Dag mede-foreveraloners. Ik ben blij dat ik eindelijk met jullie mee kan posten over het (prima, maar soms toch een beetje eenzame) single bestaan.
Gisteren keek ik weer eens naar de Friends-aflevering waarin Chandler bijna in tranen is omdat Monica volgens Joey zou zijn vertrokken nadat Chandler haar wijsmaakte dat hij nooit zou willen trouwen. Ik vond het zooo lief. Maar dit soort dingen herinneren mij er ook altijd aan dat ik nog nooit iemand heb gehad die bang was om mij te verliezen. Denk de laatste tijd echt regelmatig: houd ik wel genoeg van mezelf? Aangezien mensen in relaties altijd zeggen: 'eerst van jezelf houden, dan van een ander blablabla. ‘Je komt de juiste tegen als je er klaar voor bent’ of ‘als je het niet verwacht yadadada…’ (wat dus nooit gaat gebeuren omdat ik inmiddels dagelijks zowel bewust als onbewust een bijna obsessieve scan van de mannelijke populatie doe, op zoek naar een potentiële partner
). En ergens vind ik het ook belachelijk dat ik dat doe maar het gaat bijna automatisch. Terwijl ik er ergens ook van overtuigd ben dat ik echt wel gelukkig en dankbaar ben als single en precies leef zoals mijn hartje begeert, regelmatig alleen op pad ga en lieve vrienden en familie etc. heb.
Enfin, ik vind het kut dat we allemaal dit partner-gemis hebben, maar ik ben stiekem ook een beetje blij dat we met zoveel dat partner-gemist hebben. Ik vind ons niet zielig, tho. Het is gewoon jammer.