Ja dat idee had ik ook. Ondertussen ben ik al bijna 30, bijna 5 jaar afgestudeerd, woon ik in een mini kamer in een veredeld studentenhuis en heb ik nul komma nul uitzicht op samenwonen, trouwen, kinderen etc. Überhaupt een eigen woning zit er niet in voorlopig. 
Ik heb even een dipje.
Ik snap niet waarom het mij niet " lukt". Ik wil verdorie ook gewoon eens leuk daten, ergens naar toe werken, iets samen plannen wat ook echt doorgaat. Ik wil een keer samen kerst vieren, op een zondag samen wandelen of naar de ah eten uitzoeken.
Er komt nu weer een mijlpaal aan die ik buiten,vrienden en familie, alleen vier. Tuurlijk ben ik heel blij met mijn vrienden en familie maar het is toch anders.
Dipjes zijn begrijpelijk
ik mag van mezelf me dan even slecht en zielig voelen en daarna probeer ik me vooral te focussen op wat ik wel heb. En ik denk altijd aan het idee dat dingen binnen een jaar soms totaal kunnen veranderen! (Niet dat ik daar voor mezelf echt in geloof, maar het biedt wel kansen
). Sterkte!
Er zijn mannen (en ook vrouwen) die totaal niet van whatsapp houden. Dus hier zou ik eigenlijk geen probleem mee hebben. Prima toch juist dat het face-to-face wel erg gezellig is?
Mijn leukste date was een taartje doen in 1 van mijn favo restaurants, daarna wandelen en - ironisch genoeg - afsluiten met de Mac, maar dat is anders. Het voorstel was toen niet “Laten we naar de Mac gaan”.
Ik zou voor date advies even naar het date topic komen!
Daar kan ik nog niet in😩
Ik herken dit heel erg. En ik denk dat het vele nadenken erover funest is. Een vriendin zei laatst ‘je denkt veel te veel, ga het voelen’ en dat klopt wel. Ik denk het bij wijze van spreken helemaal kapot. Van te voren heb ik alles al doordacht en alle punten waarop iets mis kan gaan zijn al voorbij gekomen.
Ik merk dat ik het nog meer doe als ik niet lekker in mijn vel zit. Ik zie vriendinnen met goede en leuke relaties die ook nog eens zwanger worden (hoe durven ze ;)), mensen die net uit een relatie van tien jaar komen en meteen weer iemand vinden etc etc. En dan wil ik ook ZO GRAAG dat er iemand thuis op de bank zit en ga ik weer nadenken waarom ik dat niet heb. En zo gaat dat de hele tijd door. En dan heb je het er met iemand over en die zegt dan ‘jouw tijd komt nog wel’ of ‘je moet ook niet te veel gaan zoeken, je komt hem/haar vanzelf tegen’. En dan gil ik het uit van frustratie want rot op zeg. Terwijl ik weet dat ze het goed bedoelen, maar lekker makkelijk praten als je al jaren een stabiele relatie hebt.
Goed, een warrig verhaal en helpend is het niet, maar ik wil vooral even zeggen dat ik het herken. En ik hou niet van knuffels geven, alleen als het een leuke man is
maar ik geef je toch een virtuele knuffel!
Ja ik heb er ook even aan toegegeven en toen was het wel weer oke. Ik zit soms zo te spelen met het feit dat ik al “ouder” ben. Zo van oke ik ben pas 31 of oke ik ben al 31.
En ik ben indd altijd degene die het hardst roept dat over een jaar of 2 alles anders kan zijn, maar soms ben ik dat zelf even kwijt.
Bedankt! Ik ga wat vaker meelezen/meeposten hier
M’n moeder begon dit weekend een heel gesprek over dat ik echt meer moest gaan daten, want ik “heb alles nu wel op een rijtje, alleen een leuke man mist nog”. Tuurlijk zijn er momenten waarop ik een vriend mis, maar mijn leven voelt echt niet incompleet zonder een relatie?
Ook begon ze erover dat ik later toch ook kinderen wil, dus dat ik maar wat minder kieskeurig moet zijn. Ik ben 24. (side note: ze heeft het zelf als vervelend ervaren dat ze op haar 35e pas haar eerste kind kreeg, omdat ze mijn vader op haar 33e pas had ontmoet).
Ben nu de afgelopen dagen toch meer bezig met die opmerkingen dan ik van tevoren had gedacht en zit echt te twijfelen of ik niet inderdaad té kieskeurig ben…
Ook begon ze erover dat ik later toch ook kinderen wil, dus dat ik maar wat minder kieskeurig moet zijn.
Nee dit is een lekkere boodschap naar je kind toe. “Is je vader jouw held, ja? Ik vond hem middelmatig, maar ik wilde nou eenmaal kinderen, dus daarom werd hij het maar”
Nou echt??? Een op de drie huwelijken eindigt toch al in een scheiding, dus kan je net zo goed met de eerste de beste gozer aanpappen!
Ik las dit en vond het hier wel passen:
"But … it’s not just the timetables we need to get away from, but the goal itself, I think. “One day you will find someone,” sounds comforting, but the reason it doesn’t lay fears to rest is because we are all smart enough to know it’s not necessarily true.
