha ik ga verkassen (maar kom hier vast nog eens terug!)
Ik vind wat @anon81733682 schrijft echt super mooi verwoord. Ik heb nooit een relatie gehad en herken de dingen als het doemdenken,maar ook het gevoel hebben dat je jezelf moet verantwoorden tegenover mensen etc. Het is een fijne positieve post!
Ik heb datzelfde gevoel ook heel lang gehad met seks hebben. Toen ik dat nog nooit gedaan had ‘hing’ dat ook zo boven mijn hoofd, had ik het gevoel alsof ik me daarvoor moest verantwoorden, dat ik er een minder leuk mens door was etc. Maar als je het dan eenmaal gedaan hebt merk je dat het niets veranderd aan wie je bent. Ik stel me dan altijd voor dat het ook zo is met een relatie. Maar goed dat hoop ik dan ook ooit nog eens zo te ervaren
Is er nog een “het leed dat daten heet”-topic? Kan alleen de twee oude (gesloten) topics vinden
Zou je wel willen? Als je wel wilt, maar niet durft, begrijp ik wel dat mensen proberen je te “helpen”. Niet dat ik vind dat dit een handige manier is uiteraard, maar het laten omdat je niet durft is ook ergens wel jammer natuurlijk.