My aunt is over sixty, never married, and never, so far as I am aware, ever even had a great romance. She dated a lot, but never clicked and now seems to have given up. My mentor is over seventy, divorced her asshole husband more than half her life ago and has never found anyone since.
We all know women (and men) like these. And because we know them, we know that “one day you will find someone,” is just … hogwash. Because sometimes you just … don’t. Or sometimes you do, but he turns out to be a cad. Or you do and the universe rips you apart in the most unfair way possible. And because society has us so fixated on finding “our other half” or whatever, we view these women as cautionary tales.
But …
My aunt trains dogs. Her schipperke is the national champion for his breed. She spent so much of her life as a librarian, nurturing the love of books in kids, myself among them. I ride horses because of her, and it’s one of the very few things I do that makes my soul feel at peace.
My mentor is one of the best criminal defense attorneys in her state. She has devoted her life to fighting to ensure that everyone gets a vigorous defense. Because of her countless people have had the opportunity to turn their lives around. Because of her, they’ve had a life to turn around. Because of her, the prosecution and the police in her jurisdiction are forced to behave ethically and adhere to the rule of law. She’s still, even now fighting to abolish the death penalty. It’s because of her that I am pursuing the life I am.
These women’s lives are not nothing. In fact they are a whole lot of something, and it makes my heart hurt that I ever, in my dark 3 am’s, thought of their lives as something to be avoided at all costs.
So love your family, your friends, your pets, your gardens. Love your job or your hobby or your raison d’ etre , whatever it is. Love sunsets and the smell of rain and yourself , and don’t love these as something to do as a placeholder until the buzzing, romantic love comes, but love these as things worth loving all in themselves.
It’s fucking hard some days. The dark 3 am’s still come sometimes. But most days, I am so much more at peace knowing that I am not incomplete or waiting, but that my life, if it ended today, is worth it because of the platonic, familial, friendship love I have shared. And if the other kind does come someday, that’ll be nice, but it won’t make any of the others less. It’ll just be caramel sauce on a sundae–tasty and wonderful, but the sundae was perfect without it too."
Ik heb zo’n zwangere collega die aan mij vraagt of ik kinderen wil. Dan zeg ik: ‘Ja, misschien wel’. Zegt zij: ‘Nou dan moet je maar snel een vriendje gaan zoeken want dit zijn je vruchtbare jaren!’
Ja duh. Thanks voor de reminder!
Waar heb je dit gelezen? Ik wil meer van dit soort dingen lezen 
Het is zo waar wat er staat, goede reminder. Hoe vaak wordt iemands leven als “minder” bestempeld, of iets wat een complete tragedie, onsuccesvol. Super scheef eigenlijk.
Ik voel wel alsof dit vaker op vrouwenlevens wordt bestempeld, maar dat is misschien ook mijn eigen bekrompenheid.
Het steekt ergens wel een beetje, want ik zou wel graag zo’n partnerschap willen. De bevestiging dat dat helemaal geen garantie is vind ik best lastig. Al is dat mogelijk omdat ik momenteel in zo’n dip zit met alle huwelijken die ik om mij heen heb.
Inderdaad! Of een kindje adopteren of zo. En het had ook maar zo kunnen zijn dat ik onvruchtbaar ben, dan kun je ook iemand kwetsen met zo’n opmerking.
@ellegirltalk Al moet ik wel zeggen dat het ook echt geen heel intelligent persoon is maar oké. Dat je hiermee geen zelfvertrouwen aanboort moet je toch wel érgens aanvoelen lijkt me. Maar leuk antwoord inderdaad, dat snoert ze vast de mond!
Ik zie wel vaker staan dat een partner hebben geen doel moet zijn en dat je ook een volmaakt leven hebt als je altijd alleen blijft.
Ik vind het goed dat er aandacht wordt besteed aan tevreden single zijn en dat ben ik het grootste gedeelte van de tijd ook, maar het idee dat ik nooit een partner zou vinden vind ik echt vreselijk en ik kan me niet voorstellen dat ik dat ooit zou kunnen accepteren.
Ook heel herkenbaar! Vooral mensen die uit lange relaties komen en dan binnen no-time weer iemand vinden. En iedereen maar blij voor ze zijn, terwijl je denkt: hallo, was ik niet eerst aan de beurt? 

Ik moet zeggen dat mijn gevoel wel even worst versterkt omdat mijn scharrel appt dat hij serieus aan het daten is met iemand.
Mwah, met deze jongen wel de +10 keer in 4 jaar tijd
, maar het is meer dat het iemand is die er wel altijd is en als ook die dan uiteindelijk in een relatie beland :(. En ik merkte weer dat we gewoon geen echt diepe vriendschap hebben en toen realiseerde ik me weer dat ik mis omdat met een jongen/date wel te hebben 
Maar komt wel goed! 
Ik herken dat ook wel van het forum, soms wel lastig maar dan klik ik het topic gewoon weg haha. In t echte leven toch wel wat moeilijker.